KRÓLESTWO CHANLANDII Chanlandia jest symulacją prawdziwego życia. Dąży do odzwierciedlenia struktur obecnych w rzeczywistości na różnych płaszczyznach życia w ramach organizacji państwowej. Stara się naśladować stosunki panujące na świecie (z innymi państwami wirtualnymi), znajome zarówno z codziennego życia, jak i z historii. Każdy może znaleźć tu coś dla siebie: jedni poświęcają się sztuce i nauce, inni tworzeniu wirtualnych korporacji i zarabianiu wirtualnych pieniędzy, a jeszcze inni zajmują się życiem publicznym i polityką. Nad wszystkim czuwa zestaw zasad i reguł — prawo.

Położenie geograficzne:		archipelag czterech wysp na morzach południowych
Liczba mieszkańców:		około 20
Stolica Królestwa:		Nova Roma
Większe miasta:		Nova Roma, Tigerburg
Waluta Królestwa:		1 leben (lbn) — waluta Paktu Leblandzkiego
Oficjalna religia:		brak religii państwowej, wolność wyznania
Partie polityczne:		brak
Ustrój Królestwa:		państwo absolutystyczne, z pełnią władzy w rękach Króla
Oficjalna gazeta:		Genki

Naczelne Władze Królestwa
Król: Lau Chan
Marszałek Sejmu: Shun Chan
Minister Gospodarki: Gumi

Konstytucja Królestwa Chanlandii

Historia Królestwa
Chnalndia jest młodym państwem którego historia liczy nieco ponad 300 lat. Jako państwa powstało pod koniec XVII wieku. Początek państwa dała grupa władców z wysp Okinawa, która w XVII wieku była częścią Japonii. Niebawem obszar Japonii ogarnęła okrutna wojna domowa. Szogun Oknawy Chan Li Peng poparł, jako kandydata do tronu, prawowitego syna cesarza. Po krwawych walkach pracowity następca tronu przegrał wojnę. Został zabity a szogun Okinawy został skazany na wieczne wygnanie z kraju. Nie czekając aż na wyspie zjawią się wykonawcy wyroku, Chan Li Peng zabrał flotę kilkuset statków i wraz z dużą grupą ludności opuścił wyspę w poszukiwaniu nowej ziemi gdzie można by się osiedlić. Armada szoguna wypłynęła 17.V.1674 r. Tułaczka morska trwała prawie rok. W wyniku walk z piratami z kilkudziesięciu okrętów wojennych broniących armady, pozostał tylko okręt flagowy szoguna fregata "Smok". Wówczas, wiosną 1675 r. dostrzeżono ląd. Był to archipelag czterech dość nie dużych wysp. Wylądowano na wyspie pokrytej dżunglą gdyż pozostałe były mniej żyzne. Ku zdumieniu przybyłych na wyspie znaleziono kilka okazałych budowli które wyglądały na zupełnie opuszczone przez poprzednich mieszkańców. Pozostało je wyremontować i przeznaczyć na budynki rządowe i administracyjne które miały być centrum nowego państwa które postanowiono urządzić na odkrytych wyspach. Rozpoczęto remont budynków i stopniową kolonizację wyspy. Wkrótce pojawił się nieoczekiwany wróg. Okazało się że centrum wyspy zamieszkują liczne stada agresywnych tygrysów które, będąc wypierane ze swych siedzib przez ludzi, podjęły walkę. Walka zakończyła się zwycięstwem kolonizatorów ale trwała prawie 30 lat i spowodowała wiele strat. Tygrysie pazury i zęby odebrały życie prawie 400 osobom, ale w 1697 r. Zabito ostatnie tygrysy i kolonizacja wyspy przebiegła bez przeszkód. Powstałe miasto na nazwano Tigerburg aby upamiętnić wydarzenia związane z kolonizacja wyspy. Zostało ono stolicą nowo powstałego państwa. Rozwój miasta i wyspy przebiegała szybko i bez przeszkód, szybko wzrosła też liczba ludności. Na wyspie Tygrysiej zaczęło brakować miejsca. Postanowiono rozpocząć kolonizację leżącej niedaleko Wyspy Skalistej. Warunki naturalne były na niej bardzo trudne toteż kolonizacja przebiegła bardzo powoli. Nieoczekiwanie w 1766 r. obie wyspy zostały zaatakowane przez tubylcze plemiona żeglarskie zwane Solfatarami, który dysponując świetnie wyszkolonymi Tucznikami zadawali nam znaczne straty. O ich klęsce przesądziła nasza przewaga broni palnej. Kilka naszych statków handlowych uzbrojonych doraźnie w działa, patrolując akweny dokoła wysp, atakowało lodzie Solfatarów na otwartym morzu rozbijając ich szyki i zadając znaczne straty. Odziały tuczników docierające do wybrzeża były ostrzeliwane przez wybudowane w tym celu wieże obronne wzdłuż całego wybrzeża. Osad ludzkich broniły natomiast nieliczne ale dobrze uzbrojone i wyszkolone odziały muszkieterów. Po początkowych sukcesach Solfatarów w 1766 r. obrona skonsolidowała się na tyle że w latach 1769 r. obrona skonsolidowała się na tyle że w latach 1769-68 ponieśli oni trzy druzgocące klęski w otwartym polu i na początku 1769 r. zaprzestali najazdów. Dla upamiętnienia owych wydarzeń miano Solfatara nadano wyspie skąd nadciągnęli najeźdźcy a w herbie miasta Nova Roma budowanego na Wyspie Skalistej znalazły się elementy związane z tymi wydarzeniami. Kolonizacja Wyspy Skalistej trwała jeszcze 100 lat a jej rozbudowa trwa do dnia dzisiejszego. Nova Roma z nowoczesną infrastrukturą zbudowaną od podstaw powili stawała się faktycznym centrum państwa. Po wybudowaniu tan w latach 50-tych XX wieku lotniska przejęła całkowicie funkcje centralne. Proces ten spowodował że w 1957 r. parlament Chanlandii oficjalnie przeniósł stolicę państwa do Novej Romy. Siedziby urzędów parlamentarnych i administracyjnych pozostawiono w Tigerburgu jako tradycyjnym centrum państwa państwowości Chanlandii. W pierwszych latach XX w. rozpoczęto systematyczne przygotowanie dwóch wysp Solfatara i Edo do kolonizacji. Ze wzglądu na trudne warunki terenowe prace są żmudne i długotrwałe. Otworzenie obu wysp dla osadnictwa i gospodarki nastąpi już w 2002 roku.

Polityka zagraniczna Królestwa
Królestwo Chanlandii jest otwarte na nawiązywanie kontaktów dyplomatycznych z wszystkimi państwami świata. W kwietniu 2002 r. utrzymywało kontakty z państwami Paktu Leblandzkiego, którego jest członkiem: Cesarstwem Leblandii, Sułtanatem Al-Farun i Baronią Zakaraty oraz Federacyjnym Królestwem Dreamlandu i Wolnym Klubem Rzeczypospolitej Polskiej.

Powrót