[IV COLLOQUIUM BIALENICUM] Czym może przyciągać Mikroświat i jak to wykorzystać?

[Salvador Estela Sonnero]

W mojej ocenie mikroświat przyciąga przede wszystkim osoby zajęte szeroko pojętymi naukami społecznymi. Chociaż pojawiają się już dyskusje o fantastycznym kierunku rozwoju mikroświata, to nadal zasadniczym celem jest symulacja realnego państwa, w którym najważniejszym asumptem do aktywności jest możliwość rywalizacji, rozwoju i zdobywania kolejnych osiągnieć. Przy obecnym stanie demograficznym, wymagania są relatywnie niskie, szanse na rozwój są wysokie, a rozwój kariery zależy w głównej mierze od dostępnego czasu, chęci i aktywności. Z uwagi na mniejszą konkurencję, wszystko jest prostsze i wymaga mniej czasu. Większe jest też prawdopodobieństwo odniesienia sukcesu, co daje szansę na odniesienie jakiegoś sukcesu, poczucia spełnienia się. Warto też zwrócić uwagę na zauważoną wcześniej możliwość nawiązania jak najbardziej realnych i serdecznych znajomości.

Mikroświat zaliczyłbym do rozrywki "wysokiej" tzn. do takiej, która nie jest przeznaczona dla większych mas i która wymaga jednak włożenia pewnego wysiłku. Jest to etap pośredni pomiędzy realną pracą/nauką (działalnością wysoce utylitarną) a hipotetycznym marnowaniem czasu na aktywności, niewymagające wysiłku czy zaangażowania, w związku z tym można go uznać za miejsce, w którym można się w sensowny sposób rozwijać, co jest obarczone niezbyt wysokim kosztem.

Wykorzystanie tego potencjału uznaję za niezwykle trudne, gdyż środowisko mikronacyjne uznaję za hermetyczne i specyficzne. Trudno znaleźć jest balans między aktywnością na dostatecznym poziomie, tj. na takim, przy którym efekty naszej działalności są widoczne i nie wymagają zbyt wiele czasu oraz nie zużywają zbyt wiele energii - aby z rozrywki nie zrobić sobie "drugiego etatu".  Każdy z nas musi brać pod uwagę koszty alternatywne naszej działalności tutaj. Co byśmy osiągnęli w tym czasie świecie realnym? Ile artykułów naukowych mogłoby zostać napisanych o i dla społeczeństwa prawdziwego, zamiast takich skierowanych tutaj, do garstki osób, które akurat mają trochę czasu i chęci, żeby nas przeczytać ? Na pytanie jak wykorzystać zalety mikroświata do przyciągnięcia innych i jak wykorzystać zalety mikroświata do samorozwoju każdy będzie mieć swoją własną odpowiedź.

[Andrzej Płatonowicz Ordyński]

Szanowni Państwo,

Minął już tydzień naszej dyskusji w tym panelu. Dziękuję wszystkim za krótsze, a zwłaszcza dłuższe wypowiedzi. Podsumujmy, jakie z naszych wniosków są wspólne, a w czym się różnimy.

Pan Oliwier Sindband uznał, że problemy demograficzne w Mikroświecie wynikają z podejścia mikronautów, którzy mają nadmierne wyobrażenie o sobie i swoich projektach. Uważa też, że mikronauci są nietolerancyjni wobec osób o kontrowersyjnych poglądach, tworzących prowokacyjny kontent. Stwierdza, że mikronacje są nazbyt restrykcyjne, przez co zniechęcają ludzi do uczestnictwa. 

Moim zdaniem istnieje taki typ kontrowersyjnych działań, który nie powinien być tolerowany - treści agresywne (zwłaszcza groźby dotyczące świata realnego), obsceniczne, nękanie. Każda społeczność z osobna ma prawo decydować, jaki kontent jest akceptowalny w jej granicach. Oczywiście, zbytnia restrykcyjność skutkuje izolacją. Mogę jednak wyobrazić sobie Mikroświat tworzony zarówno przez państwa "bazyliańskie", jak i anarchiczne. Chętnie poobserwowałbym, które poradzą sobie lepiej. Ja osobiście jestem zwolennikiem złotego środka i w tym kierunku staram się prowadzić Bialenię. 

Profesor Ametyst Faradobus zauważył, że urealnienie więzi mikronacyjnych prowadzi do ostygnięcia sporów. Trudniej nam kłócić się z osobami, które lepiej poznaliśmy. Pan Helwetyk Romański uważa, że jest to zjawisko pozytywne, ponieważ konflikty są niekorzystne dla państw wirtualnych. 

Ja uważam, że lekkie konflikty nie są szkodliwe społecznie. Oczywiście, przesada nie jest wskazana i dostrzeżenie po drugiej stronie ekranu człowieka słusznie łagodzi agresywne wypowiedzi i działania. Urealnienie relacji nie musiałoby mieć negatywnego skutku na aktywność życia politycznego, gdyby udało nam się zapewnić dopływ nowych mieszkańców, którzy znajdowaliby się (początkowo) poza układami, a tym samym wnosiliby świeże spojrzenie i ambicje. 

Pan Salvador Estela Sonnero słusznie dostrzega, że mikronacje przyciągają osoby zainteresowane naukami społecznymi. Zauważa też, że obecnie osiągnięcie sukcesu w mikroświecie jest łatwe, zależy przede wszystkim od czasu, chęci i aktywności. Zalicza mikroświat do ambitnych rozrywek, które wymagają pewnego wysiłku, ale za to pozwalają na samorozwój. Porusza też bardzo trudną kwestię, mianowicie, czy czas, które "inwestujemy" w mikroświat jest czasem dobrze wykorzystanym. Na to pytanie każdy musi odpowiedzieć indywidualnie. 

Są to rozterki mi nieobce. Czuję się silnie związany emocjonalnie z Bialenią, Nordatą, mikroświatem. Cieszę się, gdy udaje nam się realizować ambitne inicjatywy, gdy nasz kraj prezentuje wysoką aktywność. Jednocześnie nie jestem chętny, by poświęcać mikroświatowi tyle czasu, co kilka lat temu. Jest to swego rodzaju dylemat - jak mocno jestem w stanie zaangażować się w Mikroświat, nie zaniedbując niczego w świecie realnym. 

Oczywiście moje małe podsumowanie nie oznacza, że dalsze głosy i polemiki nie są mile widziane. Wręcz przeciwnie, zachęcam do nich, nawet długi czas po zakończeniu colloquium. Poruszamy tu kwestie, które nie stracą na aktualności przez długi czas.

[Ametyst Faradobus]

Dziękuję za to podsumowanie. Na zakończenie CB IV postaram się zebrać wnioski ze wszystkich dyskusji i je wydać (tu będę liczył na pomoc prof. Romańskiego).

[Helwetyk]

Na zakończenie CB IV postaram się zebrać wnioski ze wszystkich dyskusji i je wydać (tu będę liczył na pomoc prof. Romańskiego).

Naturalnie. (Konsekwentnie uważam, że mój tytuł profesorski jest na wyrost: http://prawo.sarmacja.org/akt,10933.html — znajdź element niepasujący do obrazka…).

[Ametyst Faradobus]

https://youtu.be/F8p6Pg7yQF4?t=35