"Historia przedinternetowa Marsylii"

[August de la Sparasan]

CZĘŚĆ III. PANOWANIE HELMUTA II CEZARA I TFUKRAJ

Historia człowieka do dzisiaj znanego w Marsylii jako półlegendarny heros zaczęła się dość skromnie. Otóż urodził się on najprawdopodobniej jako syn młynarza w Novakii około roku 45. Znanych jest wiele opowieści traktujących o jego dzieciństwie i zdradzaniu przed niego już wówczas przejawów niespotykanej inteligencji i sprytu, lecz nie da się z nich wysnuć nic pewnego. Zapewne w wieku dwudziestu lat trafił do wojska, a niedługo później dostał się do gwardii przybocznej Aleksandrusa z Novakii. Nie wiadomo, czy uczestniczył w tłumieniu buntów obciążonej podatkami ludności, lecz można przypuszczać, że aktywnie wspierał uzurpatora, szybko bowiem stał się dowódcą jego straży. Po przejęciu władzy przez Bufonusa został on zdegradowany i po wybuchu wojny z Rzymem wysłany na front. Tam dzięki układom, sprytowi i zdolnościom taktycznym szybko na powrót wspiął się po szczeblach kariery, jednocześnie zyskując przychylność ludu. W latach 72-75 był wojskowym zarządcą świeżo zdobytej Colonii Romany. Konsul nie mógł dłużej ignorować jego rosnącej popularności, lecz zamiast umożliwić mu zostanie urzędnikiem cywilnym, wolał wydać za niego swoją siostrzenicę. Krótko po ślubie nowożeńcy powrócili potajemnie do Kirymu, jednak po kilku miesiącach ich obecność tam została ujawniona. Bufonus był tym mocno zirytowany, lecz zanim poczynił jakiekolwiek działania, został zakłuty mieczami własnych gwardzistów, prawdopodobnie nakłonionych do tego przez Helmuta, który zaraz potem na fali popularności ogłosił się konsulem i potomkiem Helmuta I Cezara, przyjmując imię Helmut II. W opisach pierwszych lat jego rządów mity znów górują nad faktami. Pewne jest, iż walczył zaciekle o utrzymanie władzy, a w 81 roku postawił w stolicy imperium kolumnę upamiętniającą jego zwycięstwo nad innymi pretendentami. Zasłynął szybko jako patron artystów i uczonych, którzy to obdarzyli go tytułami "Ojca Wiedzy" czy "Wzoru Oświecenia". Miał otwarty umysł, czego dowodem jest patronowanie pionierowi spirytuzmu Budrynowi Arpenowi. Odnosił też wielkie sukcesy militarne, pokonując Spartan, Atenów i Germanów oraz tłumiąc wiele buntów rzymskich. Nie zdołał jednak na powrót zjednoczyć Voximy ani zyskać szacunku podbitych ludów. Gdy w 125 roku abdykował, za jego błędy zapłacił syn władcy, Anowiusz Katastrofiusz (86-126), który padł razem z nim ofiarą buntu koalicji rzymsko-germańsko-ateńskiej, zwanej Tfukrajem.Słowo to do dziś pozostaje w regionie synonimem niegodziwości, chaosu i katastrofy. Niebezpodstawnie, ponieważ przyczyniła się ona do kolejnego upadku Kirymu, zaprowadzając zamęt i chaos na jego niegdysiejszych terenach. Nie zachowało się o nich nazbyt wiele informacji, zapewne przez domniemaną niepiśmienność owych ludów. Stworzonych przez nich organizm pseudpaństwowy spory wewnętrzne rozerwały około roku 250. Nastał okres supremacji Rzymu.

---

Mapa Voximy za panowania Helmuta II Cezara.