Określenie przodowników aktywności społecznej, którzy otoczeni zostali powszechnym szacunkiem narodu i uhonorowani nadaniem jednego z tytułów społecznych.
W przeszłości kwestia tytułów społecznych była ściśle uregulowana. Tytuły były nadawane kolektywnie przez Mandragorów, zazwyczaj przy okazji świąt państwowych. W chwili obecnej (po 3 niepodległości) nie są przedmiotem regulacji prawnych - zapowiadana jest jednak zmiana tego stanu rzeczy.
Stałą zasadą tytułów społecznych był brak jakichkolwiek przywilejów - systemowych czy politycznych - powiązanych z ich posiadaniem. Jedynym wyjątkiem (pozapaństwowym) jest powiązanie przez Świecki Kościół Wandejski tytułów społecznych z tytułami awangardy kościelnej, z czego wynikają dodatkowe głosy ważone dla wiernych ŚKW będących członkami awangardy proletariatu.
Poniższe tytuły uszeregowano hierarchicznie w drabince, od najniższego do najwyższego. Zwyczajowo tytuły nadawano kolejno, jednak w sytuacji szczególnych zasług "przeskakiwano" niektóre szczebelki.
W okresie pierwszej Unii tytuły były uzgodnione, tj. wykorzystywane wymiennie z monarchofaszystowskimi tytułami szlacheckimi i arystokratycznymi, np. sekretar był kawalerem, a dekameron - diukiem. Przy drugiej Unii do zwyczaju tego nie powrócono.
Dwa ostatnie spośród tytułów w przeszłości wiązały się ściśle z określonymi funkcjami urzędowymi: Mandragorzy (zawsze dwaj, Socjogramu i Jutrzenki, tworzący kolektyw) byli Strażnikami Idei i gwarantami stabilności państwa, w czym wspierali i w razie potrzeby zastępowali Ich Dekameroni Wszechczasu (przydomek Wszechczasu odóżniał ich od dekameronów noszących tylko tytuły społeczne, a nie będących urzędnikami).
Funkcja dekameronów wszechczasu zanikła naturalnie (nie byli obsadzani od czasu kolektywnego mandragoratu Magova, natomiast funkcja mandragorów (z biegiem czasu okrajana ze znaczenia i uprawnień) ostatecznie została zniesiona w maju 2014 r., niedługo po ogłoszeniu trzeciej niepodległości.
Dawni Mandragorzy mogą posługiwać się tytułem mandragora-seniora. Dotyczy to Michasia Winnickiego, Alojzego Pupki oraz (w razie powrotu do Wandystanu) Arkadija Magova oraz Michała Sobczaka. Prawo to nie przysługuje tow. Khandowi oraz Michałowi Czarneckiemu, jako renegatom.
W luźno kreślonych planach reformy awangardy proletariatu w okresie po trzeciej niepodległości była mowa o całkowitym zniesieniu tytułów mandragora i dekamerona jako tytułów społecznych.
| Obecne | |
|---|---|
| Dawne |