Początek

[Kamiljan de Harlin]

Histeria - Deemer Saviour

Kiedy ręka, którą tak desperacko trzymałem przy sobie, odepchnęła mnie, upadłem i uderzyłem w podłogę. Gdy drzwi zamknęły się, doznałem dziwnego uczucia, którego nigdy wcześniej nie znałem. To uczucie poprzedzało moment, w którym zacząłem się niekontrolowanie, panicznie śmiać. Poczułem wyraźnie szelest wszystkich włosów na mojej głowie, co bardzo mnie rozbawiło. Ogarnął mnie niepowstrzymany śmiech, który wydobywał się z głębi mojej duszy, każdego skrawka ciała. Wstrząsał mną tak mocno, jakby miał połamać mi wszystkie kości. 
- A-hah-ha! Co za głupie pytania! Jakie znaczenie ma to, jak się nazywam? Jestem po prostu sobą, to oczywiste-- A-HAH-HAH-HA..!
Kiedy na chwilę wróciłem do swoich zmysłów, zwinąłem się w kulkę na podłodze. Złapałem się za głowę, nieopamiętanie waliłem nogami w podłoże i rechotałem. Śmiałem się, śmiałem. Śmiałem i dusiłem. Dusiłem i płakałem. Moje ciało drgało.