Cytat:Szczątki pierwszych ludzi na terenie Wysp Valhalli datowane są na 17 000 r. p.n.e., które mogą wskazywać na migracje z terenów Nordaty ku Sarmatazji. Jednakże, pomimo zakrojonych na wielką skalę badań szczątków ludzkich, nie udało się znaleźć jakichkolwiek śladów obecności człowieka od około 15 000 r. p. n. e. do 12 000 r. p. n. e. Zapewne ludy dotarły w tym okresie czasu na zachód, do Sarmatoazji, na co wskazują kolejne poszlaki.
Na Pomorzu, w Bengazji i Jahołdajewszczyźnie odrodziła się się cywilizacja około 4 tyś. lat p.n.e., kiedy to wynaleziono powtórnie pismo. Na południu Bialenii znaleziono ślady po miastach w okolicach Nowej Auterry i Starego Klume, były więc to główne aglomeracje nowej cywilizacji, obok osad ludzkich nieopodal Bałdareszu i doliny bengazijskich rzek. Po około dwóch setkach lat rozpoczął się na dobre handel pomiędzy cywilizacjami, a w okresie następnego tysiąca, do około 2 800 r. p. n. e. trwała kolonizacja najbliższych obszarów.
W roku 184 p. n. e. ziemie bialeńskie najechali Rotryjczycy wraz z Surmeńczykami. Nieopodal Cieśniny Bialeńskiej miała miejsce jedna z największych bitew morskich starożytności, przegrana przez stronę bialeńską po bohaterskiej obronie. Po dalszych walkach w 176 r. p. n. e. padł ostatni punkt oporu na Valhalli. Jako, że nie ugięła się żądaniom najeźdźców, Rotryjczycy spalili ją doszczętnie, mordując całą ludność.
W roku 40 naszej ery Symeon, młody arystokrata, wykorzystując osłabienie Imperium Rotrianum, podbił większość zachodniej Anatolii oraz Carnuntum. W tym czasie na Bialenii działał Racjan, prokonsul nilfgaardzki, z dynastii lahazydzkiej. Po wymordowaniu pozostałych prokonsulów, dzięki dawnym mariażom Lahazydów, posiadał prawa sukcesyjne do każdego tronu na Bialenii. Do 49 r. n.e. cała Bialenia podporządkowała się dynastii lahazydzkiej. W 64 r. wybuchła pomiędzy nimi wojna domowa.
Racjan triumfalnie wkroczył do Nilfgaardu ze swoją armią 5 maja 70 r., a dzień później koronował się na Princepsa i ustanowił Imperium Bialeńskie, które szybko opanowało cały Archipelag Valhalli. Państwo pomimo licznych wojen i problemów wewnętrznych przetrwało do 172 roku. Po obaleniu Ernesta nastała anarchia i rozbicie dzielnicowe . W tym okresie nastąpiło też częściowe wyodrębnienie się tożsamości anatolijskiej. W 317 roku Anatolia została podbita przez siedmiogrodzkich korsarzy, a już po dziesięciu latach ich przywódca Mikołaj Zdobywca ogłosił się princepsem, nawiązując do dawnych władców Imperium Bialeńskiego. Próbował też podbić Valhallę Zachodnią, jednak nie podołał temu zadania, bowiem podzielone księstwa utworzyły potężny sojusz wojskowy, nazwana później Związkiem Zachodnim. Mikołajowska dynastia panowała na Anatolii do 604 roku, kiedy to uległa ponownemu podziałowi.
VII i VIII wiek na obu wyspach były okresem postępującego zacofania kulturalnego i technologicznego. Dopiero w 803 roku wódz lisiewitów Bogusław Wielki podbił większość terytoriów Valhalli Zachodniej. Zdecydował się na przyjęcie tytułu wielkoksiążęcego, a nie princepsowskiego, co było świadectwem rezygnacji z roszczeń do terytoriów anatolijskich. Wielcy Książęta Sergiusz II i Henryk realizowali politykę chrystianizacji, zamordowali Kahina Kościoła Mazdaistycznego, zmuszając tym samym ostatnich mazdaistów do ucieczki na Anatolię.
W latach 1002-1134 miała miejsce okupacja aharska. Na początku panował surowy reżim, z czasem jednak został on złagodzony. W 1132 roku wybuchła rewolucja, będąca reakcją na plany przymusowego nawracania Bialeńczyków na Islam. Na czele buntu stanął arystokrata Aleksander, który po skutecznym powstaniu i uzyskaniu zgody patriarchy rotryjskiego koronował się na pierwszego króla Bialenii.
Przez następne wieki Bialenia naprzemiennie rozwijała się (zdobywając okresowo potężne terytoria zamorskie na Nordacie) i popadała w poważne kryzysy.