Historia

[Ronon Dex]

Korpus Kosmiczny powstał oficjalnie na mocy Rozkazu Dowódcy Sił Zbrojnych RB z 22 maja 2016, ale jego tworzenie poprzedził prawie dwuletni rozwój Bialeńskiego Programu Kosmicznego, który dał podwaliny do stworzenia formacji militarnej operującej w v-kosmosie.

Pierwszy start rakiety bezzałogowej, która osiągnęła orbitę naszej planety odbył się 21 marca 2014, a wybór tej daty był związany ze świętem państwowym (Święto Powstania Marcowego"). Była to niewielka rakieta o nazwie Neptun-1, która wyniosła na orbitę aparaturę pomiarową.

Pierwszy start bialeńskiej rakiety na orbitę - 21 marca 2014 (rakieta Neptun-1)

Do września 2014 w Bialeńskiej Agencji Kosmicznej i firmie RAT pracowano nad przygotowaniem doskonalszych i większych rakiet nośnych. 8 września 2014 za pomocą rakiet typu Herkules (Herkules-H) wystrzelono trzy sondy kosmiczne, które służyły zbadaniu naszego układu słonecznego.

Pierwszy załogowy lot orbitalny miał miejsce 11 września 2014 i użyto w tym celu rakiety nośnej Herkules-SX oraz modułu załogowego Feniks-1. Kolejne loty załogowe rozpoczęto 13 i 15 września, a od 16 września rozpoczęła się budowa pierwszej bialeńskiej stacji orbitalnej. Wykorzystywano w tych misjach głównie rakiety klasy Hercules (różnych odmian) oraz finalnie 21 września, również większą rakietę Zeus.

Pierwszy załogowy lot orbitalny - 11 września 2014 (rakieta nośna Hercules-SX i moduł załogowy Feniks-1)

Przez następne kilkanaście miesięcy rozwijano technologię kosmiczną, a prace przy dużym wsparciu i zainteresowaniu Sił Zbrojnych RB były prowadzone dwutorowo - z jednej strony doskonalono technologię rakietową, co miało również militarne znaczenie - bo umożliwiało armii zdobycie technologii międzykontynentalnych pocisków balistycznych. Drugim kierunkiem rozwoju była budowa bardziej zaawansowanych pojazdów orbitalnych, a potem międzyplanetarnych.

Plany budowy samolotu kosmicznego ujawniono 13 lipca 2014, a pierwszy jego lot odbył się 25 września 2014 i był to pojazd nazwany USK-1 czyli "Uniwersalny Samolot Kosmiczny - typ pierwszy".

Samolot kosmiczny USK-1 Hermes (uniwersalny samolot kosmiczny - typ pierwszy) został skonstruowany w firmie Razor Air Tech na zapotrzebowanie Bialeńskiego Programu Kosmicznego. Samolot może pełnić funkcję zarówno promu kosmicznego do komunikacji z obiektami orbitalnymi, jak również niewielkiego statku załogowego do bliskich podróży kosmicznych np. na satelity lub nawet na sąsiadujące planety. Stanowi także wyposażenie statków międzyplanetarnych - jako prom pokładowy.


Dzięki zastosowaniu nowatorskich rozwiązań napędowych (stanowiących tajemnicę firmy RAT) stało się możliwe odbywanie poziomego startu z normalnego pasa startowego i dotarcie do orbity. USK-1 - może się również obyć bez pasa startowego, gdyż posiada napęd umożliwiający start pionowy. Manewr taki jednak jest bardzo paliwożerny co powoduje, że samolot kosmiczny może w zasadzie tylko jednokrotnie dokonać startu i lądowania na planetach o ciążeniu i atmosferze zbliżonej do Pollinu. Dlatego jego start może odbywać się przy użyciu rakiety nośnej - wtedy pojazd zachowuje zdolność dokonania manewru lądowania i ponownego startu z planety zbliżonej do Pollinu. Można oczywiście wystartować poziomo, uzupełnić paliwo na orbicie i wyruszyć w dalszą podróż.

USK-1 nadawał się doskonale do zadań cywilnego badania przestrzeni kosmicznej. Dostarczał załogi i część zaopatrzenia (większa część była dostarczana za pomocą rakiet nośnych - ze względu na niewielką pojemność komory ładunkowej USK-1) na stacje orbitalną i odbywał loty na wysoką orbitę oraz na Księżyce Pollinu. Jednak do zadań militarnych był zbyt mały.

Samoloty kosmiczne BAK - TSK-3 i USK-1

Na zamówienie Sił Zbrojnych opracowano większy i doskonalszy samolot kosmiczny oznaczony jako USK-2. Ten samolot kosmiczny powstawał równolegle z budową statków międzyplanetarnych dla SZ RB - to w związku z tym był budowany w taki sposób by pełnić również rolę promu dla tego dużego pojazdu kosmicznego. Cywilne międzyplanetarne statki kosmiczne, w ramach Bialeńskiego Programu Kosmicznego budowano już pod koniec września 2014, ale rolę ich promów pełniły USK-1.

Samolot kosmiczny USK-2 został skonstruowany w firmie RAT na zamówienie wojskowe, które wymagało pojazdu większego niż używane przez BPK samoloty kosmiczne USK-1 - jednak o wymiarach pozwalających umieścić samolot kosmiczny jako prom na statku kosmicznym typu "Eksplorator".

W efekcie powstał samolot kosmiczny mający dwuosobową załogę i mogący przewozić 6 pasażerów (USK-1 - 1+4) oraz mający ładownię o pojemności 30 metrów sześciennych (czyli ponad trzykrotnie większą niż niewielka ładownia USK-1) i mogący zabrać ponad 10 ton ładunku na orbitę.

Zwiększenie możliwości ładunkowych oraz nieunikniony wzrost masy startowej pojazdu (z 26 do prawie 36 ton) spowodował, że USK-2 nie ma jak USK-1 możliwości pionowego startu i lądowania na planetach typu Pollinu, a tylko na takich gdzie panuje mniejsze ciążenie.

Wspomniane statki międzyplanetarne typu "Eksplorator" były pierwotnie tylko jednostkami badawczymi, a pierwszy lot Eksploratora-01 odbył się 26 września 2014.

Statki kosmiczne typu Eksplorator są jednostkami badawczymi przeznaczonymi do lotów wewnątrz układu planetarnego oraz pozwalające na podróże do najbliższych, sąsiednich układów planetarnych. Zostały zbudowane przez firmę Razor Air Tech na potrzeby Bialeńskiego Programu Kosmicznego.

Są to stosunkowi duże (ponad 235m) statki kosmiczne składające z dwóch zasadniczych zespołów - członu załogowo-ładunkowego oraz członu silnikowego. Oba te elementy połączone są członem łączącym, który posiada magazyn sond kosmicznych oraz element sztucznej grawitacji. Element wytwarzający sztuczna grawitację wiruje wokół członu łączącego i może wytworzyć na obwodzie ciążenie zbliżone do 0,68g. Jednak jego elementy są zbyt małe by pełniły funkcje użytkowe - element ten służy tylko do umożliwienia czasowego przebywania załogi w warunkach grawitacji (np. w czasie odpoczynku), aby uniknąć negatywnych dla organizmu skutków długotrwałego przebywania w warunkach nieważkości.

Statek posiada 6 silników głównych oraz po 6 silników hamujących i napędu pionowego. Zasadniczo pojazd jest przeznaczony do podróżowania pomiędzy obiektami kosmicznymi, pozostawania na ich orbicie i komunikowania się z powierzchnią za pomocą promu (samolot kosmiczny USK-1 Hermes) - jednak statek ma możliwość startu i lądowania na powierzchniach planet czy księżyców. W eksploatacji tego elementu nie stosuje się bez potrzeby, bo start statku z powierzchni zużywa duże ilości cennego i drogiego paliwa, jak również procedura przejścia przez atmosferę negatywnie wpływa na żywotność pojazdu.

Statki te umożliwiły dokładne zbadanie naszego układu słonecznego oraz umożliwiły również lot do sąsiedniego układu - na zamieszkałą planetę Mikra. Misję dyplomatyczną do angielskojęzycznych mikronautów odbył wtedy Konstanty J. Michalski, a rozpoczęła się ona 29 września 2014.

Statki typu Eksplorator okazały się przydatnymi również dla celów militarnych i były budowane w późniejszym czasie właśnie na potrzeby powstającego (jeszcze nieoficjalnie) Korpusu Kosmicznego. Pierwszy wojskowy statek tego typu został nazwany "Andrzej Swarzewski" na cześć najbardziej zasłużonego obywatela Republiki Bialeńskiej i naszego Prezydenta (ówczesnego i obecnego). Warto przypomnieć, że pierwszym dowódcą "Andrzeja Swarzewskiego" był major Severino Castiglioni-Faradobus

Kolejny... zbudowany został już podczas rozbudowy Korpusu Kosmicznego i otrzymał nazwę pochodzącą od innego zasłużonego obywatela RB - Macieja Kamińskiego.

U góry "Andrzej Swarzewski", na dole "Maciej Kamiński" i myśliwiec LMK-1

Pierwszym typowo bojowym pojazdem kosmicznym, przyjętym do służby już po oficjalnym utworzeniu Korpusu Kosmicznego był LMK-1 czyli "Lekki Myśliwiec Kosmiczny - typ pierwszy".

Lekki, dwuosobowy myśliwiec kosmiczny wyprodukowany przez firmę Razor Air Tech - jest to pierwszy typ kosmicznego pojazdu bojowego stworzony przy wykorzystaniu doświadczeń z Bialeńskiego Programu Kosmicznego i przeznaczony do walki w przestrzeni kosmicznej.

LMK-1 (lekki myśliwiec kosmiczny typ pierwszy) został zbudowany w układzie średniopłata ze szczątkowym usterzeniem w kształcie litery X i posiada dwa silniki główne, dwa silniki pomocnicze, dwa silników hamujące, cztery silniki napędu pionowego oraz układ silniczków manewrowych (RCS).

Silniki główne wraz silnikami pomocniczymi pozwalają na poziomy start z odpowiednio długiego pasa startowego oraz po osiągnięciu niskiej orbity Pollinu (LPO) na przechwycenie celu na orbicie oraz powrót na powierzchnię. W przypadku uzupełnienia paliwa już na orbicie lub gdy myśliwiec rozpoczyna działania z bazowania na orbicie może operować swobodnie w zakresie orbit wysokich, a nawet dotrzeć do satelitów Pollinu,  w tym przypadku największym ograniczeniem jest niewielka objętość kabiny oraz zapasy tlenu załogi.

LMK-1 posiada możliwość pionowego startu i lądowania, jednak jest ona ograniczona tylko do ciał niebieskich o niższej grawitacji oraz tam gdzie nie ma atmosfery lub jest ona rozrzedzona. Na planetach w typie Pollinu maszyna musi operować z pasów startowych lub zostać wynoszona w przestrzeń kosmiczna za pomocą niewielkich rakiet nośnych. Jednak duże rakiety nośne w typie używanych w ramach BPK rakiet nośnych Zeus-T i będące w opracowaniu rakiety nośne o jeszcze większych gabarytach i udźwigu mogą wynosić więcej niż jeden myśliwiec kosmiczny - planuje się wprowadzenie rakiety nośnej, która może wynosić w przestrzeń jednocześnie cztery LMK-1.

Pomimo posiadania niewielkich skrzydeł oraz szczątkowego usterzenia LMK-1 nie nadaje się do operowania w atmosferze - płaty i stery służą tylko do stabilizacji oraz zapewnienia sterowności pojazdu podczas startu na orbitę i podczas powrotu na powierzchnię.

Uzbrojeniem LMK-1 są dwa działka elektromagnetyczne (nie występuje zjawisko odrzutu) kalibru 55mm, które wystrzeliwują pociski o masie 1 kg z prędkością 1050 m/s. Przeznaczone są do niszczenia celów w przestrzeni kosmicznej (satelity i pojazdy kosmiczne) i mają zapas 120 pocisków.

Stacja orbitalna (nr 2) z zadokowanymi czterema LMK-1 i jednym USK-2

LMK-2 dokujący do stacji orbitalnej.

Równocześnie zbudowano na orbicie pierwszą wojskową stacje orbitalną, która służyła jako orbitalna baza dla myśliwców kosmicznych. Stacja została zbudowana już na orbicie, a jej elementy wynosiły dwa duże, transportowe samoloty kosmiczne typu TSK-3 należące wtedy do Bialeńskiej Agencji Kosmicznej. Na stacji bazowały cztery myśliwce kosmiczne oraz jeden samolot kosmiczny USK-2. Pozostałe USK-2 należące do Korpusu Kosmicznego dostarczały zaopatrzenie oraz zapewniały rotację załóg.

Struktura Korpusu Kosmicznego w chwili jego utworzenia - maj 2016

W okresie od końca maja do połowy czerwca 2016 nastąpiła znaczna rozbudowa Korpusu Kosmicznego:
- zbudowano drugą stację orbitalną,
- wprowadzono do służby drugi międzyplanetarny statek kosmiczny ("Maciej Kamiński"),
- podwojono liczbę myśliwców kosmicznych (z 8 do 16),
- potrojono stan posiadania samolotów kosmicznych USK-2 (z 2 do 6).

Struktura Korpusu Kosmicznego po rozbudowie w lipcu 2016

Pierwszym dużym sprawdzianem sił Korpusu Kosmicznego w działaniu były pamiętne ćwiczenia "Orbita-2016". Odbyły się one w dniach 18-21 lipca 2016 i obejmowały szereg zadań:

18 lipca 2016
1. Praca bojowa obu współpracujących ze sobą stacji kosmicznych.
2. Operowanie myśliwców i samolotów kosmicznych w oparciu o stacje kosmiczne.
3. Wynoszenie na LPO klucza lekkich myśliwców kosmicznych za pomocą rakiety nośnej.
4. Przechwytywanie i niszczenie celów w przestrzeni kosmicznej przez myśliwce.
5. Eskortowanie samolotów kosmicznych przez myśliwce.
6. Operowanie myśliwców z pokładów statków kosmicznych.

19 lipca 2016
1. Działania ratownicze na orbicie.
2. Trening w opuszczaniu orbity Pollinu i powrotu myśliwców kosmicznych na powierzchnię.

20 lipca 2016
1. Zejście z orbity i lądowanie na innym lotnisku niż przewidziane wcześniej.
2.  Odtworzenie gotowości bojowej na obcym lotnisku przy minimalnej ilości personelu pomocniczego.
3. Start na orbitę po odtworzeniu gotowości bojowej, poza miejscem stałego bazowania.

21 lipca 2016
1. Wyniesienie klucza myśliwców kosmicznych LMK-1 przez rakietę nośną "Energia" z kosmodromu Hasselandzkiej Agencji Kosmicznej.
2. Osiąganie przez myśliwce kosmiczne (po starcie za pomocą rakiety nośnej) wysokich orbit Pollinu.
3. Zagadnienia logistyczne związane z zaopatrywaniem na orbicie statków kosmicznych i stacji orbitalnych.

Ćwiczenia odbywały się przy współpracy, blisko związanego wtedy z Bialenią Królestwa Hasselandu - stąd do wykonania części zadań wykorzystano hasselandzki kosmodrom, który zresztą był wcześniej zbudowany przez bialeńskie firmy i to Bialenia dostarczyła potrzebny sprzęt i pojazdy.

Na orbicie... u góry 4 LMK-1, na dole USK-2

Wynoszenie 4 myśliwców na orbitę za pomocą rakiety Energia.

W okresie nieobecności Ronona Dex, czasach kryzysu i utraty suwerenności zarówno Korpus Kosmiczny, jak i BAK oraz Bialeński Program Kosmiczny nie był rozwijany... choć zachował się w stanie w jakim był pod koniec 2016. I ten stan stanowił punkt wyjścia do reaktywacji Korpusu Kosmicznego po odzyskaniu niepodległości i umieszczeniu Republiki Bialeńskiej na obecnym Forum.

____________________________________
Opracowano na podstawie starego forum:
- Bialeński Program Kosmiczny
- Bialeńska Agencja Kosmiczna
- Korpus Kosmiczny