1. Prąd polityczny i ruch społeczny w [[::Scholandia|Królestwie Scholandii]]. Antysarmatyzm rozwijał się przez dłuższy okres. Począwszy od lutego 2003, osiągał swoje punkty kulminacyjne w postaci demonstracji, zmasowanych akcji medialnych oraz kryzysów dyplomatycznych. Jego analizę przeprowadził [[::Armin|A. v. Rohrscheidt-Schwaben]] (Scholandia) w wykładzie *Kryzysy wewnętrzne w państwach wirtualnych*. Według tej teorii antysarmatyzm jest jednym z symptomów rodzącego się scholandzkiego nacjonalizmu. Zwolennikami skrajnego antysarmatyzmu w Scholandii byli określani: P. Kalmus i P. Wilczyński, umiarkowanego: J. Lamperski, M. Strudziński oraz książę [[::Filip von Schwaben]]. Stopniowo inkorporowany do mejnstrimu scholandyzmu, nasilał się w okresach kryzysu - w szczególności po [[::Gnomia|powstaniu w Elfidzie]]. Odpowiedzią na antysarmatyzm był ruch antyscholandzki w [[::Sarmacja|Sarmacji]]. 

2. Jedna z tendencji istniejących w wandejskiej polityce po [[::Wandejski Czerwiec|Wandejskim Czerwcu]], wyrażana przez wielu działaczy o często różnych poglądach. Dla niektórych wandejczyków charakterystyczne było wahadłowe przechodzenie od sarmatofobii do sarmatofilii, niekiedy łączące się z częściową bądź czasową emigracją do Księstwa. Przykładowe dotknięte osoby osoby: [[::Anarchia Napalm Perun]], [[::Darth Kanzler]].  