Poleski Tramwaj

[Ronon Dex]

Stanowczo domagam się reportażu z badania tego "tajemniczego tunelu"... 

[Ametyst Faradobus]

Stacja Tołnin (Tn)

Za Dziuplą BZW rozpoczyna się bardzo ciekawy i malowniczy odcinek trasy Poleskiego Tramwaju: pociąg okrąża Jezioro Rosieńskie od strony wschodniej, a następnie wzdłuż rzeki dociera do mostu i ponownie (a konkretnie po raz trzeci) ją przekracza, aby po trzydziestu kilometrach licząc od Dziupli dotrzeć do stacji Tołnin. Znajduje się ona w kolonii sporej osady o tej samej nazwie, której właściwa część leży dwa kilometry na północny zachód. Jest to średniej wielkości ośrodek gospodarki leśnej - znajduje się tu leśnictwo, dwa tartaki oraz prywatne gospodarstwa zbieracko-łowieckie. Istnieje pewien ruch turystyczny związany z odpoczynkiem nad Jeziorem Rosieńskim, aczkolwiek ma on charakter niszowy. Sama stacja jeszcze dwadzieścia lat temu była częścią kolejki łączącej Tołnin z Rosienią. Obecnie została wysprzątana i oczekuje na bardziej kompleksowy remont. Póki co farba chwilowo zabiła smród.

[Ametyst Faradobus]

Stacja Rosień (Ros)

Po pokonaniu 25 kilometrów Poleski Tramwaj dociera do najdalej na zachód wysuniętej stacji znajdującej się w samym środku miasteczka Rosień. Jest ona ważnym punktem komunikacyjnym z tego względu, że tutejszy dworzec służy zarówno kolei, jak i autobusom oraz marszrutkom - można się tu zatem przesiąść do innych niż pociąg rodzajów transportu.

Pociąg wjeżdża na teren miasta Rosień, widoczne typowe zabudowania zachodniego Polesia

[Ametyst Faradobus]

Stacja Konduktorowy Most (KM)

Piętnaście kilometrów na zachód od Rosieni znajduje się stacja, która bierze swoją nazwę od znajdującej się tutaj przeprawy na rzece Autterze. Przez wiele wieków miała ona charakter tratwowy, a następnie promowy, co utrudniało i wydłużało podróż. Dopiero w czasach pierwszej prezydentury Andrzeja Swarzewskiego władze w Wolnogradzie postanowiły sfinansować budowę mostu kolejowego, który szybko określony został mianem Konduktorowego Mostu i dał nazwę pobliskiej osadzie znanej dotąd jako Niemamościska. Nieopodal wybudowano także most samochodowy.

Osada, w której znajduje się stacja liczy tylko kilkudziesięciu mieszkańców, w większości kolejarzy. Mimo to z przystanku korzystają także mieszkańcy kilkunastu okolicznych miejscowości znajdujących się w odległości do godziny drogi pieszo.

Zabudowania osady są typowym przykładem wiejskiej architektury Polesia

[Ametyst Faradobus]

Stacja Królisko (Krl)

Stacja w Królisku, jednej z nieformalnych stolic Polesia, położona jest na obrzeżach miejscowości. Budynek dworca autobusowo-kolejowego powstał w latach osiemdziesiątych ubiegłego stulecia i wymagać będzie w najbliższej przyszłości drobnego remontu. Rozciąga się przed nim plac, na którym parkują autobusy, wieśbusy oraz inne środki transportu zbiorowego obsługujące trasy regionalne, a także kilka dalszych. Po drugiej stronie znajdują się cztery perony kolejowe.

W Królisku przecinają się też trasy Poleskiego Tramwaju oraz Kolei Wolnogradzkiej. Podróżni mogą w tym miejscu przesiąść się do pociągów jadących na południe, w kierunku stolicy państwa, a ludzie przybywający na pokładzie KW mają możliwość wyruszenia w dalszą drogę, w głąb Polesia. Mimo to ruch na stacji nie jest duży - dominuje raczej miejscowa młodzież złakniona rozrywki i wielkiego świata.

[Ametyst Faradobus]

Stacja Rudaki (Rud)

Wioska Rudaki to malutka miejscowość położona trzynaście kilometrów na południowy wschód od Króliska. Jest zamieszkiwana przez kilkadziesiąt osób zajmujących się rolnictwem i gospodarką leśną. Charakteryzuje się tym, że żyją tu osoby wyznania rotryjsko-katolickiego - jest to pozostałość po rotryjskich misjach sprzed wieków. Tutejsza religijność jest jednak zupełnie inna niż ta znana z cywilizowanych części świata - zamiast refleksją nad życiem Chrystusa (nazywanego w lokalnej gwarze Isusem Ipanienką) dominuje kult Panienki Matki i świętego Pio Mario Facibeniego. Od czasu rozwiązania struktur Kościoła Rotryjskiego w Bialenii kontakt z duchownymi ogranicza się do sporadycznych wizyt misjonarzy. Wierni gromadzą się przy przydrożnych kapliczkach i nie mają własnego kościoła. Rotryzm wyznają też mieszkańcy kilkunastu okolicznych osad, którzy również korzystają ze stacji Tramwaju.

Wioska nieoficjalnie nazywana jest Rudakami Króliskimi, a to dlatego że bywa mylona z innymi Rudakami - wsią położoną w północnej części Polesia, niedaleko granicy z Dżamahiriją, znaną z kolei jako Rudaki Graniczne.

Ten odcinek trasy został wybudowany na bazie istniejącej tu jeszcze dziesięć lat temu kolejki przemysłowej służącej do transportu surowców oraz robotników pomiędzy Króliskiem oraz okolicznymi miejscowościami. Wykorzystano między innymi dawny budynek stacji przeładunkowej, który dziś znowu służy podróżnym i niebawem ma przejść remont.

[Ametyst Faradobus]

Stacja Górnofiel (Gfl)

Stacja Górnofiel, położna 11 kilometrów na południe od Rudaków, jest jedną z najgłębiej ukrytych w lesie na całej trasie Tramwaju. Wbrew pozorom nie jest to jednak zupełne odludzie. Znajduje się ona w Puszczy Kościeliskiej, w pobliżu jednej z regionalnych dróg łączących krajową Osiemnastkę z autostradą A1. Na rodzaju niezalesionego wzniesienia nazwanego Górnym Polem (w miejscowym dialekcie Górnofiel) powstała osada będąca ważnym lokalnym punktem komunikacyjnym. Wioska jest niewielka, zamieszkuje ją kilkanaście rodzin utrzymujących się głównie z transportu, ale ze stacji korzystają także mieszkańcy co najmniej kilkunastu okolicznych osad takich jak Nowy Górnofiel, Leśnodziadyńsk, Oszyszkowice, Srajlasy, Skautowice czy Świeżaki.

[Ametyst Faradobus]

Stacja Żuber (Ż)

Głęboko w Puszczy Kościeliskiej znajduje się wieś Żuber zamieszkana przez około tysiąc mieszkańców. Oddalona od innych większych osiedli, nie licząc niewielkich osad poleszuckich, od dawna stanowi ważny ośrodek pozyskania drewna oraz owoców lasu. Od kilku lat rozwija się też tu turystyka na niewielką skalę. W rejonie Żubra można bowiem spotkać dzikie zwierzęta, a także wykąpać się w błocie. Miejscowi uważają to co prawda za idiotyzm, ale dopóki wolnogradzianie płacą nie wyprowadzają ich z błędu. Dzięki stacji Poleskiego Tramwaju wieś stała się nieco bardziej dostępna dla gości.

Stacja Jaruzelima (Ja)

W Żubrze zaczyna się jeden z najdzikszych i najmniej dostępnych odcinków na trasie Tramwaju: pociąg przez prawie czterdzieści kilometrów mknie przez dziewiczą puszczę, aby po prawie godzinie przybyć na stację początkowo-końcową czyli na dworzec w Jaruzelimie. Tam można przesiąść się do miejscowych środków transportu kolektywnego albo zaczekać na pociąg jadący z powrotem na zachód lub na północ, w stronę Ladów i Kościeliska.