Szar to nowy styl anhalckiego wiersza.

Jak w przypadku limeryków, jest to forma zamknięta, o określonej budowie. Pierwszy wers musi być zaczerpnięty z piosenki popowej polskiej sprzed 1998 r. (koniecznie śpiewany przez kobietę). Utwór musi mieć trzy zwrotki, w układzie 3-4-3 wersy. Utwór musi odnosić się do anhalckiej rzeczywistości, a co drugi wiersz autora musi mieć nawiązanie do nieistniejącego reala.

PIERWSZY

w moim śnie, cudownym śnie
Anhalt to poligon
atomowej zagłady

niechcące przeżyć
przeżywają emosy
karaluchy ludzkości
nie chcą umrzeć spokojnie

dramatyczne królowe
codziennością dobite
niechcący tak się chce żyć

(-) PTR

DRUGI

nic nie może przecież wiecznie trwać
a jednak Nowa Bergmanika trwa i trwa
w kapeluszu niejeden kwaśny deszcz

na dworze szumi wiatr
w opuszczonych stołockich drapaczach
koty ostrzą pazury na półkach MediaMarktu
szczury gryzą kable na nowo kładzione

mi jednak nic nie pomoże
krople kwasu spływają po twarzy
i orzą szare kaniony na skórze

(-) PTR

TRZECI

złych przygód pewnie trafi się nam ze sto
zanim dojdziemy do recepcji
Hotelu Trizondal - tak smutno

tuptamy jednak przodem naprzód
dzielnie dzierżąc kolby karakachanowów
wraży nie rusza nas wzwód
kaczki latają pod linią wieżowców

nie odpuścimy progresji
nie przestraszy nas legendarne Kutno
dojdziemy cali do recepcji

(-) HW

CZWARTY

Nad ogromną betonową wsią
Wykwitła łuna
I urósł grzyb

Podniósł się wszędzie krzyk
Uniósł się las rąk
A teraz jak w Prypeciu cisza
Jak w Prypeciu pustka

W wielkiej betonowej wsi
Nikogo już nie ma
Tylko my, szaleńcy.

(-)KRL

Ludzie w kapeluszach

Sergiusz Tankian wprowadza nam tutaj nieco ormiańskiej magii.

Ludzie w kapeluszach:

John Lennon był fajny i miał super kapelusz

W założeniu ma to być artystowskie pismo zagubionych w spieczonych słońcem i pustych miastach opuszczonej ziemi neurotycznych dzieci emo. Jednocześnie wyciągając z kieszeni pięść ludowej sprawiedliwości i ujmując w pomalowane czarnym lakierem dłonie karabin i młot ze smutną miną chce Nowa Bergmanika włączyć się w ogólnowandejski trud budowania Socjalizmu.

Chce Nowa Bergmanika bić po oczach pornosocjalizmem z jego chujami wsadzanymi gdzie się da, nitowilkiem-nitopsem i innymi. Innymi trochę mniej. Wszak nie jesteśmy hetero. Bić jednak tylko tych, których to zaboli. Dla zdeklarowanych będzie niezdeklarowana, dla betonowych różowa, dla różowych czerwona. Artystowska, dekadencka, rewolucyjna i giętka.

Ludzie w kapeluszach:

Poeta Broniewski też nosił fajny kapelusz

W życiu każdego człowieka przychodzi dzień w którym ulubiony serial nie cieszy jak kiedyś i pojawia się przemożna chęć dopisania sobie kolejnego tytułu w sygnaturze na Liście Dyskusyjnej. Wychodząc naprzeciw tym niezbyt chlubnym popędom rozdajemy nic nie znaczące tytuły (dopiszcie się Towarzysze, kto pierwszy - ten lepszy):

• Homeopat Generalny Anhaltu - tow. Ingawaar
• Większawy Mincerzarz Anhalcki - tow. von Romocki
• Superior Anhaltu - tow. Grigorij
• Esencjat Barbituantny Anhaltu - tow. Pupka
• Majestatyczna Obrwa Skra Anhaltu - tow. Lepki
• Rhumsztraumatyfruztratyo Anhaltu - tow. Struszyński
• Preposteron Rwokulszowy Anhaltu - tow. Radziecki
• Kalman Kaloczaj Anhaltu -
• Suhosin Pehapowy Anhaltu -
• Miss Kiss Bang Bang Anhaltu - tow. Kałamanawardze
• Saksofakynfon Anhaltu - tow. Wileńska
• Pletyzmatograf Prąciowy Anhaltu - tow. Vladimir Iwanowicz von Lichtenstein

Ludzie w kapeluszach:

Friedrich Freiherr Kreß von Kressensttein czyli majestatyczny wojskowy á la GAR

Nie mówię, dobrze jeżeli się pomylę poprawcie mnie, a tam chodziliśmy z kolegami na kremówki!
Che Sztandar Patapon I, Ojciec Świecki

Wanda jest ważny w życiu każdego człowieka, nawet jeśli jest dekadentem i cyklistą, na domiar złego zbiera znaczki - to wychowa był na wandejczyka!

Dlatego na terenie Ibsenatu Anhaltu działa Subprotonat Misyjny Protonatu Precelkhandy. Nad rewolucyjną czujnością i świecką wiarą degeneratów i poetów w kapeluszach czuwa Tow. Proton Grigorij.

Ludzie w kapeluszach:

William Borroughs dodatkowo nosił hipsterskie okulary

Językami Anhaltu są: łamany węgierski, polski z naleciałościami węgierskiego, postromantyczny bełkot i poglish. Chyba.

Ludzie w kapeluszach:

Joe Hill czyli kolejny człowiek w fajnym kapeluszu

Nad Hotelem zamiast flagi starego Anhaltu powiewa sztandar Bergmaniki Wandei, jako symbol tego, że wiemy.

Ludzie w kapeluszach:

Golda Meir lubiła rewolucyjne toczki.

Mapa (fénymásolat)

Kedvesem! Ksero mapy (térképet fénymásolat) starego Anhaltu wygrzebanej w recepcji Hotelu, zanotowałem Ci kilka rzeczy które się mogą przydać

Ludzie w kapeluszach:

Winston lubił kapelusze, lubił cygara, whisky i kobiety. Antyteza betonowego wandejczyka, ale dla nas był spoko gościem.

Historia ta zaczyna się dawno, dawno temu. Kiedy modne były jeszcze retro adidasy, a metalowcy nosili fryzury "na pudla". No może nie tak dawno, ale od czegoś trzeba zacząć. A to fajnie brzmi.

Dlatego powiem Ci:

Był sobie Anhalt włączony do Mandragoratu Wandystanu. Potem sobie upadł. Mówili mi, Drogi Mój, że był to kraj mówiący pseudoniemieckim narzeczem, tworzony przez zapaleńców o słomianym zapale. Potem, Szivem, o Kedvesem, Anhalt opustoszały stał się kamieniem u pały, i podobno będą go zatapiać. Powiem, Cię, o Serce Moje, Moje Kochanie, że póki jeszcze jest, stąd będę pisał do Ciebie. Kimkolwiek jesteś. Wszak. Też.

A jak zatopią ziemie Ibsenatu

Powiem wtedy ja Tobie, Kochanie

Powiem całemu wszemu światu

Zabiorę go ze sobą, zabiorę w sobie

Anhalt to tylko ściema, a to bardzo dobrze

Ludzie w kapeluszach:

Nelli również nosi kapelusze, choć nie jest rewolucyjna. Wybaczamy jej to.

Co jest?

Ci, których z Wandystanu przygnało w Anhalt, zamieszkawszy w opuszczonym przez obsługę i gości Trizondal Hotel (372 Genosse Pupka Strasse, Wlk. Anhalt) zainstalowali się w recepcji, biurach i pokojach. Uruchomiono basen, salę kinową, wyszabrowanym z pobliskiej stacji straży pożarnej generatorem zasilono sieć energetyczną.

Widok na Genosse Pupka Strasse - po lewej gmach Trizondal Hotel

Z okien Trizondal Hotel nocami płynie muzyka i śpiew i sentymentalne wiersze. Czasem tylko słychać strzały. Niekoniecznie w powietrze.

Ludzie w kapeluszach:

Beret to też kapelusz! Mógłby powiedzieć Arvo Valton

Witaj na stronie Ibsenatu Anhaltu!

Miejsca gdzie drzewa rosną smukłe i wysokie, dzikie kaczki latają zawsze nieco poniżej linii wieżowców, a po ulicach opustoszałych, opuszczonych miast hula wiatr i postmodernizm przyozdobiony antypatią i zamiłowaniem do ckliwego postneoromantyzmu.

W sytuacji całkowitego zawieszenia prawnego ziem Anhaltu, ostatecznego ich opuszczenia przez ludność rdzenną, deliberacji na temat zatopienia tego miejsca lub wykorzystania go na poligon atomowy zasiedliła go grupa szkodników społecznych: filatelistów, artystów, polilingwistów i emerytowanych kolejarzy, ludzi rozkochanych w pokręconej nomenklaturze, winie i paranoi. W przypływie dobrego humoru postanowili stworzyć w tej dupie świata miejsce.

Tu trafiać będą wyłowione z Listy Dyskusyjnej jałowe koncepcje, odrzucone plany, pozbawione sensu inicjatywy, durnawe opowiastki, wyrzucone na śmietnik historii tradycje.

Miejsce stało się.

Ludzie w kapeluszach:

Na zdjęciu niejaki Majakowski, fajny ma kapelusz.

AnAL - Anhalcka Armia Ludowa - Zbrojne Palce Ibsenatu

Emblemat AnAL

Tuż za obrotowym wejściem do Trizondal Hotel znajdziesz barykadę z worków z piaskiem, a obok czarny, skórzany fotel. W fotelu siedzi chłopiec w czarnej, skórzanej kurtce i przeciwsłonecznych okularach. Na kolanach trzyma karabin maszynowy, a w dłoni tomik wierszy.

Jest ich niewielu. Ich zadaniem jest zapewnić bezpieczeństwo pozostałym, prowadzić rekonesans. Walczyć z każdym kto będzie na tyle śmiały, żeby wejść im w drogę.

Nie boją się śmierci, wszak życie jest do niczego.

Bojownicy E.M.O (Eksterytorialne Mobilne Oddziały) I Plutonu AnAL na ulicach Wlk. Anhaltu

Mapa (fénymásolat)

Kedvesem! Ksero mapy (térképet fénymásolat) starego Anhaltu wygrzebanej w recepcji Hotelu, zanotowałem Ci kilka rzeczy które się mogą przydać

Ludzie w kapeluszach:

Winston lubił kapelusze, lubił cygara, whisky i kobiety. Antyteza betonowego wandejczyka, ale dla nas był spoko gościem.

Historia ta zaczyna się dawno, dawno temu. Kiedy modne były jeszcze retro adidasy, a metalowcy nosili fryzury "na pudla". No może nie tak dawno, ale od czegoś trzeba zacząć. A to fajnie brzmi.

Dlatego powiem Ci:

Był sobie Anhalt włączony do Mandragoratu Wandystanu. Potem sobie upadł. Mówili mi, Drogi Mój, że był to kraj mówiący pseudoniemieckim narzeczem, tworzony przez zapaleńców o słomianym zapale. Potem, Szivem, o Kedvesem, Anhalt opustoszały stał się kamieniem u pały, i podobno będą go zatapiać. Powiem, Cię, o Serce Moje, Moje Kochanie, że póki jeszcze jest, stąd będę pisał do Ciebie. Kimkolwiek jesteś. Wszak. Też.

A jak zatopią ziemie Ibsenatu

Powiem wtedy ja Tobie, Kochanie

Powiem całemu wszemu światu

Zabiorę go ze sobą, zabiorę w sobie

Anhalt to tylko ściema, a to bardzo dobrze

Ludzie w kapeluszach:

Nelli również nosi kapelusze, choć nie jest rewolucyjna. Wybaczamy jej to.

Językami Anhaltu są: łamany węgierski, polski z naleciałościami węgierskiego, postromantyczny bełkot i poglish. Chyba.

Ludzie w kapeluszach:

Joe Hill czyli kolejny człowiek w fajnym kapeluszu

Egy

• Főoldal
• Trizondal Hotel
• Historia
• Mapa (fénymásolat)
• Sztandar
• Języki
• Subprotonat
• Tytulatura

AnAL

• Zbrojne palce
• ORAL

Két

• Nowa Bergmanika
• Zene
• Versek
• Szar

Három

• Scena miłosna w poglish

W założeniu ma to być artystowskie pismo zagubionych w spieczonych słońcem i pustych miastach opuszczonej ziemi neurotycznych dzieci emo. Jednocześnie wyciągając z kieszeni pięść ludowej sprawiedliwości i ujmując w pomalowane czarnym lakierem dłonie karabin i młot ze smutną miną chce Nowa Bergmanika włączyć się w ogólnowandejski trud budowania Socjalizmu.

Chce Nowa Bergmanika bić po oczach pornosocjalizmem z jego chujami wsadzanymi gdzie się da, nitowilkiem-nitopsem i innymi. Innymi trochę mniej. Wszak nie jesteśmy hetero. Bić jednak tylko tych, których to zaboli. Dla zdeklarowanych będzie niezdeklarowana, dla betonowych różowa, dla różowych czerwona. Artystowska, dekadencka, rewolucyjna i giętka.

Ludzie w kapeluszach:

Poeta Broniewski też nosił fajny kapelusz

ORAL - Ortodoksyjni Reaktywiści Anhaltu Ludowego

Bojownicy ORALu w przeciwieństwie do swoich kolegów z AnALu, nie pokazują się na ulicach. Działają niczym cichociemni, zawsze w ekstremalnych warunkach. Większość osób która ujrzała bojówki ORALu już nie żyje. Nie ważne czy chodzi o egzekucję następcy tronu małego monarchofaszystowskiego kraju, czy połamanie nóg scholandczykowi który zaparkował na kopercie i tak sprawiedliwość społeczna zatryumfuje, a bojownicy ORALu wniosą okrzyk radości.

Gdy tylko dzieje się niesprawiedliwość, ORAL wzywa swoje dzieci donośnym głosem, aby te wyszły na żer!

Rzadkie ujęcie żołnierza ORALu w kamerze. Operator zginął kilka sekund później.

Lukałem powoli na jej fejs, w ajsach był u niej jakiś kłeszczon sajlentny, tak jakby nie miała we mnie trasta. A przecież chciałbym na ol kłeszczony ansłernąć jej bo dip jest mój low, a w harcie moim pokładam hołp, jak mawia Bajbyl. Przeciągnęła się i szejknęła hedem. Powiedziała, że to nie trastu brak, a tylko fir, bo tylu już tylko juznąć i potem liwe. Jeszcze w tem sam najt kupują tiket i nocnym basem poprzez mroczny town wracają na własne flaty. Powiedziałem, że ja diferentny jestem, że ja nie z tych. Jestem onest i nie potrafię plejnąć z czyimiś filingami. I jeszcze chyba o coś asknąć chciała, ale jej kisem klołsnołem małfa. A później już był tylko łajd roling po bedzie, i skłizing, i szejking i na końcu ten skrim co to ostatni w łordzie jest tru. Byliśmy tru tugeder i nie biliwnąłbym nikomu w ten moment, że można być separejtnie. Kiedy w najt slipała na moim armie, w muńskiej poświacie lukałem na ten jej najpiekniejszy hed i asknąłem sam siebie czy można być bardziej hepi. I sam sobie ansłernąłem, że newer.

(za: http://sfb.blog.pl/scena-milosna-w-ponglish,14741114,n )

(patrz: http://sfb.blog.pl/scena-milosna-w-ponglish,14741114,n )

Albo i nie patrz, bo zaginęło w otchłaniach internetów to, co tam było. Ale być może to co prawdziwe, zostało ukryte w linijkach kodu.

Witaj na stronie Ibsenatu Anhaltu!

Miejsca gdzie drzewa rosną smukłe i wysokie, dzikie kaczki latają zawsze nieco poniżej linii wieżowców, a po ulicach opustoszałych, opuszczonych miast hula wiatr i postmodernizm przyozdobiony antypatią i zamiłowaniem do ckliwego postneoromantyzmu.

W sytuacji całkowitego zawieszenia prawnego ziem Anhaltu, ostatecznego ich opuszczenia przez ludność rdzenną, deliberacji na temat zatopienia tego miejsca lub wykorzystania go na poligon atomowy zasiedliła go grupa szkodników społecznych: filatelistów, artystów, polilingwistów i emerytowanych kolejarzy, ludzi rozkochanych w pokręconej nomenklaturze, winie i paranoi. W przypływie dobrego humoru postanowili stworzyć w tej dupie świata miejsce.

Tu trafiać będą wyłowione z Listy Dyskusyjnej jałowe koncepcje, odrzucone plany, pozbawione sensu inicjatywy, durnawe opowiastki, wyrzucone na śmietnik historii tradycje.

Miejsce stało się.

Ludzie w kapeluszach:

Na zdjęciu niejaki Majakowski, fajny ma kapelusz.

Nie mówię, dobrze jeżeli się pomylę poprawcie mnie, a tam chodziliśmy z kolegami na kremówki!
Che Sztandar Patapon I, Ojciec Świecki

Wanda jest ważny w życiu każdego człowieka, nawet jeśli jest dekadentem i cyklistą, na domiar złego zbiera znaczki - to wychowa był na wandejczyka!

Dlatego na terenie Ibsenatu Anhaltu działa Subprotonat Misyjny Protonatu Precelkhandy. Nad rewolucyjną czujnością i świecką wiarą degeneratów i poetów w kapeluszach czuwa Tow. Proton Grigorij.

Ludzie w kapeluszach:

William Borroughs dodatkowo nosił hipsterskie okulary

Nad Hotelem zamiast flagi starego Anhaltu powiewa sztandar Bergmaniki Wandei, jako symbol tego, że wiemy.

Ludzie w kapeluszach:

Golda Meir lubiła rewolucyjne toczki.

Szar to nowy styl anhalckiego wiersza.

Jak w przypadku limeryków, jest to forma zamknięta, o określonej budowie. Pierwszy wers musi być zaczerpnięty z piosenki popowej polskiej sprzed 1998 r. (koniecznie śpiewany przez kobietę). Utwór musi mieć trzy zwrotki, w układzie 3-4-3 wersy. Utwór musi odnosić się do anhalckiej rzeczywistości, a co drugi wiersz autora musi mieć nawiązanie do nieistniejącego reala.

PIERWSZY

w moim śnie, cudownym śnie
Anhalt to poligon
atomowej zagłady

niechcące przeżyć
przeżywają emosy
karaluchy ludzkości
nie chcą umrzeć spokojnie

dramatyczne królowe
codziennością dobite
niechcący tak się chce żyć

(-) PTR

DRUGI

nic nie może przecież wiecznie trwać
a jednak Nowa Bergmanika trwa i trwa
w kapeluszu niejeden kwaśny deszcz

na dworze szumi wiatr
w opuszczonych stołockich drapaczach
koty ostrzą pazury na półkach MediaMarktu
szczury gryzą kable na nowo kładzione

mi jednak nic nie pomoże
krople kwasu spływają po twarzy
i orzą szare kaniony na skórze

(-) PTR

TRZECI

złych przygód pewnie trafi się nam ze sto
zanim dojdziemy do recepcji
Hotelu Trizondal - tak smutno

tuptamy jednak przodem naprzód
dzielnie dzierżąc kolby karakachanowów
wraży nie rusza nas wzwód
kaczki latają pod linią wieżowców

nie odpuścimy progresji
nie przestraszy nas legendarne Kutno
dojdziemy cali do recepcji

(-) HW

CZWARTY

Nad ogromną betonową wsią
Wykwitła łuna
I urósł grzyb

Podniósł się wszędzie krzyk
Uniósł się las rąk
A teraz jak w Prypeciu cisza
Jak w Prypeciu pustka

W wielkiej betonowej wsi
Nikogo już nie ma
Tylko my, szaleńcy.

(-)KRL

Ludzie w kapeluszach

Sergiusz Tankian wprowadza nam tutaj nieco ormiańskiej magii.

test test

Co jest?

Ci, których z Wandystanu przygnało w Anhalt, zamieszkawszy w opuszczonym przez obsługę i gości Trizondal Hotel (372 Genosse Pupka Strasse, Wlk. Anhalt) zainstalowali się w recepcji, biurach i pokojach. Uruchomiono basen, salę kinową, wyszabrowanym z pobliskiej stacji straży pożarnej generatorem zasilono sieć energetyczną.

Widok na Genosse Pupka Strasse - po lewej gmach Trizondal Hotel

Z okien Trizondal Hotel nocami płynie muzyka i śpiew i sentymentalne wiersze. Czasem tylko słychać strzały. Niekoniecznie w powietrze.

Ludzie w kapeluszach:

Beret to też kapelusz! Mógłby powiedzieć Arvo Valton

W życiu każdego człowieka przychodzi dzień w którym ulubiony serial nie cieszy jak kiedyś i pojawia się przemożna chęć dopisania sobie kolejnego tytułu w sygnaturze na Liście Dyskusyjnej. Wychodząc naprzeciw tym niezbyt chlubnym popędom rozdajemy nic nie znaczące tytuły (dopiszcie się Towarzysze, kto pierwszy - ten lepszy):

• Homeopat Generalny Anhaltu - tow. Ingawaar
• Większawy Mincerzarz Anhalcki - tow. von Romocki
• Superior Anhaltu - tow. Grigorij
• Esencjat Barbituantny Anhaltu - tow. Pupka
• Majestatyczna Obrwa Skra Anhaltu - tow. Lepki
• Rhumsztraumatyfruztratyo Anhaltu - tow. Struszyński
• Preposteron Rwokulszowy Anhaltu - tow. Radziecki
• Kalman Kaloczaj Anhaltu -
• Suhosin Pehapowy Anhaltu -
• Miss Kiss Bang Bang Anhaltu - tow. Kałamanawardze
• Saksofakynfon Anhaltu - tow. Wileńska
• Pletyzmatograf Prąciowy Anhaltu - tow. Vladimir Iwanowicz von Lichtenstein

Ludzie w kapeluszach:

Friedrich Freiherr Kreß von Kressensttein czyli majestatyczny wojskowy á la GAR

Versek

Umarłej

I

Wiatr porankowy wśród nocy przywiał,
Rozwiał bezładnych snów niepokoje...
Dzisiaj rozmawiam z Tobą jak z żywą,
Usta złożywszy na serce Twoje.

Przy mnie tu jesteś — w świateł topieli
Tak dotykalna i rzeczywista,
Jakby ten właśnie dzień nas rozdzielił,
A połączyła ta noc rzęsista.

Powiedz! Czy jakiś Orfeusz nowy
Wywołał Ciebie w powiewach świtu?
Chcę Ciebie nazwać — i źródłosłowy
Plączą się w jeden wyraz zachwytu...

Chcę Ciebie nazwać — znane imiona
Znowu głoskami martwymi dźwięczą...
Radość wzbroniona, radość miniona —
Możeśmy pili ją zbyt szaleńczo?

Możeśmy byli zbyt zakochani
I świat takiego szczęścia nie zmieści?
I znowu słowa, uwięzłe w krtani,
Gasną — jedyny okrzyk boleści.

II

Są naokoło piękne dziewczęta,
Oczy tęczowe, serca źródlane,
Ale Ty byłaś we mnie zaczęta,
Jak przez darń kwietną źródło przelane.

Ciebie w serdecznych umyłem wodach,
Tobą olśniłem wzrok mój na zawsze,
l byłaś moja jak mój jest oddech,
Źrenicą byłaś, przez którą patrzę.

Ciebie nie znając, do Ciebie tęskniąc,
Ciebie miłując — lotną, daleką,
Znalazłem nagle za siódmą klęską,
Za skałą bólu, za smutną rzeką.

Znalazłem — aby stracić tak prędko?
Znalazłem — aby wiekom poświęcić?
Głupiec! Myślałem, że wstrzymałem Piękno
W jego wędrówce chyżej ku śmierci!

Więc niech dla innych doba za dobą
Wieczność upływa w złotym dosycie —
Ja tylko Tobą i tylko Tobą
Pełny i pełny, na śmierć i życie!

I Twoje oczy wodzą mnie w nocy,
Jako podwójna gwiazda pomocy,
I dokąd pójdę, cokolwiek zrobię —
Rozpacz o Tobie, rozpacz o Tobie.

III

O, mogłaś wzbudzić we mnie, coś chciała,
Bom znał Twych chęci nurt kryształowy.
Ufałem ślepo w blask Twego ciała,
W rytm Twego serca, w nimb Twojej głowy.

Z Tobą związany, los swój rozstrzygłem,
W dal obracając się mglistym czołem.
Ty bohaterskim byłaś mi skrzydłem!
Ty byłaś burzą, kiedy płynąłem!

I dziś — jeżeli wśród krwawej waśni
Przyszły słoneczny czyn mi się marzy —
To na tle wizyj na moment zalśni
Promienno-smutny świt Twojej twarzy.

Nie wiem, czy padłaś kulą trafiona,
Czy w długich mękach gasłaś jak pożar,
Czy przyciskałaś dziecko do łona,
Czy zbir je odciął od ciebie nożem.

Nie wiem, czy dreszczem ostatnim ścięgien,
Ostatnim czuciem wołałaś ku mnie —
Ale wiem jedno — jedno przysięgam:
Że potrafiłaś umierać dumnie,

poeta rewolucyjny Łucjan Szenwald
za: http://milosc.info/wiersze/Lucjan-Szenwald/Umarlej.php

Ludzie w kapeluszach:

John Lennon był fajny i miał super kapelusz