Bankiet na cześć JKM Arkadiusza Maksymiliana

[Ametyst Faradobus]

W I Z Y T A

Jego Książęcej Mości

Arkadiusza Maksymiliana

Księcia Sarmacji

w Republice Bialeńskiej

Uroczysty bankiet wydany przez Prezydenta Republiki

---

Po zakończeniu części roboczej wizyty JKM Arkadiusza Maksymiliana przyszedł czas na część najbardziej uroczystą. Już od rana jedna z głównych sal Pałacu Prezydenckiego w Wolnogradzie była przystrajana w ramach przygotowań do uroczystego bankietu na cześć sarmackiego Gościa i towarzyszącej mu delegacji. Pierwsi uczestnicy pojawili się na miejscu około 18:00, zaś o 19:00 przybyli Książę w towarzystwie Prezydenta Republiki, gospodarza przyjęcia. Na stołach piętrzyły się smakowite przekąski: owoce bialeńskiego morza (Gellońskiego), rozmaite mięsne jeże oraz burgery dostarczone przez jadłodajnie McFerdek. Obecni byli częstowani rotryjskim winem i weerlandzkim bimbrem, załatwionymi osobiście przez Konduktora. Orkiestra przygrywała skoczne melodie i pieśni patriotyczne umilając czas. Po kilkunastu minutach Profesor Ametyst Faradobus zabrał głos.

---

Wasza Książęca Mość, Czcigodni Przedstawiciele Narodu Sarmackiego,
Drodzy Bialeńczycy, Szanowne Państwo całe te, Kochani moi,

długo oczekiwana wizyta głowy państwa sarmackiego w Republice Bialeńskiej ma dla mnie przede wszystkim wymiar symboliczny. Nasze społeczności, które łączy ciekawa, burzliwa i niełatwa historia najnowsza, symbolicznie bowiem spotykają się dziś przy wspólnym stole, aby podać sobie ręce niczym Nixon i Mao w 1972 roku i otworzyć w ten sposób nową erę stosunków bilateralnych. Mam nadzieję, że era ta będzie naznaczona wzajemnym zrozumieniem i że dzień dzisiejszy zostanie zapamiętany jako moment piękny i przełomowy.

Zgodzimy się chyba jednak wszyscy, że aby te moje słowa nie stały się czczymi frazesami to muszą iść za nimi czyny, a jeszcze wcześniej – rzeczywista refleksja. Na te pierwsze przyjdzie czas niebawem, a dziś skupmy się na drugim aspekcie. Spotykamy się w czasach, gdy charakter naszej zabawy zmienia się z przyczyn oczywistych. Wspólnoty, które jeszcze kilka lat temu liczyły po kilkadziesiąt, kilkanaście osób dziś są kilkuosobowymi klubami. Przychodzący do nas raz na jakiś czas młodzi ludzie oczekują innej zabawy niż ta, która nam – starym wyjadaczom – sprawiała przez lata przyjemność. Nie ma w tym nic dziwnego, bo generacja „Z” przyzwyczajona jest do innych, szybszych i bardziej zwięzłych bodźców, niż ludzie wychowani albo co najmniej urodzeni w latach dziewięćdziesiątych.

Nie chcę jednak wdawać się w pochopne oceny. Mimo to mam takie wrażenie, że fajnie by było, aby coś z tej szumnej i historycznej chwili wynikło. Przy tym stole nie spotyka się bowiem jakaś tam fikcyjna Bialenia z fikcyjną Sarmacją. Ten, żywię taką nadzieję, przełom to przede wszystkim spotkanie dwóch społeczności złożonych z doświadczonych mikronautów, którym chyba zależy, aby ta nasza zabawa trwała dalej – kameralna, ale nie zdziadziała. Inna, ale dostosowana do niektórych wymogów współczesności.

Skorzystajmy z tej okazji! Koniec oficjalnej części tej krótkiej wizyty niech nie będzie końcem Waszej bytności na naszym forum. W osobie Waszej Książęcej Mości pragnę zaprosić całą sarmacką społeczność do wspólnej refleksji nad potrzebami zmieniającego się Polinu i do współpracy, która będzie miała konkretny wymiar. Mam nadzieję, że wymieniając się doświadczeniami, chociażby tu i teraz, wchodząc w życzliwe spory zdołamy zwrócić uwagę na te problemy, które pozwolą nam przetrwać jako coś więcej niż kółko wzajemnej adoracji.

Szanowne Państwo, Kochani moi,

wznosząc tradycyjny toast za Jego Książęcą Mość Arkadiusza Maksymiliana i za bliski nam Naród Sarmacki, któremu nasz Gość przewodzi, pragnę życzyć nam wszystkim owocnej współpracy. Owocnej to znaczy skutecznej. Skutecznej – czyli takiej, która coś pozwoli zmienić.

Na zdrowie!

W ramach dopowiedzenia do celebry dyplomatycznej pragnę też poinformować, że postanowiłem nadać Jego Książęcej Mości Wielką Wstęgę Orderu Bialeńskiej Gwiazdy Przyjaźni. Wręczam ją dziś jako wyraz naszego uznania i wdzięczności: uznania za inicjatywę i wdzięczności za przyjazne gesty i otwartość względem nas, Bialeńczyków, a także w ramach odwzajemnienia się za wartościowy dar, który otrzymałem dziś z Waszych rąk.

Ten sam order, odpowiednio w klasach pierwszej (Złota Gwiazda) i drugiej (Srebrna Gwiazda) pragnę dziś wręczyć towarzyszącym Księciu osobom: Jej Książęcej Wysokości Księżnej-Małżonce Fatimie Popow-Chojnackiej oraz Bartoszowi von Thorn-Janiczkowi.