Bruthus Perun
Rano szóstego czerwca Krzysztof "Troy" Kowalczykowski napisał w opisie na gg "Obudził się i znowu nie było teleranka". Okazało się, że Książę rozpatrzył pozytywnie wniosek o wprowadzenie stanu wyjątkowego. Zawiązał Komitet Ocalenia Narodowego, w skrócie KON, co podobnie jak w przypadku polskiego WRONu stało się inspiracją do różnorodnych żartów. KON zawiesił artykuły Konstytucji, gwarantujące samorządność Mandragoratu Wandystanu, a także zawiesił możliwość swobodnej wypowiedzi i przemieszczania się poprzez wprowadzenie blokad w systemie informatycznym. Uwięziono również osoby, które brały udział w wandejskiej naradzie kryzysowej. Odwołano z urzędu prezesa Sądu Najwyższego Mandragora Khanda i zarządzono referendum w sprawie nowej Konstytucji, która miała znosić przywileje Mandragoratu Wandystanu. (Brama Sarmacka #2495).
Wszystko przeprowadzono niezgodnie z prawem, ponieważ Książę nie miał uprawnień do znoszenia artykułów Konstytucji - można to było zrobić jedynie w drodze referendum, ale za zgodą Mandragorów. Odwołanie prezesa Sądu Najwyższego mogło się odbyć jedynie za zgodą Izby Senatorskiej, natomiast Mandragorat Wandystanu zgodnie z konstytucją mógł w każdej chwili znieść stan wyjątkowy na terytorium MW, czego jednak bezprawnie odmówiono. Spotkało się to z szybką reakcją urzędników wandejskich.
Prezes Sądu Najwyższego wyjaśnił, dlaczego nie może zostać odwołany z urzędu. Jednocześnie poinformował, że w razie nieprzywrócenia przez Księcia porządku konstytucyjnego, nastąpi dorozumienie abdykacji. Dwukrotnie wzywano Księcia do przywrócenia porządku. Po braku reakcji Księcia, ogłoszono jego abdykację i zarządzono wolną elekcję. Obowiązki Księcia tymczasowo przejął drugi z Mandragorów - Lord Wander, przewodniczący sarmackiej Izby Senatorskiej.
Pretendentem do tronu był cesarz Cesarstwa Valhalli, były Sarmata, Kaizer von Thorn- Czekański. W związku z niemożliwością odebrania puczystom terytorium większości Księstwa, legalne kontynuacje władz Księstwa Sarmacji, rezydujące w Mandragoracie Wandystanu, rozpoczęły starania o powstanie Konfederacji Sarmackiej. Miałaby się składać z Mandragoratu Wandystanu, Cesarstwa Valhalli - założonego przez rozgoryczonych niegdyś Sarmatów, którzy odeszli tworzyć nowe państwo, ponieważ uważali, że w Sarmacji nie podtrzymuje się już tradycyjnych sarmackich wartości - a także Królestwa Nowej Teutonii, które powstało po nieudanej próbie uzyskania statusu autonomii przez sarmacką prowincję Teutonię.
Do wyboru nowego Księcia jednak nie doszło. Prezydent zaapelował do pełniącego obowiązki Księcia Lorda Wandera o rozważenie możliwości rozwiązania Księstwa Sarmacji, w związku z kontrolowaniem większości terytorium państwa przez puczystów. Było to również związane ze sprzeciwem mieszkańców Valhalli przeciwko kandydowaniu ich Kaizera na Księcia Sarmacji, co zmusiło go do abdykacji.
Czternastego czerwca po ogłoszeniu Mandragora Lorda Wandera, pełniącego obowiązki Księcia Sarmacji, o zaprzestaniu uznawania sarmackiego reżimu prawnego na terytorium MW, a także po ogłoszeniu Mandragora Khanda, przewodniczącego Sądu Najwyższego Sarmacji, o niemożności niemożności wyboru nowego Księcia i upadku struktur państwowych, Prezydent Perun ogłosił niepodległość Mandragoratu Wandystanu.
ciąg dalszy: Moment wyzwolenia