Preterwatyw Tradycja Radziecki przedstawia najnowszy gatunek muzyki wandejskiej! To awarganda muzyki prezerwatywnej, mistrz bezdźwięku, a gdy milknie - wszyscy płaczą... z radości. Oto PETEER!
Tworzy muzykę w stylu znanym jako prymitywizm socrealistyczny, bardzo popularny w Mandragoracie, często tak okresla się ogół wandejskiej sztuki.
Muzyka Peteera charakteryzuje się dziwną fastynacją dźwiękami, które nie tworzą faktycznej muzyki, oraz lekko niewyraźnymi inkantacjami które same w sobie tworzą muzykę, splatając się w wiązkę dźwięków, która atakuje nieprzygotowane uszy słuchaczy, podbijają je, rozszerzają rewolucję, aby ostatecznie zatknąć na mózgu czerwony sztandar.
Odwiedź stronę PTR na serwisie Last.fm, gdzie możesz ściągnąć jego cudowne dźwięki i już dziś przekonać się, czego słucha każdy szanujący się robotnik.
Dyskografia:
Blurb
To, że demokracja ucieleśnia się w dyktaturze proletariatu wiemy wszyscy. Tak nauczał Wanda i Żenada, tak jest w naszej demokratycznej konstytucji. Gdy znosiliśmy ostatnie złogi monarchii - tj. mandragora, szumnie zwanego kolektywem - wydawało się, że zwycięstwo tej koncepcji stało się pełne.
Niestety, dziś daje się słyszeć głosy tych, którzy tendencję chcieliby odwrócić. Dyskusja i krytyka są oczywiście pożądane, ale monarchofaszystów ostrzegamy, że Lud Pracujący będzie bezlitośnie rąbał po rękach, które chciałyby ustanawiać permanentne rządy jednoosobowe.
Głosy te są o tyle dziwne, że obecnie panujące przepisy i - przede wszystkim - praktyki są wyjątkowo łagodne, szczególnie w kontekście przeciągania się kadencji i podejmowania działań w celu ratowania społeczeństwa. Niepotrzebne okazało się utrzymywanie monarchy, Wandystan jak trwał tak trwa, mimo zmiennych kolei losu. Zwrócę się tu do działaczy partyjnych - zaufajcie dyktaturze proletariatu, zaufajcie demokracji!
Mówiąc o polityce musimy też pamiętać o bieżących potrzebach kraju. Zgrzybienie Wandystanu jest wszechogarniające i niespecjalnie można sobie wyobrazić jego odwrócenie. Naszym celem powinno być sprawienie, aby był to grzyb jakkolwiek żyjący - wiecznie żyjący, jak Lenin - a nie uschnięta purchawka. W tym kierunku, przy naszych skromnych możliwościach, powinny pójść wszystkie wysiłki.
To, że demokracja ucieleśnia się w dyktaturze proletariatu wiemy wszyscy. Tak nauczał Wanda i Żenada, tak jest w naszej demokratycznej konstytucji. Gdy znosiliśmy ostatnie złogi monarchii - tj. mandragora, szumnie zwanego kolektywem - wydawało się, że zwycięstwo tej koncepcji stało się pełne.
Niestety, dziś daje się słyszeć głosy tych, którzy tendencję chcieliby odwrócić. Dyskusja i krytyka są oczywiście pożądane, ale monarchofaszystów ostrzegamy, że Lud Pracujący będzie bezlitośnie rąbał po rękach, które chciałyby ustanawiać permanentne rządy jednoosobowe.
Głosy te są o tyle dziwne, że obecnie panujące przepisy i - przede wszystkim - praktyki są wyjątkowo łagodne, szczególnie w kontekście przeciągania się kadencji i podejmowania działań w celu ratowania społeczeństwa. Niepotrzebne okazało się utrzymywanie monarchy, Wandystan jak trwał tak trwa, mimo zmiennych kolei losu. Zwrócę się tu do działaczy partyjnych - zaufajcie dyktaturze proletariatu, zaufajcie demokracji!
Mówiąc o polityce musimy też pamiętać o bieżących potrzebach kraju. Zgrzybienie Wandystanu jest wszechogarniające i niespecjalnie można sobie wyobrazić jego odwrócenie. Naszym celem powinno być sprawienie, aby był to grzyb jakkolwiek żyjący - wiecznie żyjący, jak Lenin - a nie uschnięta purchawka. W tym kierunku, przy naszych skromnych możliwościach, powinny pójść wszystkie wysiłki.
Wandystanowi potrzebny jest Prezydent aktywnie działający w ramach swych kompetencji jak i łagodnie przypominający innym o ich kompetencjach. Prezydent stojący na straży demokracji i walczący o powszechny dostęp do ekologicznego brokatu. Czerwony i tęczowy. Wiodący Lud Pracujący na barykady. Tańczących kankana na tych barykadach. I potencjalnie spierdalający się przy tym z tychże barykad.
To, że demokracja ucieleśnia się w dyktaturze proletariatu wiemy wszyscy. Tak nauczał Wanda i Żenada, tak jest w naszej demokratycznej konstytucji. Gdy znosiliśmy ostatnie złogi monarchii - tj. mandragora, szumnie zwanego kolektywem - wydawało się, że zwycięstwo tej koncepcji stało się pełne.
Niestety, dziś daje się słyszeć głosy tych, którzy tendencję chcieliby odwrócić. Dyskusja i krytyka są oczywiście pożądane, ale monarchofaszystów ostrzegamy, że Lud Pracujący będzie bezlitośnie rąbał po rękach, które chciałyby ustanawiać permanentne rządy jednoosobowe.
Głosy te są o tyle dziwne, że obecnie panujące przepisy i - przede wszystkim - praktyki są wyjątkowo łagodne, szczególnie w kontekście przeciągania się kadencji i podejmowania działań w celu ratowania społeczeństwa. Niepotrzebne okazało się utrzymywanie monarchy, Wandystan jak trwał tak trwa, mimo zmiennych kolei losu. Zwrócę się tu do działaczy partyjnych - zaufajcie dyktaturze proletariatu, zaufajcie demokracji!
Mówiąc o polityce musimy też pamiętać o bieżących potrzebach kraju. Zgrzybienie Wandystanu jest wszechogarniające i niespecjalnie można sobie wyobrazić jego odwrócenie. Naszym celem powinno być sprawienie, aby był to grzyb jakkolwiek żyjący - wiecznie żyjący, jak Lenin - a nie uschnięta purchawka. W tym kierunku, przy naszych skromnych możliwościach, powinny pójść wszystkie wysiłki.
Wandystanowi potrzebny jest Prezydent aktywnie działający w ramach swych kompetencji jak i łagodnie przypominający innym o ich kompetencjach. Prezydent stojący na straży demokracji i walczący o powszechny dostęp do ekologicznego brokatu. Czerwony i tęczowy. Wiodący Lud Pracujący na barykady. Tańczących kankana na tych barykadach. I potencjalnie spierdalający się przy tym z tychże barykad.
Takim prezydentem chciałbym zostać. Będę kandydował w najbliższych wyborach - proszę o zaufanie i głosy Ludu Pracującego!
/-/ P.T.Radziecki
To, że demokracja ucieleśnia się w dyktaturze proletariatu wiemy wszyscy. Tak nauczał Wanda i Żenada, tak jest w naszej demokratycznej konstytucji. Gdy znosiliśmy ostatnie złogi monarchii - tj. mandragora, szumnie zwanego kolektywem - wydawało się, że zwycięstwo tej koncepcji stało się pełne.
Niestety, dziś daje się słyszeć głosy tych, którzy tendencję chcieliby odwrócić. Dyskusja i krytyka są oczywiście pożądane, ale monarchofaszystów ostrzegamy, że Lud Pracujący będzie bezlitośnie rąbał po rękach, które chciałyby ustanawiać permanentne rządy jednoosobowe.
Głosy te są o tyle dziwne, że obecnie panujące przepisy i - przede wszystkim - praktyki są wyjątkowo łagodne, szczególnie w kontekście przeciągania się kadencji i podejmowania działań w celu ratowania społeczeństwa. Niepotrzebne okazało się utrzymywanie monarchy, Wandystan jak trwał tak trwa, mimo zmiennych kolei losu. Zwrócę się tu do działaczy partyjnych - zaufajcie dyktaturze proletariatu, zaufajcie demokracji!
Mówiąc o polityce musimy też pamiętać o bieżących potrzebach kraju. Zgrzybienie Wandystanu jest wszechogarniające i niespecjalnie można sobie wyobrazić jego odwrócenie. Naszym celem powinno być sprawienie, aby był to grzyb jakkolwiek żyjący - wiecznie żyjący, jak Lenin - a nie uschnięta purchawka. W tym kierunku, przy naszych skromnych możliwościach, powinny pójść wszystkie wysiłki.
Wandystanowi potrzebny jest Prezydent aktywnie działający w ramach swych kompetencji jak i łagodnie przypominający innym o ich kompetencjach. Prezydent stojący na straży demokracji i walczący o powszechny dostęp do ekologicznego brokatu. Czerwony i tęczowy. Wiodący Lud Pracujący na barykady. Tańczących kankana na tych barykadach. I potencjalnie spierdalający się przy tym z tychże barykad.
Takim prezydentem chciałbym zostać. Będę kandydował w najbliższych wyborach - prosżze o zaufanie i głosy Ludu Pracującego!
/-/ P.T.Radziecki
Z tow. Prezerwatywem Tradycją Radzieckim trudno się skontaktować. Tym niemniej popróbuj tymi drogami:
Jego jedynym słusznym i prawdziwym profilem i identyfikatorem jest B0408 na stronach Wandystanu.
Joachim Mordechaj Łotewer - (ur. 13.01.1908 w Acjo - 14.09.1976 w Winnicy) - od lat wczesnej młodości członek Komunistycznej Partii Sarmacji (frakcji judeosarmackiej), w latach czterdziestych działał w oddziale partyzanckim SAL dowodzonym przez majora Esesesa (Salwatora Secesji Skropułowa). Odznaczył się odwagą i brakiem litości dla wrogów ludu. Aktywnie zwalczał odchylenia lingwistyczne i oralno-narodowe na łonie partyzantów.
Po wojnie stanął jako sędzia na czele Trybunałów Doraźnych SAL, gdzie zasłynął licznymi skazującymi na śmierć wyrokami dla kolaboracjonistów i szpiegów. Komisarz Ludowy ds. Sprawiedliwości Społecznej w latach '65-'67 i '68-'69. Długoletni przyjaciel Tow. Janusza Żenady, smakosz tych samych papierosów.
Do późnych lat aktywny w strukturach Partii i Sarmackiej Republiki Socjalistycznej. Zmarł podczas przemówienia na zebraniu komórki partyjnej na raka małżowin usznych w roku 1976 w Winnicy, do samego końca wierny Wandzie i Wandyzmowi. Wzór cnót. Jego dniem pamięci jest 13 stycznia.
Apostazy Nołłej (ur. 6.06.1930 w Precelkhandzie - 16.11.1965) - urodzony pod imieniem Subnaguły, jeden z nielicznych rdzennych działaczy w Sułtanacie Precelkhandy, nawrócony w młodym wieku z panującego tam yslamu rajńskiego na wandyzm.
W latach 1952-1957 przebywał na przymusowej emigracji w Sarmackiej Republice Socjalistycznej Od 1960 r. - proton Precelkhandy, znany ze swojej działalności misyjnej. Rozstrzelany w 1965 r. za "wrogi ideowo" przemyt prezerwatów.
Patron Precelkhandy, zielonych i tandetnych kolczyków. Wspominany 6 czerwca.
Ludomir Dajmos Pannewitz (ur. 3.04.1937 w Szkolinie, zm. 1999 w Genosse-Wanda-Stadt) - pomimo scholandzkiego pochodzenia, wielokrotnie udowodnił swoje poświęcenie dla sprawy wandejskiej.
W młodości studiował na KUS, gdzie stał się obiektem propagandy prowadzonej przez dyskryminowanych studentów gnomiej mniejszości. Wówczas to rozpoczął swoją wandową działalność w nurcie prezerwatywizmu. Wielokrotnie zatrzymywany przez służby scholandzkie, spędził niemal jedną czwartą życia w więzieniu. Ostatecznie w 1980 emigrował do Wandystanu.
Niezłomny miłośnik spodni-ogrodniczek. Zapalony hodowca gruszek i ich patron. Wspomnienie - 3 kwietnia.
świecki Szczęsliwy Przypadek (ur. 3.04.1942 w Lene, zm. 1994 w Lene) pochodzący z egzotycznego archipelagu Nowalskiego, ochrzczony w wierze rotryjskiej przez nieuważnych acz pozytywnie nastawionych do świata rodziców, jako dorosły już mężczyzna nawrócił się na wandyzm i działał do momentu, kiedy spadający z palmy orzech kokosowy spowodował u niego popadnięcie w stupor. Świecki Przypadek ocknął się po 27 latach spędzonych w szpitalu, i przez kilka godzin deklamował w płynnym monderyjskim poezję Krystyny Buchner od tyłu, po czym zmarł.
Jest patronem masła kokosowego, Rotrii i pingwinów, a jego dniem pamięci jest 13 maja.
Mordechaj Adamowitz Beton (ur. 1923 zm. 1947) - bojownik sekcji syjonistyczno-piłkarskiej KPS. Podporucznik SAL, podczas szturmu Gniewu w 1943 zasłynął obroną pozycji przez całe 48 godzin po wystrzeleniu ostatniego pocisku z pepeszy. Nie ruszywszy się ani o centymetr tak skutecznie imitował odgłosy ciężkiego karabinu maszynowego, że zabił dwunastu a ranił kolejnych kilkudziesięciu scholandzkich żołnierzy z elitarnej dywizji SS ArminFaust. Umarł młodo, w tajnej bazie na Tropicanie. Odwodnił się podczas testów pancernego stroju do nurkowania.
To, że demokracja ucieleśnia się w dyktaturze proletariatu wiemy wszyscy. Tak nauczał Wanda i Żenada, tak jest w naszej demokratycznej konstytucji. Gdy znosiliśmy ostatnie złogi monarchii - tj. mandragorów - wydawało się, że zwycięstwo tej koncepcji stało się pełne.
Niestety, dziś daje się słyszeć głosy tych, którzy tendencję chcieliby odwrócić. Dyskusja i krytyka są oczywiście pożądane, ale monarchofaszystów ostrzegamy, że Lud Pracujący będzie bezlitośnie rąbał po rękach, które chciałyby ustanawiać permanentne rządy jednoosobowe.
Głosy te są o tyle dziwne, że obecnie panujące przepisy i - przede wszystkim - praktyki są wyjątkowo łagodne, szczególnie w kontekście przeciągania się kadencji i podejmowania działań w celu ratowania społeczeństwa.
Musimy też pamiętać o bieżących potrzebach kraju. Zgrzybienie Wandystanu jest wszechogarniające i niespecjalnie można sobie wyobrazić jego odwrócenie. Naszym celem powinno być sprawienie, aby był to grzyb jakkolwiek żyjący - wiecznie żyjący, jak Lenin - a nie uschnięta purchawka. W tym kierunku, przy naszych skromnych możliwościach, powinny pójść wszystkie wysiłki.
Wandystanowi potrzebny jest Prezydent aktywnie działający w ramach swych kompetencji jak i łagodnie przypominający innym o ich kompetencjach. Prezydent stojący na straży demokracji.
w przygotowaniu
Prezerwat Tradycji (niekiedy dopełniany przymiotnikiem "Radzieckiej") jest rejonem położonym w lasach Perunary, ukrytym przed światem, gdzie jedyna i prawdziwa tradycja pradawnego wandyzmu radzieckiego przemyka wśród liści, polując na przenikające tu czasem ze świata zewnętrznego niewielkie fragmenty monarchofaszyzmu i jojonazizmu.
To kraina nieznana i dzika, matecznik prawdziwego Wandystanu, gdzie wciąż szaleje pierwotna permanentna rewolucja, a obalający stary porządek obalani są dnia następnego. Żaden wróg ludu nie może się tu ostać... zbyt długo. Uprasza się więc ofiar... odwiedzających, aby nie zaczepiać tubylców i nie wykonywać nerwowych gestów. Ani nie poruszać się zbyt szybko - to utrudnia celowanie plutonom egzekucyjnym.
Prezerwat administracyjnie stanowi enklawę Zongyańskiej Republiki Ludowo Demokratycznej - okręgu autonomicznego Mandragoratu Wandystanu.
Prezerwat Tradycji (niekiedy dopełniany przymiotnikiem "Radzieckiej") jest rejonem położonym w lasach Perunary, ukrytym przed światem, gdzie jedyna i prawdziwa tradycja pradawnego wandyzmu radzieckiego przemyka wśród liści, polując na przenikające tu czasem ze świata zewnętrznego niewielkie fragmenty monarchofaszyzmu i jojonazizmu.
To kraina nieznana i dzika, matecznik prawdziwego Wandystanu, gdzie wciąż szaleje pierwotna permanentna rewolucja, a obalający stary porządek obalani są dnia następnego. Żaden wróg ludu nie może się tu ostać... zbyt długo. Uprasza się więc ofiar... odwiedzających, aby nie zaczepiać tubylców i nie wykonywać nerwowych gestów. Ani nie poruszać się zbyt szybko - to utrudnia celowanie plutonom egzekucyjnym.
Prezerwat administracyjnie stanowi enklawę Zongyańskiej Republiki Ludowo Demokratycznej - okręgu autonomicznego Mandragoratu Wandystanu.
Prezerwat Tradycji (niekiedy dopełniany przymiotnikiem "Radzieckiej") jest rejonem położonym w lasach Perunary, ukrytym przed światem, gdzie jedyna i prawdziwa tradycja pradawnego wandyzmu radzieckiego przemyka wśród liści, polując na przenikające tu czasem ze świata zewnętrznego niewielkie fragmenty monarchofaszyzmu i jojonazizmu.
To kraina nieznana i dzika, matecznik prawdziwego Wandystanu, gdzie wciąż szaleje pierwotna permanentna rewolucja, a obalający stary porządek obalani są dnia następnego. Żaden wróg ludu nie może się tu ostać... zbyt długo. Uprasza się więc ofiar... odwiedzających, aby nie zaczepiać tubylców i nie wykonywać nerwowych gestów. Ani nie poruszać się zbyt szybko - to utrudnia celowanie plutonom egzekucyjnym.
Prezerwat administracyjnie stanowi enklawę Zongyańskiej Republiki Ludowo Demokratycznej - okręgu autonomicznego Mandragoratu Wandystanu.
Manifest Dytyramb Kozanecki (ur. 12.X.1932 w Gniewie - zm. 14.VI.1978 w Precelkhandzie) - czerwona owca w rodzinie książąt Sarmacji. Choć od dzieciństwie wychowywany był w nienawiści do ludu i ruchu socjalistycznego, jego wrodzone poczucie sprawiedliwości społecznej odezwało się już w wieku 2 lat, gdy oddał swój posiłek głodującej kuchennej.
W rodzinie traktowany był jako knąbrny. Paweł I (późniejszy Książę Sarmacji), jego starszy brat cioteczny, określał go jako tępego i gburowatego, pozbawionego wszelkich cech szlachetnego, arystokratycznego pochodzenia. Jego ciągłe pytania o wiodącą rolę ludu pracującego w rządach doprowadzały do pasji monarchofaszystowskich wychowawców.
Przełomem w jego życiorysie był moment, gdy jeden z lokajów, który, jako ideowy wandysta, był mentorem młodego Manifesta (wówczas znanego jeszcze jako Karol Mikołaj), został rozstrzelany za rozlanie herbaty. Przybity młodzian pisał potem "To był dla mnie szok - utraciłem go tuż po tym, jak nauczył mnie kochać". To była bolesna inicjacja w dorosłe życie.
Wkrótce potem on sam miał zostać wychłostany, formalnie za knąbrność, faktycznie za szerzenie idei homoerotycznego wandosocjalizmu wśród służby. Po tak bolesnej karze szesnastoletni Manifest zebrał swoich popleczników i uciekł z dworu, dołączając do komunistycznych partyzantów.
W partyzantce znany jako kpr Manifest Jegowysokość Kozanecki, zasłynął jako propagator prezerwatów wśród swoich towarzyszy. Znany był także jako zwolennik tradycyjnej władzy radzieckiej w opozycji do dyktatów.
Gdy jego oddział, wycofując się przed oprawcami zmuszony był wiosną 1956 r. do przekroczenia granicy między państwami sarmackimi, został po stronie socjalistycznej przyjęty z jednoczesnym entuzjazmem i nieufnością. Część towarzyszy chciało go wypromować na symbol, inni wyśmiewali jego wykształcenie i maniery, których do końca życia nie zdołał się wyzbyć, a najwięksi radykałowie (często nie dorównujący mu w swoich poglądach) chcieli nawet dążyć do jego rozstrzelania.
W SAL nigdy, mimo kilku propozycji awansu nie przekroczył stopnia kaprala. W ograniczonym stopniu zajmował się polityką - był autorem kilku pomniejszych prac i artykułów naukowych nt. wandyzmu-żenadyzmu oraz teorii prezerwatywizmu , jednak, jak podkreślał, był przede wszystkim praktykiem.
Podczas drugiej wojny domowej walczył w armii marszałka Winnickiego, jako jeden z nielicznych po jej klęsce podjął dalszą walkę. Gdy jednak ostatnie władze SRS ewakuowały się na W-y Czerwonego Przylądka postanowił również wyemigrować. Pod koniec życia był bibliotekarzem w Precelkhandzie, aby ostatecznie umrzeć na zawał serca w czerwcu 1978 roku.
Manifest Dytyramb Kozanecki (ur. 12.X.1932 w Gniewie - zm. 14.VI.1978 w Precelkhandzie) - czerwona owca w rodzinie książąt Sarmacji. Choć od dzieciństwie wychowywany był w nienawiści do ludu i ruchu socjalistycznego, jego wrodzone poczucie sprawiedliwości społecznej odezwało się już w wieku 2 lat, gdy oddał swój posiłek głodującej kuchennej.
W rodzinie traktowany był jako knąbrny. Paweł I (późniejszy Książę Sarmacji), jego starszy brat cioteczny, określał go jako tępego i gburowatego, pozbawionego wszelkich cech szlachetnego, arystokratycznego pochodzenia. Jego ciągłe pytania o wiodącą rolę ludu pracującego w rządach doprowadzały do pasji monarchofaszystowskich wychowawców.
Przełomem w jego życiorysie był moment, gdy jeden z lokajów, który, jako ideowy wandysta, był mentorem młodego Manifesta (wówczas znanego jeszcze jako Karol Mikołaj), został rozstrzelany za rozlanie herbaty. Przybity młodzian pisał potem "To był dla mnie szok - utraciłem go tuż po tym, jak nauczył mnie kochać". To była bolesna inicjacja w dorosłe życie.
Wkrótce potem on sam miał zostać wychłostany, formalnie za knąbrność, faktycznie za szerzenie idei homoerotycznego wandosocjalizmu wśród służby. Po tak bolesnej karze szesnastoletni Manifest zebrał swoich popleczników i uciekł z dworu, dołączając do komunistycznych partyzantów.
W partyzantce znany jako kpr Manifest Jegowysokość Kozanecki, zasłynął jako propagator prezerwatów wśród swoich towarzyszy. Znany był także jako zwolennik tradycyjnej władzy radzieckiej w opozycji do dyktatów.
Gdy jego oddział, wycofując się przed oprawcami zmuszony był wiosną 1956 r. do przekroczenia granicy między państwami sarmackimi, został po stronie socjalistycznej przyjęty z jednoczesnym entuzjazmem i nieufnością. Część towarzyszy chciało go wypromować na symbol, inni wyśmiewali jego wykształcenie i maniery, których do końca życia nie zdołał się wyzbyć, a najwięksi radykałowie (często nie dorównujący mu w swoich poglądach) chcieli nawet dążyć do jego rozstrzelania.
W SAL nigdy, mimo kilku propozycji awansu nie przekroczył stopnia kaprala. W ograniczonym stopniu zajmował się polityką - był autorem kilku pomniejszych prac i artykułów naukowych nt. wandyzmu-żenadyzmu oraz teorii prezerwatywizmu , jednak, jak podkreślał, był przede wszystkim praktykiem.
Podczas drugiej wojny domowej walczył w armii marszałka Winnickiego, jako jeden z nielicznych po jej klęsce podjął dalszą walkę. Gdy jednak ostatnie władze SRS ewakuowały się na W-y Czerwonego Przylądka postanowił również wyemigrować. Pod koniec życia był bibliotekarzem w Precelkhandzie, aby ostatecznie umrzeć na zawał serca w czerwcu 1978 roku.
Manifest Dytyramb Kozanecki (ur. 12.X.1932 w Gniewie - zm. 14.VI.1978 w Precelkhandzie) - czerwona owca w rodzinie książąt Sarmacji. Choć od dzieciństwie wychowywany był w nienawiści do ludu i ruchu socjalistycznego, jego wrodzone poczucie sprawiedliwości społecznej odezwało się już w wieku 2 lat, gdy oddał swój posiłek głodującej kuchennej.
W rodzinie traktowany był jako knąbrny. Paweł I (późniejszy Książę Sarmacji), jego starszy brat cioteczny, określał go jako tępego i gburowatego, pozbawionego wszelkich cech szlachetnego, arystokratycznego pochodzenia. Jego ciągłe pytania o wiodącą rolę ludu pracującego w rządach doprowadzały do pasji monarchofaszystowskich wychowawców.
Przełomem w jego życiorysie był moment, gdy jeden z lokajów, który, jako ideowy wandysta, był mentorem młodego Manifesta (wówczas znanego jeszcze jako Karol Mikołaj), został rozstrzelany za rozlanie herbaty. Przybity młodzian pisał potem To był dla mnie szok - utraciłem go tuż po tym, jak nauczył mnie kochać. To była bolesna inicjacja w dorosłe życie.
Wkrótce potem on sam miał zostać wychłostany, formalnie za knąbrność, faktycznie za szerzenie idei homoerotycznego wandosocjalizmu wśród służby. Po tak bolesnej karze szesnastoletni Manifest zebrał swoich popleczników i uciekł z dworu, dołączając do komunistycznych partyzantów.
W partyzantce znany jako kpr Manifest Jegowysokość Kozanecki, zasłynął jako propagator prezerwatów wśród swoich towarzyszy. Znany był także jako zwolennik tradycyjnej władzy radzieckiej w opozycji do dyktatów.
Gdy jego oddział, wycofując się przed oprawcami zmuszony był wiosną 1956 r. do przekroczenia granicy między państwami sarmackimi, został po stronie socjalistycznej przyjęty z jednoczesnym entuzjazmem i nieufnością. Część towarzyszy chciało go wypromować na symbol, inni wyśmiewali jego wykształcenie i maniery, których do końca życia nie zdołał się wyzbyć, a najwięksi radykałowie (często nie dorównujący mu w swoich poglądach) chcieli nawet dążyć do jego rozstrzelania.
W SAL nigdy, mimo kilku propozycji awansu nie przekroczył stopnia kaprala. W ograniczonym stopniu zajmował się polityką - był autorem kilku pomniejszych prac i artykułów naukowych nt. wandyzmu-żenadyzmu oraz teorii prezerwatywizmu , jednak, jak podkreślał, był przede wszystkim praktykiem.
Podczas drugiej wojny domowej walczył w armii marszałka Winnickiego, jako jeden z nielicznych po jej klęsce podjął dalszą walkę. Gdy jednak ostatnie władze SRS ewakuowały się na W-y Czerwonego Przylądka postanowił również wyemigrować. Pod koniec życia był bibliotekarzem w Precelkhandzie, aby ostatecznie umrzeć na zawał serca w czerwcu 1978 roku.
Prezerwat Tradycji (niekiedy dopełniany przymiotnikiem "Radzieckiej") jest rejonem położonym w lasach Perunary, ukrytym przed światem, gdzie jedyna i prawdziwa tradycja pradawnego wandyzmu radzieckiego przemyka wśród liści, polując na przenikające tu czasem ze świata zewnętrznego niewielkie fragmenty monarchofaszyzmu i jojonazizmu.
To kraina nieznana i dzika, matecznik prawdziwego Wandystanu, gdzie wciąż szaleje pierwotna permanentna rewolucja, a obalający stary porządek obalani są dnia następnego. Żaden wróg ludu nie może się tu ostać... zbyt długo. Uprasza się więc ofiar... odwiedzających, aby nie zaczepiać tubylców i nie wykonywać nerwowych gestów. Ani nie poruszać się zbyt szybko - to utrudnia celowanie plutonom egzekucyjnym.
Prezerwat administracyjnie stanowi enklawę Zongyańskiej Republiki Ludowo Demokratycznej - okręgu autonomicznego Mandragoratu Wandystanu.
Z tow. Prezerwatywem Tradycją Radzieckim trudno się skontaktować. Tym niemniej popróbuj tymi drogami:
- e-m@il - ks.radetzky@gmail.com
- jabber - j/w
Jego jedynym słusznym i prawdziwym profilem i identyfikatorem jest B0408 na stronach Wandystanu.
Wpis z Encyklopedii Wandejskiej:
Prezerwatyw Tradycja Radziecki (PTR, PeTeeR), w innych wcieleniach również jako Michał O'Rhada oraz Timoteos Stefanosigos. Onomatopej.
W Wandystanie zamieszkał po Wandejskim Czerwcu. Pełnił rozliczne funkcje publiczne − wielokrotny komisarz ludowy (w szczególności Eksportu Rewolucji), kwiaton, trzkrotnie prezydent MW. Zamieszkały wpierw w Genosse-Wanda-Stadt, obecnie w Zongyi Ludowej. Od 2011 r. Głównodowodzący SAL w stopniu majora.
Politycznie przyznaje się do betonu - choć beton do niego zazwyczaj nie. Twórca jednoosobowej tendencji politycznej prezerwatywizmu. Zwolennik monopartii.
Gorliwy wandysta, członek Opos Vandi, czasowo ekswandyfikowany za pontyfikatu Idi Amina za krytykę odchylenia futbolowego - ekswandonika zdjęta przez Che Sztandara Patapona. Wróg bravogirlizmu i jakiegokolwiek ekumenizmu. Za pontyfikatu Wziernika Fał I wybrany dwojgiem metod na dalajwandę, przybrał imię Mubarak Zprzcz. 15 lutego 2020 wybrany w konklawe Ojcem Świeckim, przybrał imię Raul Urban III. Z niewłasnej woli elektron Trizopolis w ramach Prawdziwie Świeckiego Kościoła Starowandyjskiego.
W kwietniu 2016 wyemigrował z wandejskiej ojczyzny do Królestwa Dreamlandu, gdzie pełnił m.in. funkcje wicepremiera i Ministra Spraw Zagranicznych. Historycznym wydarzeniem było objęcie przez niego, jako Gnoma, funkcji Premiera Scholandii. Kilkukrotny Marszałek Parlamentu Królewskiego. Opuścił Dreamland w maju 2018 r. i powrócił do wandejskiej ojczyzny.
Prywatnie ojciec kilku wandejczyków: Pauliny Wileńskiej, Anarchii Napalma Peruna, Arkadija Magova oraz Michała Sosnowieckiego.
| Tymczasowy Prezydent |
|
|---|---|
| Pierwsza niepodległość |
|
| Pierwsze zjednoczenie |
|
| Druga niepodległość |
wprowadzenie Stanu Klęski Aktywnościowej, kolejni prezydenci mianowani przez Mandragorów
|
| Drugie zjednoczenie |
|
| Trzecia niepodległość |
|
| Bezkonklawowi | |
|---|---|
| Wybrani na konklawe |
Wpis w Encyklopedii Wandejskiej:
Prezerwatyw Tradycja Radziecki (PTR, PeTeeR), w innych wcieleniach również jako Michał O'Rhada oraz Timoteos Stefanosigos. Onomatopej.
W Wandystanie zamieszkał po Wandejskim Czerwcu. Pełnił rozliczne funkcje publiczne − wielokrotny komisarz ludowy (w szczególności Eksportu Rewolucji), kwiaton, trzkrotnie prezydent MW. Zamieszkały wpierw w Genosse-Wanda-Stadt, obecnie w Zongyi Ludowej. Od 2011 r. Głównodowodzący SAL w stopniu majora.
Politycznie przyznaje się do betonu - choć beton do niego zazwyczaj nie. Twórca jednoosobowej tendencji politycznej prezerwatywizmu. Zwolennik monopartii.
Gorliwy wandysta, członek Opos Vandi, czasowo ekswandyfikowany za pontyfikatu Idi Amina za krytykę odchylenia futbolowego - ekswandonika zdjęta przez Che Sztandara Patapona. Wróg bravogirlizmu i jakiegokolwiek ekumenizmu. Za pontyfikatu Wziernika Fał I wybrany dwojgiem metod na dalajwandę, przybrał imię Mubarak Zprzcz. 15 lutego 2020 wybrany w konklawe Ojcem Świeckim, przybrał imię Raul Urban III. Z niewłasnej woli elektron Trizopolis w ramach Prawdziwie Świeckiego Kościoła Starowandyjskiego.
W kwietniu 2016 wyemigrował z wandejskiej ojczyzny do Królestwa Dreamlandu, gdzie pełnił m.in. funkcje wicepremiera i Ministra Spraw Zagranicznych. Historycznym wydarzeniem było objęcie przez niego, jako Gnoma, funkcji Premiera Scholandii. Kilkukrotny Marszałek Parlamentu Królewskiego. Opuścił Dreamland w maju 2018 r. i powrócił do wandejskiej ojczyzny.
Prywatnie ojciec kilku wandejczyków: Pauliny Wileńskiej, Anarchii Napalma Peruna, Arkadija Magova oraz Michała Sosnowieckiego.
| Tymczasowy Prezydent |
|
|---|---|
| Pierwsza niepodległość |
|
| Pierwsze zjednoczenie |
|
| Druga niepodległość |
wprowadzenie Stanu Klęski Aktywnościowej, kolejni prezydenci mianowani przez Mandragorów
|
| Drugie zjednoczenie |
|
| Trzecia niepodległość |
|
| Bezkonklawowi | |
|---|---|
| Wybrani na konklawe |
Prezerwatywizm, kierując się słowami Manifesta Dytyramba Kozaneckiego,jest ideologią czynu. Naszym powołaniem jest wprowadzanie wandyzmu w żywotne interesy kraju Wandowego, a nie przypisywanie się do stronnictw postepowych, młododupnych czy betonowych. Możemy popierać wszystkie te stronnictwa, jak długo chcą one omijać powolne wprowadzanie wandyzmu do organizmu ludowego przez układ pokarmowy i opowiedzą się za wstrzyknięciem skoncentrowanego tow. Wandy prosto w jego żyły.
Oto nasze jak najbardziej konkretne postulaty:
Powszechność Partii
Nasza matka, jaką jest KPS(w) powinna zostać w pełni wskrzeszona.Członkostwo w niej powinno być obowiązkowe dla wszystkich obywateli Mandragoratu. Unikający tego obowiązku winni być rozstrzelani za brak troski o Socjalistyczną Ojczyznę i nie dążenie do poprawy stanu państwa. Aby uniknąć szkodliwego dublowania się stanowisk i oddalania się Partii od władzy, wszystkie organy państwowe byłyby jednocześnie organami partyjnymi (więcej niżej).
Sowietyzacja
Radzieckość jest jednym z podstawowych postulatów prezerwatywizmu. Wprowadzenie systemu rad, które byłyby oddolnie tworzone przez robotników, żołnierzy, chłopów czy postępową inteligencję, jest pomysłem na wyjście z marazmu. Rada mogłaby być tworzona przez dowolnych trzech bądź więcej członków Partii i mogłaby mieć dowolny charakter -> czy to oddziału wojskowego, czy rady zakładowej, czy rady miejskiej/regionalnej, czy frakcji partyjnej albo nawet urzędu państwowego (!). Jesteśmy również za ustanowieniem maksymalnej przynależności jednego obywatela do dwóch rad, aby uniknąć tworzenia się masy martwych rad.
Zmiany w systemie administracji
Obok jednoosobowego mandragora (koniec z fałszywą możliwością podziału), jedynym urzędnikiem ustawowym byłby Prezydent, czyli inaczej Sekretarz Generalny Biura Politycznego Partii. Do jego zadań należałoby kierowanie Radą Komisarzy Ludowych (stanowiąca z mocy prawa jedność z Biurem Politycznym Partii ) a także ewentualnie powierzanie obowiązków innym radom mającym pełnić funkcję urzędów czy instytucji publicznych.
Co do Mandragora, to straciłby on większość funkcji politycznych - byłby sędzią zwykłym i konstytucyjnym, komisarzem wyborczym i odpowiadałby za nadawanie obywatelstwa. Mandragor byłby wybierany na nieograniczoną kadencję, a Prezydent na dotychczasowych zasadach przez Komitet Centralny (ChL).
Ponadto, państwowym organem kolegialnym byłby Churał Ludowy, czyli również Komitet Centralny KPS(w). W zależności od liczby obywateli - członków partii będzie on obejmował ich ogół (do powiedzmy 8), albo delegatów. Sposób ich wyborów może być zależny od sytuacji - albo ogólne wybory (mniej lubiane), albo podział na okręgi wyborcze (bardzo fajnie to działało we WRE, mimo niskiej liczby kandydatów). Ciekawy jest również pomysł wyborów wewnątrz najważniejszych rad - z każdej po delegacie.
Jedyna różnica - Sekretarza Generalnego będzie wybierać zawsze całość Partii, jako i w ramach Plenum Partii.
Przywrócenie spójności i czystości ideologicznej Towarzysze, odrzućmy mamiące nam wzrok neoliberalne wymysły absolutnej wolności. Czystości wandowej nie da się osiągnąć nurzając się w ekskrementach odchylenia prawicowo-liberalno-anarchizującego.
Obowiązkiem każdego obywatela - członka partii jest utrzymywanie wysokiej dyscypliny pracy dla Państwa, dla Partii i dla Ludu Pracującego Miast i Wsi. Wszelkie odstępstwa powinny być karane, tak jak i brak rewolucyjnej czujności w zwalczaniu dla naszego socjalistycznego porządku.
< real - spoiler> Tu niejako wyjdę poza sam poziom mikronacyjny i tak nieco z realowego się do Was zwrócę. Jak wspominałem tow. Struszyńskiemu na priv, mamy być, o ile mi wiadomo, do pewnego stopnia parodią systemu socjalistyczno-komunistycznego. A w takowym systemie, była nagonka na szpiegów, zdrajców, rozstrzelania itp. itd. Donosy, nagonki ideologiczne, przemarsze, apele i przemówienia. Po to jest Wandystan, byśmy mogli naśladować i pastiszować tenże socjalo-komunizm, tak jak pastiszujemy kult jednostki itp. Na tym opierał się I Mandragorat. </ real spoiler >
Jednocześnie, nie wyklucza to zachowania demokratycznych i wolnościowych podstaw. Jednak nie można - przynajmniej w mojej opinii - wyciągać tej ogólnie rozumianej wolności słowa na sztandary, bo utracimy całość naszego charakteru, tej idei do której nawiązujemy, a która wszak była wskroś opresyjna.
My możemy być opresyjni w słowach a wolnościowi w działaniach - na odwrót niż w monarchofaszystowskich krajach, gdzie wolność jest teoretycznie, a realne działania przeczą temu (banowanie, usuwanie, cenzurowanie). Ja, nawołując do potępiania "odstępstw od linii parti" i tego typu działań bynajmniej nie chciałbym aby przy tym kogokolwiek banowano, usuwano czy cenzurowano - chyba, że w naprawdę radykalnych przypadkach np. spamerów czy dzieci neo którzy nie potrafią się znaleźć w tym świecie.
Niech żyje Wandyzm! Niech żyje Rewolucja! niech żyje Wandystan!