Prąd polityczny i ruch społeczny w Królestwie Scholandii. Antysarmatyzm rozwijał się przez dłuższy okres. Począwszy od lutego 2003, osiągał swoje punkty kulminacyjne w postaci demonstracji, zmasowanych akcji medialnych oraz kryzysów dyplomatycznych. Jego analizę przeprowadził A. v. Rohrscheidt-Schwaben (Scholandia) w wykładzie Kryzysy wewnętrzne w państwach wirtualnych. Według tej teorii antysarmatyzm jest jednym z symptomów rodzącego się scholandzkiego nacjonalizmu. Zwolennikami skrajnego antysarmatyzmu w Scholandii byli określani: P. Kalmus i P. Wilczyński, umiarkowanego: J. Lamperski, M. Strudziński oraz książę Filip von Schwaben. Stopniowo inkorporowany do mejnstrimu scholandyzmu, nasilał się w okresach kryzysu - w szczególności po powstaniu w Elfidzie. Odpowiedzią na antysarmatyzm był ruch antyscholandzki w Sarmacji.

Jedna z tendencji istniejących w wandejskiej polityce po Wandejskim Czerwcu, wyrażana przez wielu działaczy o często różnych poglądach. Dla niektórych wandejczyków charakterystyczne było wahadłowe przechodzenie od sarmatofobii do sarmatofilii, niekiedy łączące się z częściową bądź czasową emigracją do Księstwa. Przykładowe dotknięte osoby osoby: Anarchia Napalm Perun, Darth Kanzler.