Król-senior [[::Hasseland|Hasselandu]], gdzie panował jako Piotr Paweł I, po czym abdykował w atmosferze skandalu związanego z domniemanym kloningiem. Najbardziej znany z bycia importowanym [[::Diuk|diukiem]] (otrzymał w Księstwie Sarmacji indygenat dla swojego tytułu [[::Cyberia|cyberyjskiego]]), wieloletnim gensekiem [[::Organizacja Polskich Mikronacji|OPM]] i wskrzesicielem Hasselandu. Za dawnych czasów znany jako *Kryształowy Kanclerz*, ze względu na swój apolityczny (według krytyków po prostu nudny) styl sprawowania tej funkcji.

Do Sarmacji przybył 3 listopada 2002 r. z misją Heroldii Królestwa Cyberii. W późniejszym okresie ambasador i specjalny przedstawiciel Cyberii w Sarmacji. Były premier Królestwa Hasselandu (później Cyberii), regent Królestwa Cyberii w okresie od stycznia do marca 2003 r., prezes Powszechnego Banku Cyberyjskiego, przewodniczący Cyberyjskiego Ruchu Monarchistycznego. Arcyksiążę Cyberii. Odznaczony dwukrotnie orderem *Przyjaźń i współpraca*, 1 stycznia 2003 r. oraz 13 lipca 2003 r. za zasługi położone dla współpracy między Królestwem Cyberii a Księstwem Sarmacji podczas przyjmowania wspólnego systemu bankowego, zacieśniania więzów gospodarczych między państwami oraz aktywności na forach międzynarodowych. Pod koniec sierpnia 2003 r. wobec kryzysu państwowego w Cyberii zrezygnował ze wszystkich stanowisk publicznych tam sprawowanych i osiedlił się w Sarmacji. 2 września 2003 r. uzyskał indygenat dla posiadanego przez niego tytułu arcyksięcia Cyberii, otrzymując tytuł diuka oraz obywatelstwo sarmackie. We wrześniu 2003 r. rozpatrywał apelacje od wyroków sądu w [[::Grodzisk|Grodzisku]], od 20 września 2003 r. do 8 października 2003 r. pełnił funkcję sędziego Sądu Najwyższego. Od 8 października 2003 r. Minister Spraw Zagranicznych w rządzie [[::Robert Czekański|Roberta Czekańskiego]]. 25 października 2003 r. odznaczony Złotym Orderem Zasługi. Od grudnia 2003 r. do 8 września 2004 r. drugi namiestnik [[::Gellonia|Hrabstwa Gellonii]], następca [[::Wieńczysław Wieńsko|Wieńczysława Wieńsko]], założyciela prowincji. 20 sierpnia 2004 r. podpisał rozporządzenie Straży Praw Hrabstwa Gellonii powołujące do życia Flotyllę Gellońską obejmującą pancernik *Słońce Gellonii*, którego dowódcą w stopniu komandora, a tym samym dowódcą całej flotylli, został mianowany. 12 marca 2004 r. powołany ad interim na urząd Kanclerza Księstwa Sarmacji, od 28 kwietnia 2004 r. do 29 sierpnia 2004 r. Kanclerz w rządzie [[::Sarmacki Ruch Monarchistyczny Korona|SRM-K]] i [[::Sarmacka Unia Obywatelsko-Demokratyczna|SUOD]], odpowiedzialny także za politykę zagraniczną. Od 1 października 2004 r. senator Księstwa Sarmacji. Od 8 listopada 2004 r. burmistrz miasta [[::Fer]] (Gellonia). Od 14 listopada 2004 r. Minister Spraw Zagranicznych Księstwa Sarmacji. 25 maja 2004 r. odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu św. Piotra. W latach 2003-2004 Rektor Wirtualnego Instytutu Dziennikarstwa (przeniesiony z Cyberii 17 września 2003 r., rozpoczął działalność 14 listopada 2003 r.), przewodniczący i założyciel Rady Promocji Księstwa Sarmacji (3 listopada 2003 r., prace od 27 października 2003 r. do 2004 r.) i Sarmackiego Ruchu Monarchistycznego Korona (4 kwietnia 2004 r., od połowy 2004 r. zastąpił go Wieńczysław kaw. Wiensko). Inicjator Sarmackiej Wyprawy Naukowej Sawanna (3-16 czerwca 2004 r.). 29 grudnia 2004 r. założył Sarmacką Agencję Badań Kosmicznych (SASA). 25 grudnia 2004 r. odznaczony Krzyżem Brązowym Orderu Wolności. W styczniu 2005 r. założył razem z [[::Tomasz Chojnacki|Tomaszem Chojnackim]] i [[::Tomasz Hammer|Tomaszem Hammerem]] Grupę Kapitałową HAMMER, obejmującą m.in. agencję reklamowowydawniczą, przedsiębiorstwo budowlane, przedsiębiorstwo rybołówstwa, przedsiębiorstwo transportowe, żwirownię, pola naftowe, restaurację i cegielnię oraz razem z Tomaszem Chojnackim (ob. kawaler) spółkę FER APK, wchodzącą w skład Grupy Kapitałowej HAMMER.

W późniejszych latach odgrywał znaczącą rolę w Księstwie Sarmacji, dopóki nie opuścił go w związku z niedostateczną jego zdaniem reakcją na szkalowanie go w związku z jego przeszłością realną. Na emigracji postanowił odnowić Królestwo Hasselandu, co udało mu się przy wsparciu [[::Surmenia|Surmenii]]. Rządził nim jako regent, a następnie król Piotr Paweł I, dopóki nie abdykował. Potem ponownie wybrany na króla w systemie kadencyjnym.