Bankiet na cześć JKM Arkadiusza Maksymiliana

[Arkadiusz_Maksymilian]

Książę oraz Księżna udają się na bankiet

Po wielu rozmowach bankietowych, książę poprosił o uwagę. — Szanowny Panie Prezydencie – spojrzał na siedzącego nieopodal przywódcę. — Wasze Wysokości, Wasze Ekscelencje, Drogie Panie i Drodzy Panowie – rozpoczął rozglądając się po zebranych, po czym na chwilę spuścił wzrok. — W moim kraju, gdy rozpoczynam przemowy, to w kuluarach obstawiają jak długa będzie tym razem „ściana Arka” – powiódł z uśmiechem, szczególnie zatrzymując się na swej żonie. — Wy, Bialeńczycy jeszcze nie wiecie co Was czeka – zażartował. — Ale mówiąc poważnie, widząc ile dobroci na stole na nas czeka, ile alkoholu jeszcze jest do wypicia, nie będę tyranem i nie będę mówił długo. Tym bardziej, że wszystko co oficjalne wybrzmiało w naszym wspólnym oświadczeniu oraz wystąpieniach – chwilę zamilkł. — Trudno jest jednak nie pamiętać o podniosłości faktu, że dzisiaj sarmacki książę przebywa z oficjalną wizytą na bialeńskiej ziemi. A jeszcze trudniej jest o tym fakcie nie mówić. Nie będę przed Państwem ukrywał, iż jest to dla mnie najtrudniejsza, ale zarazem jedna z najważniejszych oficjalnych podróży. Pierwszy raz z oficjalną wizytą lecę bez podpisywania jakiegokolwiek międzynarodowego traktatu; pierwszy raz lecę do państwa, z którym Sarmację łączyły wrogie relacje; pierwszy raz lecę do kraju, gdzie moja obecność może zostać wykpiona czy wyśmiana, lecz na szczęście nic takiego mnie do tej pory nie spotkało. Zdaję sobie sprawę, że dla części z Was mogę wydawać się dziwakiem, „bo sarmacki księciunio, odpicowany w satynowy garnitur, z lakierem na włosach, przyjechał i się mądrzy” – powiódł ponownie z szerokim uśmiechem po zebranych. — Część z Was widzi we mnie Sarmację – tę złą, gburowatą, pyszniącą się czy wyniosłą; tę, którą być może zapamiętaliście – słusznie czy niesłusznie, nie w tym rzecz. W czasie, gdy działaliście silnie na rzecz przyłączenia Bialenii do Sarmacji, byłem u schyłku swojej aktywności w tamtym okresie. Nie pamiętam Waszego przyłączenia, Waszej obecności na sarmackich ziemiach i Waszego rozstania z nami. Gdy wstąpiłem na sarmacki tron w maju 2021 roku i już jako głowa państwa mierzyłem się po raz pierwszy w swoim życiu z tematem sarmackiej polityki zagranicznej, usłyszałem, że jesteście krajem, który zaraz po UNP, lubi nas najmniej. Od tamtego czasu szukałem mniej bądź bardziej intensywnie, sposobów, aby do Was dotrzeć, aby zakopać ten wojenny, nadgniły toporek. Dzisiaj, to samo zdanie podziela ogół mych rodaków. Odlatując tutaj otrzymałem wiele słów uznania, że to bardzo dobry ruch. Zatem, jeśli widzicie w mojej osobie Sarmację, to proszę, abyście ją widzieli taką jaka jest – niezwykle zadowoloną z tej dzisiejszej obecności, otwartą na ponowny rozwój wzajemnych kontaktów czy chętną do wspólnego działania we wspólnych projektach. Co jest oczywiste, taka poprawa relacji nie dokona się tu i teraz. Jesteście ludźmi rozsądku, więc zapewne tego uświadamiać Wam nie trzeba – chwila przerwy. — Jednakże wierzę, że ta wizyta przyniesie owoce, którymi będziemy mieli przyjemność się delektować. Będą to owoce, które doprowadzą do tego, że podczas kolejnej tego typu oficjalnej wizyty – czy to mojej u Was, czy Waszej w Sarmacji, będziemy mogli powiedzieć: Bialenia, Sarmacja, jesteście naszymi przyjaciółmi – wziął kieliszek w dłoń, po czym wszyscy wstali trzymając własne. — Pragnę wznieść toast za to, aby ten reset nam się udał. Niech relacje Sarmacja-Bialenia się rozwijają. Niech żyje Bialenia i niech żyje Sarmacja. Salut! – podniósł wyżej kieliszek i upił trunku. Położywszy go na stole, wziął podaną przez sekretarza ozdobną, skórzaną teczkę z monarszym symbolem. Otworzył ją, chwilę powiódł wzrokiem po zebranych i spuścił wzrok na dokumenty. — Wasze Ekscelencje, proszę o uwagę. W uznaniu zasług na rzecz odrodzenia oraz poprawy relacji Księstwa Sarmacji oraz Republiki Bialenii, a także w podziękowaniach za organizację państwowej wizyty Księcia Sarmacji w Wolnogradzie oraz na jej pamiątkę, odznaczam Jego Ekscelencję Pana Prezydenta Ametysta Faradobusa – I KLASĄ ORDERU PRZYJAŹNI I WSPÓŁPRACY. Panie Prezydencie… – podszedł do przywódcy Bialenii i wręczył mu odznaczenie.

 

— Za te same zasługi oraz w podziękowaniach pragnę odznaczyć III KLASĄ ORDERU PRZYJAŹNI I WSPÓŁPRACY: Ich Ekscelencje Pana Andrzeja Płatonowicza Ordyńskiego, Pana Karola Medycejskiego, Pana Aleksandra Czerepacha oraz Pana Iwana Pietrowa. Panowie, dziękuję oraz gratuluję – podszedł do Ekscelencji i wręczył odznaczenia.