Ustawa Kodeks Wykroczeń

Rozdział I

ZASADY ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA WYKROCZENIA

Art. 1. [Wykroczenie]

1. Odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten tylko, kto popełnia
czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie
jego popełnienia.
2. Nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie
można mu przypisać winy w czasie czynu.
3. Nie podlega karze ze wykroczenie sprawca czynu zabronionego
popełnionego nieumyślnie. Jednakże, sprawca czynu nieumyślnego podlega
karze, jeżeli popełnia ponownie czyn zabroniony, a zwrócono mu uwagę,
aby zaprzestał popełniania takiego czynu.

Art. 2. [Definicja wykroczenia]

Wykroczeniem jest czyn zabroniony zagrożony naganą albo karą nadzoru.

Art. 3. [Zmiana ustawy]

Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie
popełnienia wykroczenia stosuje się ustawę nową. Jednakże należy
stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza
dla sprawcy.

Art. 4. [Zasada terytorialna]

Ustawę wandejską stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn
zabroniony na terytorium Mandragoratu Wandystanu.

Art. 5. [Czas i miejsce popełniania wykroczenia]

1. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca
działał.
2. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym sprawca
działał albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego
nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić.

Art. 6. [Umyślność]

Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar
jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość
jego popełnienia, na to się godzi.

Art. 7. [Zbieg przepisów]

1. Ten sam czyn może stanowić albo przestępstwo albo wykroczenie.
2. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona przestępstwa i wykroczenia, sąd
skazuje za przestępstwo.

Art. 8. [Zbieg przepisów]

1. Ten sam czyn może stanowić tylko jedno wykroczenie.
2. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej
przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno wykroczenie na
podstawie wszystkich zbiegających się przepisów, wymierzając karę na
podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą.

Art. 9. [Formy popełniania wykroczenia]

Formami popełnienia wykroczenia są: sprawstwo, usiłowanie, podżeganie
oraz pomocnictwo. Przepisy ustawy karnej dotyczące form popełnienia
przestępstwa stosuje się odpowiednio.

Art. 10. [Wyłączenie odpowiedzialności karnej]

1. Nie popełnia wykroczenie, kto dopuszcza się czynu zabronionego w
warunkach obrony koniecznej, stanu wyższej konieczności, błędu co do
bezprawności albo winy lub nieświadomości bezprawności wykroczenia.
Przepisy ustawy karnej dotyczące wyłączenia odpowiedzialności karnej
stosuje się odpowiednio.
2. Nie popełniają wykroczenia mandragorzy.

Rozdział II
KARY

Art. 11. [Kary]

1. Karami są nagana oraz nadzór.
2. Karami zamiennymi są upomnienie, nawiązka i chłosta.
3. Karą dodatkową jest grzywna.

Art. 12. [Nagana]

Karę nagany wykonuje przez publiczne obwieszczenie.

Art. 13. [Nadzór]

1. Nadzór wymierza się w dniach i miesiącach.
2. Kara nadzoru trwa najkrócej siedem dni, najdłużej miesiąc.
3. Skazany na karę nadzoru nie może swobodne wypowiadać się w
miejscach publicznych (moderacja).
4. Przez zakaz wypowiadania się w miejscach publicznych podczas
odbywania kary nadzoru rozumie się także pośrednie uczestnictwo w
miejscach publicznych, w szczególności forwardowanie prywatnych listów
skazanego na publiczne listy dyskusyjne.
5. Bieg terminu wykonania kary ulega przerwaniu, jeżeli skazany
narusza zakazy wynikające z orzeczonej kary.
6. Przepisy ustawy karnej o karze łącznej stosuje się odpowiednio do
kary nadzoru orzeczonej za wykroczenia.
7. Sąd zwalnia skazanego na karę nadzoru, po odbyciu przez niego co
najmniej 1/3 orzeczonej kary, z odbycia reszty kary, jeżeli z
okoliczności wynika, że skazany będzie przestrzegał porządku prawnego,

Art. 14. [Upomnienie]

Sąd może orzec karę upomnienia odstępując od wymierzenia kary nagany.

Art. 15. [Nawiązka]

Sąd może orzec nawiązkę odstępując od wymierzenia kary nadzoru.
Przepisy ustawy karnej dotyczącej nawiązki stosuje się odpowiednio.

Art. 16. [Chłosta]

Sąd może orzec karę chłosty odstępując od wymierzenia kary nadzoru.
Przepisy ustawy karnej dotyczące chłosty stosuje się odpowiednio.

Art. 17. [Grzywna]

1. Sąd może orzec karę grzywny obok kary nadzoru.
2. Grzywny nie orzeka się jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie,
że skazany nawiązki nie uiści a jej egzekucja okaże się bezskuteczna
albo orzeczono karę nawiązki.
3. Grzywnę wymierza się na rzecz Skarbu Państwa
4. Grzywnę wymierza się w stawkach.
5. Sąd wymierza grzywnę nie niższą od 7 i nie wyższą od 30 stawek.
6. Sąd określa wysokość stawki uwzględniając stosunki majątkowe
skazanego. Stawka jest równa co najmniej piątej części jarugi złota i
co najwyżej dwóm jarugom złota.
7. Jeżeli skazany nie uiści grzywny a jej egzekucja okaże się
bezskuteczna zamienia się grzywnę na karę obok której wymierzono
grzywnę przyjmując, że jednej stawce grzywny przypada jeden dzień kary
obok której wymierzono grzywnę. Przepisu nie stosuje się, jeżeli
grzywnę orzeczono obok kary wieży górnej lub wieży dolnej.

Rozdział III
WYKROCZENIA

Art. 18.

Kto publicznie i w sposób uporczywy okazuje lekceważenie Narodowi
Wandejskiemu, Mandragoratowi Wanydstanu albo jego konstytucyjnym
organom, podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 19.

Kto publicznie okazuje lekceważenie symbolom państwowym Mandragoratu
Wandystanu, podlega podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 20.

Kto przywłaszcza sobie stanowisko, stopień służbowy, tytuł społeczny,
naukowy, zawodowy, arystokratyczny lub szlachecki albo inny tytuł
honorowy, podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 21.

Kto, w celu dokuczenia innej osobie złośliwie wprowadza ją w błąd lub
w inny sposób złośliwie niepokoi, podlega podlega naganie albo karze
nadzoru. Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Art. 22.

Kto upublicznia wiadomości stanowiące tajemnicę korespondencji,
podlega podlega naganie albo karze nadzoru, chyba, że działa w obronie
ważnego interesu. Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Art. 23.

Kto organizuje zbiórkę pieniężną w sposób natarczywy, podlega podlega
naganie albo karze nadzoru.

Art. 24.

Kto wielokrotne wysyła na listę dyskusyjną Mandragoratu Wandystanu tę
samą wiadomość lub wiele różnych wiadomości w bardzo krótkich
odstępach czasu, podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 25.

Kto formatuje odpowiedź wysyłaną na listę dyskusyjną Mandragoratu
Wandystanu w taki sposób, że pozostawia treści, na które bezpośrednio
nie odpowiada, podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 26.

Kto konstruuje list wysyłany na listę dyskusyjną Mandragoratu
Wandystanu w taki sposób, że nie wiadomo, kto jest nadawcą listu, w
szczególności nie umieszcza podpisu, podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 27.

Kto:

1. umieszcza treść odpowiedzi wysyłanej na listę dyskusyjną
Mandragoratu Wandystanu wewnątrz treści cytowanych listu pierwotnego,
2. umieszcza treść odpowiedzi wysyłanej na listę dyskusyjną
Mandragoratu Wandystanu nad cytowanym fragmentem lub
3. umieszcza pod listem podpis o długości rażąco przekraczającej
przyjęte zwyczajowo normy podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 28.

1. Kto wysyła na listę dyskusyjną Mandragoratu Wandystanu wiadomości
zawierające mniej, niż trzy zdania, podlega naganie albo karze nadzoru.
2. Nie popełnia wykroczenia określonego w ust. 1 ten, kto w swojej
wiadomości wyczerpuje istotę przesłania lub którego wiadomość ma
istotne znaczenie dla dyskusji.

Art. 29.

Kto publicznie, w sposób rażący używa wyrazów wulgarnych, podlega
naganie albo karze nadzoru.

Rozdział IV
PRZEPISY KOŃCOWE

Art. 30.

Tracą moc poprzednie ustawy o wykroczeniach.

Art. 31.

Ustawa wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia.