Wielka sala, cała w czerwieni, setki, albo tysiące foteli i wszystkie, lub prawie wszystkie zajęte. Z przodu Sali na środku, na podwyższeniu stoi mównica, chwilowo pusta, za nią wielki portret towarzyszy Mandragorów Pupki i w tle mniejsze poprzednich Mandragorów. Słychać gwar setek rozmów, nagle wszystkie cichną, wszyscy wstają i zaczynają tupać. Na salę wchodzi Komitet Centralny. Najpierw I sekretarz PTR, za nim II sekretarz towarzysz Katiusza i reszta komitetu, I sekretarz idzie na mównicę, a pozostali siadają w pierwszym rzędzie foteli.
Katiusza wstaje ściska i obcałowywuje PTRa, która wręcza mu ukradkiem karteczkę, ten chowa ją do kieszeni i wstępuje na mównicę.
Towarzyszka Wileńska wstaje.
Paulina zbiera się i wychodzi z Sali, trzaskając donośnie drzwiami.
Katiusza odchodzi, większość plenum tupie radośnie, ale co poniektórzy nawet nie wstali, inni wstali i wyszli bez słowa, ktoś nawet gwizdał, ktoś klaskał z pogardą. Kurtyna.
Ciemny niewielki pokój, z dwoma fotelami ustawionym naprzeciw kominka, mnóstwo półek z książkami. Na jednym z foteli siedzi pogrążony w zadumie Katiusza wpatrując się w ledwo błąkające się po drwach płomyki. Obok stoi służący, cierpliwie czekając na polecenia.
Katiusza wyjął z kieszeni kawałek papieru-karnet do EIII, na odwrocie napis "Ivo niedawno znów pojechał, może też się skusicie? PTR".
Katiusza wstaje, dopija sok z rabarbaru i wychodzi energicznym krokiem, zostawiając bez słowa swego służącego. Kurtyna.
Katiusza siedzi w zamknietym pustym przedziale. Wspierając głowę na dłoni opartej na stoliczku wpatruje się w przesuwając się za oknem krajobraz, pogrążając się w swych rozmyślaniach. Nagle wchodzi Karolina.
Katiusza w emocjach aż wstaje z siedzenia, akurat pociąg gwałtownie zwalnia przyciskając go z powrotem do fotela. Panuje chwila ciszy, przechodzą pasażerowie, ale widząc takie towarzystwo idą dalej. Robi się pusto. Po chwili grają fanfary roztacza się w korytarzu czerwony dywan, idzie dumnie JKM Helwetyk i nie rozglądając się zbytnio wchodzi wprost do przedziału zajmowanego przez Katiusze i Karolinę.
Katiusza ponownie wstaje, wtem kanapa która wcześniej zajmowana była tylko przez Katiusze podnosi się, a ze środki z gąszcza kabli i widocznego głębiej dziwnego tunelu wynurza się Avril.
Katiusza siada, opiera głowę o szybę i zamyka oczy. Kurtyna.
Wielkie białe betonowe mury i ogromna biała stalowa brama. Otwiera się i widać za nią dwa szeregi mundurowych uzbrojonych w pałki i ustawione po dwóch stronach ścieżki prowadzącej do budynku głównego.
Katiusza ciężko wzdycha i wkracza za bramę, brama się zamyka, Katiusza podchodzi do pierwszej pary funkcjonariuszy, wyglądają jak z Gwardii Grodziska. Podnoszą się białe pałki i z wielką siłą opadają na niedowierzającego Katiusze. Nagle odzywa się nijaki, zniekształcony głos z niewidocznych głośników, jakby dochodził zewsząd jednocześnie.
Druga para, Ci jak z KGB (Królewskiej Gwardii Baridasu). Pałki idą w ruch.
Kolejne pary funkcjonariuszy i kolejne ciosy, Katiusza sam odrzuca swój plecak i torbę.
Ciosy, nieustanne ciosy białych pałek. Katiusza pada i zdziera z siebie ubranie, pełznie do przodu, do drzwi, ucieka.
Katiusza na czworakach. Już blisko drzwi, ciosy ustają. Ostatnia para trzyma nie pałki, ale węże wodne. Lodowata woda silnym strumieniem uderza i odrzuca w tył, wprost pod pałki wcześniejszych funkcjonariuszy. Katiusza krzyczy, znowu upada pod gradem białej gumy.
Katiusza błaga oprawców by przestali, krzyczy by mu ktoś pomógł.
Katiusza próbuje przemieszczać się dalej, w odpowiedzi na co nadbiegają kolejni funkcjonariuszy intensyfikując bicie. Lodowata woda płynie.
Katiusza mdleje. Funkcjonariusze mundurowi natychmiast odsuwają się w tył, otwierają się drzwi i wybiega z nich kilku ubranych w nieskazitelnie białe kitle sanitariuszy z noszami. Umieszczają go na nich i idą w kierunku drzwi wejściowych do EIII. Funkcjonariusze mundurowi stają na baczność, oddając honory kolejnemu sławnemu pacjentowi ich wybitnego ośrodka.
Kurtyna. Widownia może już tupać i płakać.
Koniec Aktu I
Ciemny pokój, w którym jedynym źródłem światła jest stojący na środku pokoju telewizorek. Do pokoju wchodzi ubrany w białą kitlę z maską na twarzy, potężnie zbudowany sanitariusz prowadzący przed sobą półnagiego, poobijanego Katiusze. Usadza go na krześle stojącym przed monitorem i wychodzi. Pokazuje się obraz z twarzą o nieokreślonym, ciągle zmieniającym się wyglądzie przywodzącym na myśl a to Mandragorów Pupkę, Khanda, Winnickiego i innych, a to znów monarchofaszystów jak ikm PIIG, PM, DŁ i pomniejszych.
Telewizor gaśnie, wchodzi sanitariusz i wyprowadza Katiusze.
Ten sam co poprzednio sanitariusz wrzuca bezceremonialnie do celi Katiusze, zatrzaskując na głucho drzwi celi. Katiusza skulony siada w kącie celi, drży, ocieka wodą. Po chwili wstaje wspina się do okna, wygląda. Schodzi, siada tym razem na ławeczce i rozpoczyna swój monolog, z coraz większą estymą go wygłaszając, gestykulując i chodząc po celi.
Katiusza przy ostatnich słowach wali w drzwi, nasłuchuje chwilkę po czym wraca na ławę i zasypia.
Wszystkie ściany idealnie białe i tylko na jednej z nich dziesiątki monitorów z podglądem na różne sale, a nad wejściem(drzwi białe) wiszą portrety Mandragorów Pupki i Pupki. Na jednym z monitorów widać monologującego Katiusze. Na białych krzesłach, w białych kitlach przy białym biurku, przed ekranami siedzi dwóch funkcjonariuszy obozu Engels III. Oglądają i słuchają z uwagą pacjenta, a gdy ten kładzie się na ławie rozpoczynają swoją rozmowę.
Polpotan Hadnagi patrząc na chorążą Imerdurśbet kręci z niezadowoleniem głowę, stawia szybki podpis na poprawionych dokumentach pacjenta i energicznie wychodzi. Imerdurśbet zwraca wzrok na monitory, wspiera głowę na rękach i wpatrując się w monitor z Katiuszą ciężko, ze współczuciem wzdycha.
Kurtyna.
Koniec Aktu II
metadane
autor: Katiuszyn Rewoluty Lepki
opublikowano: Goniec Czarnoleski; 14, 26 września 2013 r.
link: Akt I, Akt II
Wielka sala, cała w czerwieni, setki, albo tysiące foteli i wszystkie, lub prawie wszystkie zajęte. Z przodu Sali na środku, na podwyższeniu stoi mównica, chwilowo pusta, za nią wielki portret towarzyszy Mandragorów Pupki i w tle mniejsze poprzednich Mandragorów. Słychać gwar setek rozmów, nagle wszystkie cichną, wszyscy wstają i zaczynają tupać. Na salę wchodzi Komitet Centralny. Najpierw I sekretarz PTR, za nim II sekretarz towarzysz Katiusza i reszta komitetu, I sekretarz idzie na mównicę, a pozostali siadają w pierwszym rzędzie foteli.
Katiusza wstaje ściska i obcałowywuje PTRa, która wręcza mu ukradkiem karteczkę, ten chowa ją do kieszeni i wstępuje na mównicę.
Towarzyszka Wileńska wstaje.
Paulina zbiera się i wychodzi z Sali, trzaskając donośnie drzwiami.
Katiusza odchodzi, większość plenum tupie radośnie, ale co poniektórzy nawet nie wstali, inni wstali i wyszli bez słowa, ktoś nawet gwizdał, ktoś klaskał z pogardą. Kurtyna.
Ciemny niewielki pokój, z dwoma fotelami ustawionym naprzeciw kominka, mnóstwo półek z książkami. Na jednym z foteli siedzi pogrążony w zadumie Katiusza wpatrując się w ledwo błąkające się po drwach płomyki. Obok stoi służący, cierpliwie czekając na polecenia.
Katiusza wyjął z kieszeni kawałek papieru-karnet do EIII, na odwrocie napis "Ivo niedawno znów pojechał, może też się skusicie? PTR".
Katiusza wstaje, dopija sok z rabarbaru i wychodzi energicznym krokiem, zostawiając bez słowa swego służącego. Kurtyna.
Katiusza siedzi w zamknietym pustym przedziale. Wspierając głowę na dłoni opartej na stoliczku wpatruje się w przesuwając się za oknem krajobraz, pogrążając się w swych rozmyślaniach. Nagle wchodzi Karolina.
Katiusza w emocjach aż wstaje z siedzenia, akurat pociąg gwałtownie zwalnia przyciskając go z powrotem do fotela. Panuje chwila ciszy, przechodzą pasażerowie, ale widząc takie towarzystwo idą dalej. Robi się pusto. Po chwili grają fanfary roztacza się w korytarzu czerwony dywan, idzie dumnie JKM Helwetyk i nie rozglądając się zbytnio wchodzi wprost do przedziału zajmowanego przez Katiusze i Karolinę.
Katiusza ponownie wstaje, wtem kanapa która wcześniej zajmowana była tylko przez Katiusze podnosi się, a ze środki z gąszcza kabli i widocznego głębiej dziwnego tunelu wynurza się Avril.
Katiusza siada, opiera głowę o szybę i zamyka oczy. Kurtyna.
Wielkie białe betonowe mury i ogromna biała stalowa brama. Otwiera się i widać za nią dwa szeregi mundurowych uzbrojonych w pałki i ustawione po dwóch stronach ścieżki prowadzącej do budynku głównego.
Katiusza ciężko wzdycha i wkracza za bramę, brama się zamyka, Katiusza podchodzi do pierwszej pary funkcjonariuszy, wyglądają jak z Gwardii Grodziska. Podnoszą się białe pałki i z wielką siłą opadają na niedowierzającego Katiusze. Nagle odzywa się nijaki, zniekształcony głos z niewidocznych głośników, jakby dochodził zewsząd jednocześnie.
Druga para, Ci jak z KGB (Królewskiej Gwardii Baridasu). Pałki idą w ruch.
Kolejne pary funkcjonariuszy i kolejne ciosy, Katiusza sam odrzuca swój plecak i torbę.
Ciosy, nieustanne ciosy białych pałek. Katiusza pada i zdziera z siebie ubranie, pełznie do przodu, do drzwi, ucieka.
Katiusza na czworakach. Już blisko drzwi, ciosy ustają. Ostatnia para trzyma nie pałki, ale węże wodne. Lodowata woda silnym strumieniem uderza i odrzuca w tył, wprost pod pałki wcześniejszych funkcjonariuszy. Katiusza krzyczy, znowu upada pod gradem białej gumy.
Katiusza błaga oprawców by przestali, krzyczy by mu ktoś pomógł.
Katiusza próbuje przemieszczać się dalej, w odpowiedzi na co nadbiegają kolejni funkcjonariuszy intensyfikując bicie. Lodowata woda płynie.
Katiusza mdleje. Funkcjonariusze mundurowi natychmiast odsuwają się w tył, otwierają się drzwi i wybiega z nich kilku ubranych w nieskazitelnie białe kitle sanitariuszy z noszami. Umieszczają go na nich i idą w kierunku drzwi wejściowych do EIII. Funkcjonariusze mundurowi stają na baczność, oddając honory kolejnemu sławnemu pacjentowi ich wybitnego ośrodka.
Kurtyna. Widownia może już tupać i płakać.
Koniec Aktu I
Ciemny pokój, w którym jedynym źródłem światła jest stojący na środku pokoju telewizorek. Do pokoju wchodzi ubrany w białą kitlę z maską na twarzy, potężnie zbudowany sanitariusz prowadzący przed sobą półnagiego, poobijanego Katiusze. Usadza go na krześle stojącym przed monitorem i wychodzi. Pokazuje się obraz z twarzą o nieokreślonym, ciągle zmieniającym się wyglądzie przywodzącym na myśl a to Mandragorów Pupkę, Khanda, Winnickiego i innych, a to znów monarchofaszystów jak ikm PIIG, PM, DŁ i pomniejszych.
Telewizor gaśnie, wchodzi sanitariusz i wyprowadza Katiusze.
Ten sam co poprzednio sanitariusz wrzuca bezceremonialnie do celi Katiusze, zatrzaskując na głucho drzwi celi. Katiusza skulony siada w kącie celi, drży, ocieka wodą. Po chwili wstaje wspina się do okna, wygląda. Schodzi, siada tym razem na ławeczce i rozpoczyna swój monolog, z coraz większą estymą go wygłaszając, gestykulując i chodząc po celi.
Katiusza przy ostatnich słowach wali w drzwi, nasłuchuje chwilkę po czym wraca na ławę i zasypia.
Wszystkie ściany idealnie białe i tylko na jednej z nich dziesiątki monitorów z podglądem na różne sale, a nad wejściem(drzwi białe) wiszą portrety Mandragorów Pupki i Pupki. Na jednym z monitorów widać monologującego Katiusze. Na białych krzesłach, w białych kitlach przy białym biurku, przed ekranami siedzi dwóch funkcjonariuszy obozu Engels III. Oglądają i słuchają z uwagą pacjenta, a gdy ten kładzie się na ławie rozpoczynają swoją rozmowę.
Polpotan Hadnagi patrząc na chorążą Imerdurśbet kręci z niezadowoleniem głowę, stawia szybki podpis na poprawionych dokumentach pacjenta i energicznie wychodzi. Imerdurśbet zwraca wzrok na monitory, wspiera głowę na rękach i wpatrując się w monitor z Katiuszą ciężko, ze współczuciem wzdycha.
Kurtyna.
Koniec Aktu II
Wielka sala, cała w czerwieni, setki, albo tysiące foteli i wszystkie, lub prawie wszystkie zajęte. Z przodu Sali na środku, na podwyższeniu stoi mównica, chwilowo pusta, za nią wielki portret towarzyszy Mandragorów Pupki i w tle mniejsze poprzednich Mandragorów. Słychać gwar setek rozmów, nagle wszystkie cichną, wszyscy wstają i zaczynają tupać. Na salę wchodzi Komitet Centralny. Najpierw I sekretarz PTR, za nim II sekretarz towarzysz Katiusza i reszta komitetu, I sekretarz idzie na mównicę, a pozostali siadają w pierwszym rzędzie foteli.
Katiusza wstaje ściska i obcałowywuje PTRa, która wręcza mu ukradkiem karteczkę, ten chowa ją do kieszeni i wstępuje na mównicę.
Towarzyszka Wileńska wstaje.
Paulina zbiera się i wychodzi z Sali, trzaskając donośnie drzwiami.
Katiusza odchodzi, większość plenum tupie radośnie, ale co poniektórzy nawet nie wstali, inni wstali i wyszli bez słowa, ktoś nawet gwizdał, ktoś klaskał z pogardą. Kurtyna.
Ciemny niewielki pokój, z dwoma fotelami ustawionym naprzeciw kominka, mnóstwo półek z książkami. Na jednym z foteli siedzi pogrążony w zadumie Katiusza wpatrując się w ledwo błąkające się po drwach płomyki. Obok stoi służący, cierpliwie czekając na polecenia.
Katiusza wyjął z kieszeni kawałek papieru-karnet do EIII, na odwrocie napis "Ivo niedawno znów pojechał, może też się skusicie? PTR".
Katiusza wstaje, dopija sok z rabarbaru i wychodzi energicznym krokiem, zostawiając bez słowa swego służącego. Kurtyna.
Katiusza siedzi w zamknietym pustym przedziale. Wspierając głowę na dłoni opartej na stoliczku wpatruje się w przesuwając się za oknem krajobraz, pogrążając się w swych rozmyślaniach. Nagle wchodzi Karolina.
Katiusza w emocjach aż wstaje z siedzenia, akurat pociąg gwałtownie zwalnia przyciskając go z powrotem do fotela. Panuje chwila ciszy, przechodzą pasażerowie, ale widząc takie towarzystwo idą dalej. Robi się pusto. Po chwili grają fanfary roztacza się w korytarzu czerwony dywan, idzie dumnie JKM Helwetyk i nie rozglądając się zbytnio wchodzi wprost do przedziału zajmowanego przez Katiusze i Karolinę.
Katiusza ponownie wstaje, wtem kanapa która wcześniej zajmowana była tylko przez Katiusze podnosi się, a ze środki z gąszcza kabli i widocznego głębiej dziwnego tunelu wynurza się Avril.
Katiusza siada, opiera głowę o szybę i zamyka oczy. Kurtyna.
Wielkie białe betonowe mury i ogromna biała stalowa brama. Otwiera się i widać za nią dwa szeregi mundurowych uzbrojonych w pałki i ustawione po dwóch stronach ścieżki prowadzącej do budynku głównego.
Katiusza ciężko wzdycha i wkracza za bramę, brama się zamyka, Katiusza podchodzi do pierwszej pary funkcjonariuszy, wyglądają jak z Gwardii Grodziska. Podnoszą się białe pałki i z wielką siłą opadają na niedowierzającego Katiusze. Nagle odzywa się nijaki, zniekształcony głos z niewidocznych głośników, jakby dochodził zewsząd jednocześnie.
Druga para, Ci jak z KGB (Królewskiej Gwardii Baridasu). Pałki idą w ruch.
Kolejne pary funkcjonariuszy i kolejne ciosy, Katiusza sam odrzuca swój plecak i torbę.
Ciosy, nieustanne ciosy białych pałek. Katiusza pada i zdziera z siebie ubranie, pełznie do przodu, do drzwi, ucieka.
Katiusza na czworakach. Już blisko drzwi, ciosy ustają. Ostatnia para trzyma nie pałki, ale węże wodne. Lodowata woda silnym strumieniem uderza i odrzuca w tył, wprost pod pałki wcześniejszych funkcjonariuszy. Katiusza krzyczy, znowu upada pod gradem białej gumy.
Katiusza błaga oprawców by przestali, krzyczy by mu ktoś pomógł.
Katiusza próbuje przemieszczać się dalej, w odpowiedzi na co nadbiegają kolejni funkcjonariuszy intensyfikując bicie. Lodowata woda płynie.
Katiusza mdleje. Funkcjonariusze mundurowi natychmiast odsuwają się w tył, otwierają się drzwi i wybiega z nich kilku ubranych w nieskazitelnie białe kitle sanitariuszy z noszami. Umieszczają go na nich i idą w kierunku drzwi wejściowych do EIII. Funkcjonariusze mundurowi stają na baczność, oddając honory kolejnemu sławnemu pacjentowi ich wybitnego ośrodka.
Kurtyna. Widownia może już tupać i płakać.
Koniec Aktu I
Wielka sala, cała w czerwieni, setki, albo tysiące foteli i wszystkie, lub prawie wszystkie zajęte. Z przodu Sali na środku, na podwyższeniu stoi mównica, chwilowo pusta, za nią wielki portret towarzyszy Mandragorów Pupki i w tle mniejsze poprzednich Mandragorów. Słychać gwar setek rozmów, nagle wszystkie cichną, wszyscy wstają i zaczynają tupać. Na salę wchodzi Komitet Centralny. Najpierw I sekretarz PTR, za nim II sekretarz towarzysz Katiusza i reszta komitetu, I sekretarz idzie na mównicę, a pozostali siadają w pierwszym rzędzie foteli.
Katiusza wstaje ściska i obcałowywuje PTRa, która wręcza mu ukradkiem karteczkę, ten chowa ją do kieszeni i wstępuje na mównicę.
Towarzyszka Wileńska wstaje.
Paulina zbiera się i wychodzi z Sali, trzaskając donośnie drzwiami.
Katiusza odchodzi, większość plenum tupie radośnie, ale co poniektórzy nawet nie wstali, inni wstali i wyszli bez słowa, ktoś nawet gwizdał, ktoś klaskał z pogardą. Kurtyna.
Ciemny niewielki pokój, z dwoma fotelami ustawionym naprzeciw kominka, mnóstwo półek z książkami. Na jednym z foteli siedzi pogrążony w zadumie Katiusza wpatrując się w ledwo błąkające się po drwach płomyki. Obok stoi służący, cierpliwie czekając na polecenia.
Katiusza wyjął z kieszeni kawałek papieru-karnet do EIII, na odwrocie napis "Ivo niedawno znów pojechał, może też się skusicie? PTR".
Katiusza wstaje, dopija sok z rabarbaru i wychodzi energicznym krokiem, zostawiając bez słowa swego służącego. Kurtyna.
Katiusza siedzi w zamknietym pustym przedziale. Wspierając głowę na dłoni opartej na stoliczku wpatruje się w przesuwając się za oknem krajobraz, pogrążając się w swych rozmyślaniach. Nagle wchodzi Karolina.
Katiusza w emocjach aż wstaje z siedzenia, akurat pociąg gwałtownie zwalnia przyciskając go z powrotem do fotela. Panuje chwila ciszy, przechodzą pasażerowie, ale widząc takie towarzystwo idą dalej. Robi się pusto. Po chwili grają fanfary roztacza się w korytarzu czerwony dywan, idzie dumnie JKM Helwetyk i nie rozglądając się zbytnio wchodzi wprost do przedziału zajmowanego przez Katiusze i Karolinę.
Katiusza ponownie wstaje, wtem kanapa która wcześniej zajmowana była tylko przez Katiusze podnosi się, a ze środki z gąszcza kabli i widocznego głębiej dziwnego tunelu wynurza się Avril.
Katiusza siada, opiera głowę o szybę i zamyka oczy. Kurtyna.
Wielkie białe betonowe mury i ogromna biała stalowa brama. Otwiera się i widać za nią dwa szeregi mundurowych uzbrojonych w pałki i ustawione po dwóch stronach ścieżki prowadzącej do budynku głównego.
Katiusza ciężko wzdycha i wkracza za bramę, brama się zamyka, Katiusza podchodzi do pierwszej pary funkcjonariuszy, wyglądają jak z Gwardii Grodziska. Podnoszą się białe pałki i z wielką siłą opadają na niedowierzającego Katiusze. Nagle odzywa się nijaki, zniekształcony głos z niewidocznych głośników, jakby dochodził zewsząd jednocześnie.
Druga para, Ci jak z KGB (Królewskiej Gwardii Baridasu). Pałki idą w ruch.
Kolejne pary funkcjonariuszy i kolejne ciosy, Katiusza sam odrzuca swój plecak i torbę.
Ciosy, nieustanne ciosy białych pałek. Katiusza pada i zdziera z siebie ubranie, pełznie do przodu, do drzwi, ucieka.
Katiusza na czworakach. Już blisko drzwi, ciosy ustają. Ostatnia para trzyma nie pałki, ale węże wodne. Lodowata woda silnym strumieniem uderza i odrzuca w tył, wprost pod pałki wcześniejszych funkcjonariuszy. Katiusza krzyczy, znowu upada pod gradem białej gumy.
Katiusza błaga oprawców by przestali, krzyczy by mu ktoś pomógł.
Katiusza próbuje przemieszczać się dalej, w odpowiedzi na co nadbiegają kolejni funkcjonariuszy intensyfikując bicie. Lodowata woda płynie.
Katiusza mdleje. Funkcjonariusze mundurowi natychmiast odsuwają się w tył, otwierają się drzwi i wybiega z nich kilku ubranych w nieskazitelnie białe kitle sanitariuszy z noszami. Umieszczają go na nich i idą w kierunku drzwi wejściowych do EIII. Funkcjonariusze mundurowi stają na baczność, oddając honory kolejnemu sławnemu pacjentowi ich wybitnego ośrodka.
Kurtyna. Widownia może już tupać i płakać.
Koniec Aktu I