Głos Weblandu

W tym artykule chciałbym przedstawić jeden z najbardziej popularnych napojów na świecie - herbatę. Co kryje się w tych kilku małych listkach zalanych wrzątkiem z czajnika? Oto odpowiedź.

Czarodziejski imbryk

Zacznijmy może od początku. Nie wiadomo dokładnie gdzie i kiedy człowiek wynalazł herbatę. Z okresu dwóch tysięcy lat przed nasza erą pochodzą legendy na temat herbaty. Według wersji chińskiej odkrywcą tego napoju był cesarz Shen - Nung. Monarcha uważał za najzdrowszą wodę przegotowaną , dlatego często siadywał w swym ogrodzie by rozkoszować się gorącym napojem. Pewnego dnia, gdy odpoczywał i obserwował wrzącą wodę zupełnie niespodziewanie z krzaka obok odpadł jeden listek i wylądował naczyniu. W ten nieoczekiwany sposób cesarz Chin odkrył herbatę. Jest to tylko legenda, faktem jest jednak, że to Chiny pierwsze zaczęły uprawiać krzewy herbaciane. Są też przekazy na ten temat pochodzące z Japonii i Indii, które łączą się w postaci mnicha. Człowiek ten postanowił przez siedem lat bezustannie czuwać, a także medytować nad życiem Buddy. Po kilku latach, krańcowo wyczerpany czuwaniem w dzień i w nocy by dotrwać do końca obciął sobie powieki, lecz gdy tylko dotknęły one ziemi, wykiełkował z nich krzew herbaciany. Właśnie dlatego jego liście mają elipsoidalny kształt zbliżony do ludzkiej powieki. Według hindusów mnich urwał jeden listek z rośliny rosnącej obok i zaczął go żuć. Miał fascynujący smak i podziałał na niego orzeźwiająco . W ten właśnie sposób dotrwał swego postanowienia. Ekspansja herbaty zaczęła się dopiero w XVI w., poprzez szlak jedwabny. Tamtędy trafiła w okolice dawnej Persji i Bizancjum, nad Morzem Śródziemnym. Europa skosztowała herbaty gdy pierwsze towarowe statki z Chin przybiły do portu w Londynie. Był to kluczowy moment w historii tego napoju. Chińczycy nie dali nam odmiany zielonej, najbardziej popularnej w tym kraju. otrzymaliśmy herbatę czarną uważaną przez nich za gorszą z powodu procesu fermentacji . Mimo tego, że kilkadziesiąt lat później w Europie zaistniała także odmiana zielona, do dzisiaj najchętniej pijemy odmianę czarną, np. mieszankę Yunan. W wieku XIX zaczęły powstawać pierwsze europejskie plantacje. Nie było to łatwe zadanie, ponieważ Chińczycy strzegli pilnie swej tajemnicy. Dopiero botanikowi Robertowi Fortune udało się wykraść trochę nasion krzewu herbacianego. Plantacje powstawały na stokach Himalajów i na Cejlonie ( obecnej Sri Lance ). Herbata była w XIX wieku bardzo droga, dlatego piła ją wyłącznie arystokracja. Dopiero Thomas Lipton, właściciel małego sklepu z herbatą w Glasgow upowszechnił ją do tego stopnia, że nawet biedne mieszczańskie rodziny mogły sobie na nią pozwolić. Kupił także dużą plantację na dawnym Cejlonie. Jego firma działa do dzisiaj i jest jednym z największych światowych dystrybutorów herbaty.

Czy zastanawialiście się kiedyś skąd wzięła się nazwa herbaty? Jest to połączenie dwóch słów, herba- zioło i thea- krzew herbaciany. Najbardziej popularna nazwa brzmi cza, czyli młode listki. Właśnie stąd wywodzi się rosyjski odpowiednik czaj.
Rozróżniamy pięć rodzajów herbaty - czarna, zieloną, białą, czerwoną i żółtą. Wszystkie herbaty pochodzą od krzewu herbacianego. Różnice między nimi wynikają z długości procesu fermentacji listków, a także momentu zebrania.
Czerwona herbata uzyskiwana jest z pączków krzewu herbacianego. Krótka fermentacja powoduje zaczerwienienie na obwódkach liści.
Czarna herbata charakteryzuje się najdłuższym procesem fermentacji, w trakcie, którego uzyskuje swój właściwy smak, kolor i aromat. Chińczycy nazywają ją czerwoną ze względu na barwę naparu po zaparzeniu .
Zielona herbata zapobiega nowotworom i wielu innym chorobom, nie podlega procesowi fermentacji.
Żółta odmiana powstaje z najmłodszych pędów, pączków liści herbacianych. Przebywa krótką fermentację. Herbata ta nie jest zbytnio popularna w Europie, ponieważ przez wiele lat Chińczycy nie pozwalali na jej wywóz , była ona dostępna wyłącznie na dworze cesarskim.
Biała herbata jest bardzo zbliżona do żółtej. Z krzewów zbiera się nie otwarte pączki. Produkuje się ją na Sri Lance i na Fuijan.
Na koniec powiem kilka słów o parzeniu herbaty. Wodę wlewamy do czajniczka i gotujemy. Do dzbanka na herbatę lub prosto do filiżanki wlewamy wrzącą wodę ( Jeśli chodzi o rodzaje herbat to do odmiany zielonej i białej najlepsza jest temperatura 70-95 °C, a do czarnej 95- 100 °C ) . Jeśli użyliśmy dzbanuszka to po zaparzeniu możemy przelać parujący napój do filiżanki, wtedy też możemy go odcedzić od fusów. Nie uzyskamy tego samego efektu jeśli wodę z czajniczka przelejemy prosto do filiżanki. Czas zaparzania zależy od tego jaki napar chcemy uzyskać. Jeśli zależy nam na orzeźwiającym napoju, to wynosi on 2 minuty, po 3-5 minutach uzyskamy herbatę o działaniu uspokajającym. Polecam wszystkim herbatę jako metodę na poprawienie zdrowia i samopoczucia. Napój ten ma w sobie magię i niepowtarzalny smak. Może kiedyś zobaczycie w filiżance dawne Chiny... ( Ragen )