Tekst ten jest pierwszym z rozdziałów pracy naukowej pt. „Podstawowe współczesne nurty wandeizmu”.

Beton

Dlaczego w budowanym systemie gospodarczym nie bedzie betonu jako towaru? Bo beton ten system przygotowuje.

Aleksander Keller, LDMW, 26 marca 2005 r.

Niejako w ramach samoutrudnienia sobie pracy, postanowiłem rozpocząć ją od najtrudniejszego do określenia nurtu. Trudno zdefiniować czym jest tak naprawdę beton, w rozumieniu interpretacji wandeizmu. Choć jako betonowe obecnie określa się dawne organizacje, typu LOK (Liga Obrony Komunizmu), w ujęciu polityki wandejskiej pojawił się zadziwiająco późno – bo już po Wandejskim Czerwcu.

Choć samo słowo „beton” w charakterze podkreślania radykalizmu poglądów („beton-terror-socjalizm”, „beton konserwatywny”) pojawiało się wcześniej, pierwszą grupą określającą się jako betonowa był Komitet Wyborczy Praca-Socjalizm-Niepodległość, stworzony 17 czerwca 2007 r., przez Pawła Ciupaka, a obejmujący poza nim również tow. Kellera, tow. Pupkę oraz tow. Zaorskiego. Zgodnie ze słowami założyciela, miał skupiać stary beton wandejski – a beton to w wielu kulturach materiał solidny (P.Ciupak, #LDMW, 17.06.07). Warto dodać, że to właśnie w kontekście odpowiedzi na te słowa padł pamiętny cytat tow. Kellera – Beton to przy nas masa plastyczna!.

Jak zatem widzimy, początkowo określenie to nie dotyczyło jakiego konkretnego spojrzenia na nauki Wandy, ale kategorię Wandejczyków, wyróżnionych pod kątem czasu zamieszkania i dorobku. Sam Ciupak określał ich jako „starą gwardię”. Oczywiście musiała istnieć między nimi zbieżności programowe (jak antysarmatyzm, zarówno w umiarkowanym jak i radykalnym wydaniu), jednak najwyraźniej nie to było istotą tej organizacji. Przetrwała ona kolejne wybory (wówczas startowali już tylko Pupka i Ciupak).

Późniejsze dzieje polityczne doprowadziły jednak do zmiany tego podejścia. Beton zaczęto wiązać przede wszystkim z komunizmem, jako pierwotnym źródłem kultury i ustroju wandejskiego – w opozycji do jawnie deklarujących się anarchistów czy libertarian. Pojawiły się sformułowania typu „betonowe myślenie”, „betonowe poglądy” – a w końcu rozciągnięto to sformułowanie w przeszłość – i tak już w grudniu 2007 tow. Pupka stwierdza, że A partii betonu nie ma od inkorporacji do Sarmacji a nawet trochę wcześniej, od upadku LOK-u (tow. Pupka, LDMW, 18.12.2007).

Mimo takiego rozciągnięcia, poza dość ogólnym powiązaniem betonu z komunizmem, a także ze swoistym konserwatyzmem (tj. przywiązaniem do Wandystanu „przedsarmackiego”) i sceptycyzmem wobec pokoleń przybyłych w trakcie i po zakończeniu okupacji sarmackiej (w czym celował m.in. tow. Ciupak). Wg. opinii jego samego, do tej listy można dodać jeszcze sprzeciw wobec kandelabryzmu i ogólnie khando-młododupczego dążenia do ciągłych zmian wyrażonych w haśle »permanentna rewolucja«.

W historii betonu ciekawymi epizodami były wybory prezydenckie, w których głównymi kandydatami byli tow. Perun i tow. Magov. Choć żaden z kandydatów nie był de facto betonowy, to temu pierwszemu, dzięki poparciu wyrażonemu przez tow. Kellera, przypięto łatkę betonowego, przeciw czemu stanowczo protestował m.in. tow. Ciupak. Sam Perun z perspektywy czasu przyznaje mu rację – z betonem połączyła go niechęć do konkurencyjnych Młododupców¹. Innym epizodem, gdzie beton nagle zyskał na znaczeniu było uchwalanie nowej konstytucji w czerwcu 2009 roku, kiedy to główny spór miał miejsce między projektem betonowym (w wersjach Ciupaka, Pupki i PTRa) a kandelabrystycznym. Wówczas to funkcjonował – dość krótko – gazeta betonowa Konkret. Ale dość historii.

Czym jest beton dziś? Beton w wydaniu współczesnym wyraża lewicową, wręcz lewacką interpretację myśli Wandy, interpretację w duchu socjalizmu i komunizmu. Beton kładzie nacisk na to, że kultura wandejska wyrosła na takiej właśnie lewicowości – nawet totalitarnej – i nie należy jej odrzucać w imię przesadnej wolności – czy to słowa, czy gospodarczej. Beton deklaruje także przywiązanie do dawnej formuły mikronacyjnej – formuły wypracowanej jeszcze w latach 2004-2006, w latach pierwszej niepodległości Mandragoratu.

Zapytany o współczesny beton, tow. Ciupak stwierdza, że obecnie beton jest w rozsypce, więc trudno żeby niósł jakieś postulaty, ale myślę, że jeżeli już, to takie same jak kiedyś. Dodaje do tego sprzeciw wobec odchylenia modernistycznego, w tym całego tego pomysłu monopartii, czy też struszynowej »narracji«, a także (z zastrzeżeniem, że to jego własne przekonania) – dekhandyzacji prawno-ustrojowej.

Na koniec można stwierdzić, że choć beton jest w rozsypce – nadal ma duży wpływ na Wandystan. Tow. Pupka jest jednoosobowym kolektywem Mandragorskim, ostatni powrót tow. Ciupaka wzmacnia ten nurt – a cały ostatni ruch odnowy, choć realizowany przez twórcę kierunku prezerwatywistycznego (również wyrastającego po części z betonu), był – być może nieco na wyrost – określany jako betonizacja. Oznacza to, że choć brak jest ugrupowania, czy też nawet nieformalnej grupy betonowców, to sama idea jest wciąż żywa – i wpływa na wandejską politykę silniej, niż mogłoby się zdawać na pierwszy rzut oka.

metadane
autor: Prezerwatyw Tradycja Radziecki
opublikowano: Wandea Ludu, 25 maja 2011 r.
link: https://wandea.wandystan.eu/2397

Tekst ten jest pierwszym z rozdziałów pracy naukowej pt. „Podstawowe współczesne nurty wandeizmu”.

Beton

Dlaczego w budowanym systemie gospodarczym nie bedzie betonu jako towaru? Bo beton ten system przygotowuje.

Aleksander Keller, LDMW, 26 marca 2005 r.

Niejako w ramach samoutrudnienia sobie pracy, postanowiłem rozpocząć ją od najtrudniejszego do określenia nurtu. Trudno zdefiniować czym jest tak naprawdę beton, w rozumieniu interpretacji wandeizmu. Choć jako betonowe obecnie określa się dawne organizacje, typu LOK (Liga Obrony Komunizmu), w ujęciu polityki wandejskiej pojawił się zadziwiająco późno – bo już po Wandejskim Czerwcu.

Choć samo słowo „beton” w charakterze podkreślania radykalizmu poglądów („beton-terror-socjalizm”, „beton konserwatywny”) pojawiało się wcześniej, pierwszą grupą określającą się jako betonowa był Komitet Wyborczy Praca-Socjalizm-Niepodległość, stworzony 17 czerwca 2007 r., przez Pawła Ciupaka, a obejmujący poza nim również tow. Kellera, tow. Pupkę oraz tow. Zaorskiego. Zgodnie ze słowami założyciela, miał skupiać stary beton wandejski – a beton to w wielu kulturach materiał solidny (P.Ciupak, #LDMW, 17.06.07). Warto dodać, że to właśnie w kontekście odpowiedzi na te słowa padł pamiętny cytat tow. Kellera – Beton to przy nas masa plastyczna!.

Jak zatem widzimy, początkowo określenie to nie dotyczyło jakiego konkretnego spojrzenia na nauki Wandy, ale kategorię Wandejczyków, wyróżnionych pod kątem czasu zamieszkania i dorobku. Sam Ciupak określał ich jako „starą gwardię”. Oczywiście musiała istnieć między nimi zbieżności programowe (jak antysarmatyzm, zarówno w umiarkowanym jak i radykalnym wydaniu), jednak najwyraźniej nie to było istotą tej organizacji. Przetrwała ona kolejne wybory (wówczas startowali już tylko Pupka i Ciupak).

Późniejsze dzieje polityczne doprowadziły jednak do zmiany tego podejścia. Beton zaczęto wiązać przede wszystkim z komunizmem, jako pierwotnym źródłem kultury i ustroju wandejskiego – w opozycji do jawnie deklarujących się anarchistów czy libertarian. Pojawiły się sformułowania typu „betonowe myślenie”, „betonowe poglądy” – a w końcu rozciągnięto to sformułowanie w przeszłość – i tak już w grudniu 2007 tow. Pupka stwierdza, że A partii betonu nie ma od inkorporacji do Sarmacji a nawet trochę wcześniej, od upadku LOK-u (tow. Pupka, LDMW, 18.12.2007).

Mimo takiego rozciągnięcia, poza dość ogólnym powiązaniem betonu z komunizmem, a także ze swoistym konserwatyzmem (tj. przywiązaniem do Wandystanu „przedsarmackiego”) i sceptycyzmem wobec pokoleń przybyłych w trakcie i po zakończeniu okupacji sarmackiej (w czym celował m.in. tow. Ciupak). Wg. opinii jego samego, do tej listy można dodać jeszcze sprzeciw wobec kandelabryzmu i ogólnie khando-młododupczego dążenia do ciągłych zmian wyrażonych w haśle »permanentna rewolucja«.

W historii betonu ciekawymi epizodami były wybory prezydenckie, w których głównymi kandydatami byli tow. Perun i tow. Magov. Choć żaden z kandydatów nie był de facto betonowy, to temu pierwszemu, dzięki poparciu wyrażonemu przez tow. Kellera, przypięto łatkę betonowego, przeciw czemu stanowczo protestował m.in. tow. Ciupak. Sam Perun z perspektywy czasu przyznaje mu rację – z betonem połączyła go niechęć do konkurencyjnych Młododupców¹. Innym epizodem, gdzie beton nagle zyskał na znaczeniu było uchwalanie nowej konstytucji w czerwcu 2009 roku, kiedy to główny spór miał miejsce między projektem betonowym (w wersjach Ciupaka, Pupki i PTRa) a kandelabrystycznym. Wówczas to funkcjonował – dość krótko – gazeta betonowa Konkret. Ale dość historii.

Czym jest beton dziś? Beton w wydaniu współczesnym wyraża lewicową, wręcz lewacką interpretację myśli Wandy, interpretację w duchu socjalizmu i komunizmu. Beton kładzie nacisk na to, że kultura wandejska wyrosła na takiej właśnie lewicowości – nawet totalitarnej – i nie należy jej odrzucać w imię przesadnej wolności – czy to słowa, czy gospodarczej. Beton deklaruje także przywiązanie do dawnej formuły mikronacyjnej – formuły wypracowanej jeszcze w latach 2004-2006, w latach pierwszej niepodległości Mandragoratu.

Zapytany o współczesny beton, tow. Ciupak stwierdza, że obecnie beton jest w rozsypce, więc trudno żeby niósł jakieś postulaty, ale myślę, że jeżeli już, to takie same jak kiedyś. Dodaje do tego sprzeciw wobec odchylenia modernistycznego, w tym całego tego pomysłu monopartii, czy też struszynowej »narracji«, a także (z zastrzeżeniem, że to jego własne przekonania) – dekhandyzacji prawno-ustrojowej.

Na koniec można stwierdzić, że choć beton jest w rozsypce – nadal ma duży wpływ na Wandystan. Tow. Pupka jest jednoosobowym kolektywem Mandragorskim, ostatni powrót tow. Ciupaka wzmacnia ten nurt – a cały ostatni ruch odnowy, choć realizowany przez twórcę kierunku prezerwatywistycznego (również wyrastającego po części z betonu), był – być może nieco na wyrost – określany jako betonizacja. Oznacza to, że choć brak jest ugrupowania, czy też nawet nieformalnej grupy betonowców, to sama idea jest wciąż żywa – i wpływa na wandejską politykę silniej, niż mogłoby się zdawać na pierwszy rzut oka.