Niech żyje miła ojczyzna nasza! Dla jej obrony naszą wytoczym krew! Gdy wróg naprzeciw, schwyćmy pałasza, I niech się przekona, czym jest nasz gniew

Bądź za kajzera umierać gotów, On wszak narodu ojcem jest. My się nie boim żelaznych grotów, Bronić będziemy murów swych miast!

Z dumą, rusza-ajmy, naprzód po śmierć lub zwycięstwo.

Niż w strachu być, niż w hańbie żyć Lepiej w bój biec, i w bitwie lec.

Za honor idź! Za dumę idź! Naprzeciw wróg, mężnie mu stań.

Za Bogów idź! Za władcę idź! Najeźdzcę zniszcz i zepchnij go za grań.

A gdy zwycięstwa nastanie czas I broń do pochew schowamy już To w końcu spokój znajdzie każdy z nas, Którego nie przerwie największa z burz.

Niech żyje miła ojczyzna - Valhalla W nasze się serca potrafi wryć. Jej niepotrzebne wyprawy po Graala! Dla niej pracować mamy, więc żyć!

Chwała Cesarzowi, co choć wysoko, Ziem naszych wszystkich dogląda i wód Od wielu wieków, jest wszak opoką, spokój, dobrobyt Jego nam zapewnia ród.

A ty, być chojny chciej i w sercu zawsze dobro miej.

Kop aż do rud, łów ryby z wód i pracą swą swój bogać gród

I oto już! Za polem róż! Rośnie ojczyzna nasza tu

Serce się rwie! Kochajmy się! I niech nie znajdzie się tu gniew!

A kiedy spojrzysz na kraj bez biczy Piękną Valhallę, na wszystkich nas Ujrzysz, że godzin nikt tu nie liczy Bo jakże słodko płynie nam wszystkim czas.