11-03-2022 22:10
Abdullah ibn Sina al-Rajn (1802-1871) był bengazijskim przywódcą religijnym i prekursorem islamskiego odrodzenia religijnego w Bialenii. Odebrał staranne wykształcenie koraniczne, co pozwoliło mu na pracę jako kadi (sędzia muzułmański). W latach 40. XIX wieku stanął na czele reformatorskiego i purytańskiego ruchu religijnego Alqiama, który wkrótce objął swoimi wpływami całą Aharię i rozpoczął działalność misyjną w schrystianizowanych oraz zsekularyzowanych częściach Bialenii. Zwolennicy al-Rajna utworzyli sieć medres (szkół teologicznych), uwieńczonych powstałym w 1867 r. Uniwersytetem Mahdiego w Bengazi. Część wiernych pod wpływem nauk Alqiamy żyło w odizolowaniu od świata w samowystarczalnych wspólnotach (zawijach).
Ibn Sina i jego zwolennicy nie ograniczali się wyłącznie do teologii (stanowiącej próbę połączenia tradycji sunnickich z szyickimi), ani mistycyzmu (przeważnie w wydaniu sufickim, ale nie bez inspiracji z kręgu chrześcijańskiej tradycji ezoterycznej). Gdy osiągnęli silną pozycję w społeczeństwie Aharii (w 1870 r. co trzeci mieszkaniec północnej Bialenii był silniej lub słabiej związany z Alqiamą), zaczęli wysuwać coraz bardziej zaawansowane postulaty polityczne. Odnosili się wrogo do chrześcijaństwa, a zwłaszcza rotryzmu, dostrzegając w nim przeciwnika w walce o rząd dusz. Sprzeciwiali się też reformom struktury społecznej.
Następcą twórcy tariki został jego trzeci syn Muhammad (1837-1920). W pierwszej dekadzie przywództwa kontynuował linię ojca, później jednak podążył w kierunku nadmiernie ortodoksyjnym, co doprowadziło do odpływu zwolenników Alqiamy, zwłaszcza wśród ludzi lepiej wykształconych i kształtującej się klasy robotniczej. Na początku XX w. na skutek kontrowersji doktrynalnych oraz personalnych ambicji, grupa rozpadła się na liczne sekty. Część z nich podążała w kierunku ekstremizmu politycznego, inne skupiły się na mistyce, a jeszcze inne wybrały drogę dostosowania się do współczesności.
Obecnie tarika Alqiama uznawana jest w Zielonym Kościele za pełnoprawną drogę poznania i uwielbienia Allaha. Ibn Sina al-Rajn zaliczony został w poczet świętych.
![[Obrazek: 640px-Mohammed_Ben_Ali_Al_Senussi.jpg]](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/49/Mohammed_Ben_Ali_Al_Senussi.jpg/640px-Mohammed_Ben_Ali_Al_Senussi.jpg)
Ibn Sina i jego zwolennicy nie ograniczali się wyłącznie do teologii (stanowiącej próbę połączenia tradycji sunnickich z szyickimi), ani mistycyzmu (przeważnie w wydaniu sufickim, ale nie bez inspiracji z kręgu chrześcijańskiej tradycji ezoterycznej). Gdy osiągnęli silną pozycję w społeczeństwie Aharii (w 1870 r. co trzeci mieszkaniec północnej Bialenii był silniej lub słabiej związany z Alqiamą), zaczęli wysuwać coraz bardziej zaawansowane postulaty polityczne. Odnosili się wrogo do chrześcijaństwa, a zwłaszcza rotryzmu, dostrzegając w nim przeciwnika w walce o rząd dusz. Sprzeciwiali się też reformom struktury społecznej.
Następcą twórcy tariki został jego trzeci syn Muhammad (1837-1920). W pierwszej dekadzie przywództwa kontynuował linię ojca, później jednak podążył w kierunku nadmiernie ortodoksyjnym, co doprowadziło do odpływu zwolenników Alqiamy, zwłaszcza wśród ludzi lepiej wykształconych i kształtującej się klasy robotniczej. Na początku XX w. na skutek kontrowersji doktrynalnych oraz personalnych ambicji, grupa rozpadła się na liczne sekty. Część z nich podążała w kierunku ekstremizmu politycznego, inne skupiły się na mistyce, a jeszcze inne wybrały drogę dostosowania się do współczesności.
Obecnie tarika Alqiama uznawana jest w Zielonym Kościele za pełnoprawną drogę poznania i uwielbienia Allaha. Ibn Sina al-Rajn zaliczony został w poczet świętych.