Cytat:BIALENIA I BIALEŃCZYCY W OCZACH ZAGRANICY

Wprowadzenie

Dla młodych i nie największych mikronacji często zmorą jest to, jak są traktowani zagranicą, która bardzo często jest przesadnie demonizowana i pokazywana jako coś bardzo spójnego, do czego trudno się dostać. Jak wiemy podobnie jest w świecie realnym, gdzie sztandarowym przykładem są niezbyt uzasadnione odwieczne kompleksy narodów takich, jak Polacy i Żydzi.
Nie inaczej jest w przypadku Bialeńczyków. W momencie pisania tych słów Republika zbliża się do swych pierwszych urodzin. Choć jest to niezbyt krótki czas, to jeszcze kraj ten w pełni nie został przyjęty do rodziny polskich mikronacji, pomimo licznych starań tak świetnych Ministrów Spraw Zagranicznych, jak Konstanty Jerzy Michalski i Kristian Iversen.

Jednakże jak naprawdę jest widziany "tygrys mikroświata", który ostatnio boryka się z pierwszym widocznym kryzysem aktywności? W swojej pracy postaram się pokrótce przedstawić to, jak jesteśmy przedstawiani. Geopolityka jest niezwykle ciekawym tematem, a kwestia prestiżu naszego państwa zagranicą jest dla Bialeńczyków wyraźnie czułem punktem, co pokazują wielomiesięczne starania o poprawę wizerunku Republiki w Księstwie Sarmacji.

Bialenia w "Kurierze"

Dreamlandzki "Kurier" jest bardzo prestiżowym i profesjonalnym mikroświatowym medium, moim zdaniem najlepszym. Dlatego też zwrócę na niego specjalną uwagę. Bardzo wiele osób z całego mikroświata odwiedza stronę redagowanej przez Jacquesa de Brolle gazety, co czyni ją bardzo opiniotwórczą.

Zdaje się, że pierwszym bialeńskim akcentem w Kurierze był wiosenny Raport Demograficzny w której Bialenia zajęła wysokie, szóste miejsce, stając się tym samym oficjalnie największą republiką na Pollinie. Valhallijski kraj został zaliczony do grupy państw ze "wspólną pulą" obywateli kosmopolitów, razem z ZSKHiW, Aryunem, Brodrią i Siedmiogrodem. Ówczesnego bialeńskiego prezydenta, Andrzej Swarzewskiego, wskazano jako kandydata do roli Napoleona Nordaty, charyzmatycznego kandydata na lidera. Innym kandydatem miał być Feliks Macieszow (w Bialenii jako Tomasz Rabotowicz, późniejszy premier), a także będący przez pewien czas obywatelami bialeńskimi: Władimir Grutin i Tobiasz von Richtoffen.

Wysoka pozycja Bialenii w rankingu rozpoczęła napływ zaciekawionych gości z całego mikroświata. Dalsze udawanie, że kraj ten w ogóle nie istnieje zaczęło być niepoważne. Dlatego też raport de Brolle'a odegrał niezwykle ważną rolę w historii Republiki. Pozytywną, nawet pomimo wspominania o Nordacie, jako "gimbo-kontynencie" i "planecie klonów".

Bialeńczyków cytowano też w "Krótkiej piłce", jak określali sami autorzy, arbitralnym wyborze najciekawszych wypowiedzi polskich mikronautów. Cytowano tam Andrzeja Swarzewskiego, Tomasza Rabotowicza, Konstantego Jerzego Michalskiego, Martina von Primisza i Tobiasz von Richtoffena (w wypowiedzi na forum RB). Także naprawdę dużą grupę Bialeńczyków, co- pomimo kontrowersyjności niektórych wypowiedzi i celowemu kreowaniu takiego wizerunku Republiki- pokazywało, iż kraj ten jest coraz chętniej widziany na międzynarodowych salonach i stanowi coraz ważniejszy element Pollinu.

Pod koniec lipca bialeński dziennikarz i dyplomata K. J. Michalski przeprowadził z ówczesnym Prezydentem RB i twórcą kraju wywiad o tytule "Swarzewski: Fenomen Bialenii polega na jej oryginalności". Rozmawiono o masonerii, pan-nordatyzmie, sytuacji na Nordacie, bialeńskiej dyplomacji, kryzysie mikronacyjności i mapie Pollinu. Najważniejsze było jednak, iż o Bialenii ponownie było głośno, kraj ten ponownie był na językach i znów poważnie zainteresowano się największą republiką.

Później Kurier przeżywał pewien kryzys aktywności, związany z nieobecnością redaktora naczelnego. Od renesansu aktywności w październiku ponownie mówi się o Bialenii. W debacie "Przemyśleć mikronacje" głos zabrał Andrzej Swarzewski, a do Republiki odniósł się chociażby sarmacki MSZ Sergiusz Asketil, osoba powszechnie znana i szanowana.

Większa uwagę chciałbym zwrócić na artykuł z 26 października, a mianowicie "Osobowość i osobliwość: przywództwo w epoce przejściowej". Wśród 10 osobowości wybranych przez redaktora, aż dwie osoby to Bialeńczycy, K.J. Michalski i A. Swarzewski. Dodatkowo w części artykułu poświęconej ministrowi Michalskiego napisano też o Marszałku Razorblade: ("Byłaby (Nordata- przyp. AS) jeszcze szpetniejsza, gdyby nie obecność cierpliwego Krzysztofa Razorblade’a, który swoją metrykalną dojrzałością ratuje lokalną wspólnotę przed kompletną atomizacją." Zapewne i wybitny bialeński wojskowy dostałby swoją część artykułu w Kurierze, gdyby nie to, że poza Sarmacją do każdego z najaktywniejszych państw przypisano tylko po jednej osobie (Andrzej Swarzewskiego przypisano do Brodrii). Wyraźnie widać więc, że Bialenia wbrew wszystkiemu jest kuźnią mikroświatowych osobowości, ma znanych zagranicą obywateli i wszystko wskazuje na to, że dalsze starania mogą uczynić z tego "tygrysa" czołowe państwo Pollinu, rozmawiające jak równy z różnym z Sarmacją, Al Rajnem i Dreamlandem.

Bialenia w prasie sarmackiej

Co by nie mówić, Sarmacja wciąż jest centrum mikroświata. Pozycja Księstwa słabnie, jednakże pomimo względnego izolacjonizmu, niemalże wszyscy liczą się z tym krajem. Szczególnie znaczenie ma dla Bialenii, z uwagi na trudną historię stosunków dwustronnych. W tej części pracy postaram się wizerunek Republiki w sarmackiej prasie. Niestety mniej pozytywny, niż w dreamlandzkim "Kurierze".

Księstwo uznało państwowość bialeńską dopiero 12 sierpnia, ponad dwa miesiące po opublikowaniu radosnego dla Republiki raportu demograficznego. Sarmackie społeczeństwo było do tego stopnia negatywnie nastawiono, że MSZ Młynek Kawowe wydał w prasie specjalne uzasadnienie takiej decyzji. Pozwolę sobie je zacytować:

Quote: napisał(a):Ostatnia decyzja wymaga uzasadnienia. Jak słusznie stwierdził podczas obrad rządu JKW Helwetyk Romański, uznanie państwowości nie stanowi w żadnym wypadku formy nobilitacji. (...) Nie oznacza to, że Sarmacja aprobuje lub pochwala działania bialeńskiego rządu. Również przypadki spamu zamieszczanego przez bialeńskich obywateli na Forum Centralnym każą wątpić, czy Republika Bialenii może być partnerem nie tylko dla największej polskiej mikronacji, ale dla każdego szanującego się wirtualnego państwa. Bialeńczycy w ostatnich dniach zamieszani byli w próbę przejęcia władzy w Państwie Kościelnym Rotria, o czym donosiła sarmacka prasa. To sprawa szczególnie oburzająca, a co smutne - pośród uznanych przez Stolicę Apostolską za persona non grata jest także obywatel sarmacki. Udałem się dziś do Rotrii, aby omówić współpracę w celu zwalczania podobnych prób w przyszłości, gdyby Bialeńczycy zdecydowali się je podjąć."

Posłużyłem się tym cytatem, aby nakreślić oficjalny stosunek sarmackiego rządu do Bialenii. W dalszej części posłużę się bardziej publicystycznymi artykułami, oddającymi jednak dość dobrze sarmackie nastroje.

10 sierpnia znany sarmacki publicysta Henryk Leszczyński napisał artykuł pod tytułem "D'Agnou: "W takim stylu rozwala się IES". Heach: "Wyciągniemy konsekwencje" ". Choć sam artykuł dotyczył postawy Pana Michalskiego (D'Agnou) wewnątrz Księstwa, pierwsza z części nosiła tytuł "D'Agnou, duchowy syn Swarzewskiego", co wyraźnie pokazuje na polityczny profil samego artykułu. Wpływowy publicysta pokazał wyraźne wrogie nastawienie do Bialenii, utrwalając negatywny stereotyp Bialeńczyka-wichrzyciela.

Znacznie ciekawszy był artykuł Sergiusz Asketila, o którym już wspominałem. Nosił tytuł "(Mikro)teczki - K. J. M. Wiele twarzy, jeden cel. Ku chwale Bialenii." Opisany został przede wszystkim czołowy bialeński dyplomata i jego kontrowersyjna działalność, jednakże na koniec napisano bardzo ciekawe zdanie: "Dla Sarmatów Bialenia nie istnieje, choć chyba ciężko będzie utrzymywać taki status. Czy jednak w sytuacjach tak dziwacznych, gdzie część mikronacji coś uznaje, a reszta ignoruje, nie warto byłoby znów zjednoczyć Mikroświata pod wspólna organizacją? OPM wzorem nie była, ale..."

W tym samym czasie Sarmacja zaczęła wysuwać roszczenia w stosunku do Anatolii. Wyspa ta znana była wcześniej także jako Nowa Sclavinia; jedna z sarmackich prowincji- Sclavinia, zaczęła wysuwać roszczenia do tego terytorium, powołując się na rzekome dziedzictwo kulturowe. Działanie takie zaczęła wspierać sarmacka centralna, przez co do dziś problem pozostaje nierozwiązany, a stosunki na linii Grodzisk-Wolnograd napięte).

O Bialenii wspomniała też Rihanna Aurieliusz-Sedrowska w swoim Nowym Kurierze Sarmackim, przy okazji afery w Instytucie Edukacji Sarmackiej. Artykuł ten był jednak znacznie przesadzony, co jest typowe dla tej autorki. Mówiono o "faszyzmie", knuciu przeciwko Sarmacji i rozsiewaniu niezgody na cały mikroświat. Nowy Kurier przedstawia zapewne opinie jedynie skrajnej części społeczeństwa, jednakże jest znamienny dla sarmackiego traktowania Republiki. Z niepewnością i strachem.

Postawioną powyżej tezę potwierdza fakt, iż w ostatnim czasie, gdy Bialenia prezentuje mniejszą aktywność, Sarmacja niemalże zamilkła na temat valhallijskiego państwa. Strach przed utratą pozycji minął. Osłabiona Bialenia nie stanowi dla Księstwa większego problemu. W przypadku odbudowy pozycji RB, należy spodziewać się ponownej nagonki. I nie należy się nią specjalnie przejmować, gdy znamy już jej przyczynę i powody zachowania publicystów i polityków.

Podsumowanie

Jak pokazałem, mikronacyjne salony nie są jednolite, nie stanowią betonu. Skrajnie różne jest podejście "Kuriera" i Dreamlandu w ogóle (zaciekawienie nowym tworem, nadzieje na odbudowanie Pollinu i międzymikronacyjnej dyplomacji) oraz Sarmacji (strach przed wszystkim co nowe i nieznane, panika na widok nazwiska Swarzewski (a w ostatnim czasie też na widok nazwiska Michalski) oraz strach o pozycję na arenie międzynarodowej i zachowanie dotychczasowego układu sił).

Ogólnie jednak, Bialenia nie ma się czego bać. W mediach jest albo hołubiona, albo traktowana z pewnego rodzaju respektem, czasem ukrytym pod bezpodstawnymi oskarżeniami. Czas na zaczęcie wydania własnych gazet, współkształtowania opinii publicznej. Bowiem jak pokazuje przykład "Kuriera", możliwości są ogromne i potencjalny wpływ na mikroświat bardzo duży.

Jesteśmy widoczni, a to już pierwszy krok do sukcesu. Teraz czas na to, byśmy kreowali pozytywny obraz Republiki zagranicą. MSZ ma do wykonania trudną misję. Trzeba bowiem przekonać wiele państw, że nie stanowimy zagrożenia dla starego porządku, a okazję do rozpoczęcia renesansu Pollinu. Bowiem żaden kraj nie ma tak ambitnych, zdolnych i aktywnych młodych ludzi, jak Bialenia. Trzeba stworzyć podłoże do tego, by to u nas wykształcały się kolejne elity mikroświata. Tak, jak było to w pierwszych miesiącach istnienia kraju.

Cytat:Redaktor de Brolle zaproponował mi, bym wypowiedział się w dyskusji na temat jakości współczesnej polityki zagranicznej w mikronacjach. Postanowiłem poruszyć problem zasadności podejmowanych procesów integracyjnych, a także wzrostu popularności idei internacjonalnych. Chciałbym rozpocząć od przedstawienia sytuacji na terenach znanych mi w największym stopniu, tj. od Kontynentu Północnego i Subkontynentu Valhalli.

Fiasko na Północy

W regionie tym, za sprawą powstałego na subkontynencie Bialeńskiego Związku Wolnomularskiego, pod koniec maja rozpowszechniły się idee internacjonalne. Inicjatywa powstała m.in. z inicjatywy Konstantego Jerzego Michalskiego, Tobiasza von Richtoffena i Feliksa Spirkina. Jednym z celów było stworzenie internacjonalnego super-państwa, ale tymczasowo ograniczono się do stworzenia konfederacji nordackiej. Ideę tą nazwano pan-nordatyzmem.

Idea ta nie została jednak przyjęta przez wszystkich entuzjastycznie. Negatywny stosunek wyraziło w większości społeczeństwo Federacji Brodryjskiej – drugiej siły na kontynencie. Zwolennicy niezależności podkreślali wartość suwerenności Brodrii, jak i obawy w stosunku do wolnomularskiego charakteru idei pan-nordatyzmu, budzącej negatywne skojarzenia związane ze światem realnym. W referendum zadano pytanie „Czy jesteś za dołączeniem Federacji Brodryjskiej do konfederacji na Nordacie?”. Od samego początku podkreślano niewiążący charakter referendum oraz jego konsultacyjną rolę. Remis 6:6 w głosach sprawił, że brodryjskie władze nie zdecydowały się na podjęcie zdecydowanych kroków zmierzających do zjednoczenia Nordaty. W tym samym czasie Bialenia inkorporowała Republikę Ludową Siedmiogrodu. Sojusz ten okazał się jednak krótkotrwały i już po miesiącu Siedmiogród w wyniku referendum ogłosił niepodległość.

Tak więc idee zjednoczeniowe na Kontynencie Północnym nie zdały egzaminu i upadły. Bialeńska lewica jest jednakże wciąż pozytywnie nastawiona do idei konfederacyjnych. Jako potencjalny partner wymieniane jest chociażby Królestwo Dreamlandu. Obecnie Kontynent ten przeżywa dość poważny kryzys aktywności, dodatkowo pomiędzy państwami, które pozostały chociażby w jakimś stopniu aktywne, występują pewne animozje. Dlatego też stawiam tezę, iż państwa Nordaty wciąż mogą być zainteresowane integracją. Należałoby ją jednak przeprowadzić w bardziej przemyślany i mniej zideologizowany sposób, niż w przypadku wolnomularskiego pan-nordatyzmu.

Być jak Bastion Union

W ostatnim czasie w wielu częściach mikroświata można spotkać się ze wzrostem popularności kosmopolityzmu. Jest to odpowiedź na kryzys aktywności i spadek liczby obywateli. W starszych państwach spowodowane może to być też chęcią zmiany skostniałego klimatu państwa opierającego się od dłuższego czasu na tych samych osobach. Wzorem dla polskich zwolenników integracji jest angielski Bastion Union – zjednoczona platforma prawie wszystkich mikronacji.

Idea ta w Polsce nie jest jednak tak jednolita i często poszczególne kraje lub osoby próbują osiągnąć w ten sposób własne, egoistyczne cele. Coraz większa liczba działaczy obecna jest równocześnie w kilku krajach lub ma za sobą doświadczenie wyniesione z innych państw, które upadły lub zmieniły swój charakter w sposób niemożliwy do zaakceptowania przez nową osobę. To sprawia, że ludzie z różnych mikronacji są coraz bardziej zintegrowani i coraz łatwiej wyobrażają sobie istnienie wspólnoty. Zagranica dla większości aktywistów nie jest już czymś odległym i niezrozumiałym. Ludzie znają się nawzajem, mają wspólne problemy i wspólne wizje.

Unia jako konieczność

Można różnie podchodzić do tego zjawiska. Niektórzy twierdzą, iż zabija to różnorodność oraz jest szkodliwe dla Pollinu. Inni natomiast, tak jak ja, uważają, iż w obliczu trwającego kryzysu mikronacyjności powinniśmy się zjednoczyć. Niektórzy mówią o zjednoczeniu Vaarlandu, inni Nordaty, jeszcze inni są zwolennikami rozszerzenia Dreamlandu lub też Sarmacji o kraje korony. Prawda jest natomiast taka, że prawdziwe i trwałe zjednoczenie możliwe byłoby tylko w przypadku równej unii kilku państw, rozszerzanej potem na następne.

Oczywistym jest, iż w najbliższych latach Al Rajn nie będzie zainteresowany sfederowaniem się z innymi mikronacjami, ponieważ nie przeżywa kryzysu i nie ma tak silnych powiązań z innymi krajami. Również Sarmacja radzi sobie dość dobrze i zapewne zadowoli się swoją unią z Baridasem, Teutonią i Sclavinią. Natomiast kraje takie jak Dreamland, Bialenia, czy Hasseland, moim zdaniem powinny się zjednoczyć i prędzej, czy później to uczynią.

Przezwyciężyć izolację

Podsumowując, uważam, iż procesy integracyjne są jak najbardziej zasadne. Należy jednak przeprowadzać je z głową, bez narzucania któremuś z podmiotów własnej ideologii i realizowania osobistych interesów poszczególnych person lub państw. Coraz więcej państw jest wzajemnie powiązanych ze sobą. Znika strach przed zagranicą, znajomości poszczególnych działaczy mikroświata coraz częściej wykraczają poza granice poszczególnego państwa, a nawet kontynentu. Idee internacjonalne są coraz popularniejsze i proces ten będzie szedł dalej. Jest to reakcja na kryzys aktywności, spadek liczby działaczy polskiego mikroświata, a także coraz bardziej ponadnarodowe znajomości wysoko postawionych osób. Szczyt w Hasselandzie jest dobrym początkiem międzynarodowej współpracy bez izolacjonistycznie nastawionego Al Rajnu i Sarmacji. Chęć wspólnego radzenia sobie z kryzysem może doprowadzić do jeszcze pozytywniejszego odbioru idei kosmopolitycznych.

Cytat:Z Andrzejem Swarzewskim, prezydentem Republiki Bialeńskiej, rozmawia Konstanty Jerzy Michalski

Bialenia to dość specyficzną mikronacja. Obok Zielonego Kościoła, w którym wyznaje się kult Muammara Kadaffiego, przez Autonomię Jahołdajewszczyzny, gdzie, jak mówi jej ataman, „bimber pędzony jest na prochu’, a kończąc na tym, że to największa republika w mikroświecie. Skąd na to pomysł, panie Swarzewski? Jak tłumaczy pan swoisty fenomen Bialenii?

Po odejściu z Sarmacji szukałem swojego miejsca w mikroświecie. Odwiedziłem kilka państw, jednak żadne z nich nie spełniało moich oczekiwań. Postanowiłem spróbować z czymś nowym, oryginalnym. Wybór padł na znaną już przeze mnie wyspę. Zebrałem ludzi, m.in. byłych powstańców i użytkowników portali historycznych. Postanowiliśmy zbudować republikę, jedną z niewielu w mikroświecie. Możliwe, że fenomen polega na oryginalności zwłaszcza w jego pierwszych miesiącach istnienia.

Co pan sądzi o pan-nordatyzmie i masonerii, która po ostatnich problemach w Brodrii wznowiła działalność? Premier Brodrii  – Władimir Grutin – mówi, że „masoni to naród”.

Pan-nordatyzm to z całą pewnością interesująca idea. Gdyby projekt się udał, to z pewnością korzyść odniosłyby wszystkie nordackie państwa. Niestety jednak Bialenia ma już za sobą pierwsze nieudane próby utworzenia wielonarodowego państwa na Nordacie. Siedmiogród po bardzo krótkim okresie postanowił się uniezależnić. Dodatkowo wiele osób w Brodrii ma negatywny stosunek do masonerii. To wszystko sprawia, że ten interesujący i ambitny projekt nie ma szans powodzenia. Masoneria z kolei jest średnio aktywna i wydaje się nie mieć jakichś konkretnych pomysłów za wyjątek tego- nierealnego dzisiaj- pan-nordatyzmu. Choć im kibicuję, to obecnie mam wątpliwości co do trwałości tej organizacji.

Sytuacja na Nordacie jest co najmniej ciekawa. Z jednej strony powstaje Księstwo Koburgii, a z drugiej obserwujemy zastój Federacji Brodryjskiej. W tymże kraju planuje się utworzyć już drugi raz Unię Nordacką. Zapowiadają „współpracę militarną, ustalenie warunków pozwolenia na lokalizację nowych mikronacji na Nordacie, handel” itd. Czy Bialenia do niej dołączy?

Decyzja Bialenii zależy od kierunku rozwoju Unii. Niestety da się zauważyć, że za wyjątkiem Bialenii i słabo aktywnym Siedmiogrodem pozostałe państwa regionu mają bliskie powiązania z Brodrią. W organizacji sterowanej z Gremla Bialenia uczestniczyć nie ma zamiaru, jednakże ostateczna decyzja zostanie podjęta po przeprowadzeniu rozmów z Radą Ministrów oraz konsultacji społecznych. Obecnie jednak Bialenia nie została zaproszona do Unii, tak więc właściwie nie ma o czym rozmawiać.

Wypłyńmy na szersze wody. Czy myśli pan o nawiązaniu stosunków z Księstwem Sarmacji, w którym przecież pan, wraz z Janem Ursinusem vel de Kaniewskim wywołał Powstanie Marcowe, którego rocznica jest świętem narodowym w Bialenii?

Jestem zwolennikiem współpracy międzynarodowej. Nie widzę przeciwwskazań, żebyśmy mieli nawiązać stosunki międzynarodowe z Księstwem. Oczywiście konieczna byłaby obopólna zgoda na zawarcie traktatu na zasadach partnerstwa. Niemniej jednak, uważam, że nie powinniśmy zrażać się trudną historią i uznać nawiązanie stosunków za wspólne wyzwanie.

W mikroświecie panuje kryzys. Nie trzeba wskazywać palcem żadnej mikronacji – wszędzie ubywa obywateli. Jak Bialenia przełamała tą złą passę mikroświata, bez żadnej szeroko zakrojonej promocji? Tym bardziej, gdy minister promocji Jan de Kaniewski usuwa się co jakiś czas w niebyt i znów powraca, tylko aby wygłaszać tezy, raz o bezsensowności gospodarki, drugi raz o branżach, a trzeci o komitetach zamiast ministerstw.

O kryzysie mówi się od zawsze, jak śpiewał Jacek Kaczmarski: „od początku świata świat się ciągle wali”. To normalne, że jedne mikronacje przeżywają kryzysy, a inne rozkwity. Uważam jednak, że ostatnimi czasy powstało wiele mikronacji, część z nich prosperuje bardzo dobrze. Ale również wśród starszych mikronacji nie jest źle. Sarmacja trzyma się jak zwykle świetnie, Al Rajn tak samo. Dreamland, Aguria i Rotria również radzą sobie nieźle. Bialenia tak naprawdę nie musiała przerywać żadnej złej passy, ponieważ od początku, praktycznie nieprzerwanie, rozwijamy się i idziemy do przodu. Minister Promocji niestety nie zdążył się wykazać. Moim zdaniem nie należy przedwcześnie oceniać tak znaczącej jednostki, ani obarczać go winą za wszystkie niepowodzenia w Bialenii.

Niedawno powstała mapa Nordaty. Bialeńczycy mówią o „kartografii tamostosowanej”, czyli o wymazywaniu wymarłych państw na Nordacie, poprzez „zalewanie ich wodą”. Co pan o tym sądzi?

Obecnie nie ma wspólnej mapy mikroświata. Nie ma zgody co do tego, jakie kontynenty istnieją, nie mówiąc już o ich konkretnych granicach. Jeśli mikroświat przyjmie nową wersję mapy mikroświata, to nie będę miał nic przeciwko niej.

Dziękuje za rozmowę.
Również dziękuje.
Konstanty Jerzy Michalski – korespondent „Kuriera” z Nordaty, minister spraw zagranicznych Republiki Bialeńskiej

Cytat:Republika Bialeńska powstała dopiero jesienią 2013 r., ale prawdziwym początkiem państwowości bialeńskiej były wydarzenia Powstania Marcowego – zrywu społecznego, jaki miał miejsce między 11 a 23 marca 2012 r. na terenie Księstwa Sarmacji. Poprzednicy współczesnej Bialeni – Dżamahirija i Wolny Wolnograd – wpisały się jednak w „czarną legendę” Nordaty. Upadły niemal tak szybko, jak powstały, wchodząc w międzyczasie w unię z Apaczowem i Islamską Federacją. Znakiem rozpoznawczym tamtych czasów była chaotyczna polityka zagraniczna.


Halicja, Goruzja, Uhraina, Brechy, Kucelgrad: Bialeńczycy wiedzą, że sąsiadów się nie wybiera

Cywilizacja u wrót yoyokontynentu

Trwała i radykalna zmiana nadeszła w listopadzie 2013 r., gdy Komitet Założycielski (Jan de Kaniewski, Maciej Kamiński, Konstanty Jerzy Michalski, Abdullah Aykm, Andrzej Swarzewski) rozpoczął żmudną budowę republiki, która w szybkim tempie stała się największą demokracją mikroświata, momentami sięgając tzw. Wielkiej Trójki polskich mikronacji.

Archipelag Valhalla znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie Kontynentu Północnego. Okolica ta słynie ze znacznej liczby państw sezonowych dawniej zwanych yoyonacjami, które prowadzą ze sobą wojny, zawierają krótkotrwałe sojusze, upadają i wskrzeszają się w okamgnieniu. Taka przyszłość była pisana też Bialenii przez możnych tego świata. Republika stanowi jednak chlubny wyjątek, zachowując aktywność i poziom od niemal półtora roku. W tym czasie gościła Konferencję Wolnogradzką (z udziałem 17 państw, w tym m. in. Al Rajn, Skarland i Dreamland) oraz przyjęła na swoje forum dawnego rywala z „nordackiej zimnej wojny”- Brodrię.

Ferment

10 lutego prezydentem Republiki Bialeńskiej została Aleksandra Dostojewska von Vincis**, kandydatka monarchistów. Przewagą jednego głosu zwyciężyła (6:5) Konstantego Jerzego Michalskiego, wielokadencyjnego szefa dyplomacji i zarazem kandydata Bialeńskiej Partii Demokratycznej. Początek jej rządów został przyjęty z entuzjazmem nawet osoby, które w ostatnim czasie z rozmaitych przyczyn opuściły ojczyznę. Prezydentura Dostojewskiej miała przynieść Republice powiew świeżości i klimatu. Niestety, realioza sprawiła, iż obowiązki prezydenckie w większości wykonuje dziś niżej podpisany. Prezydent Dotojewska zapowiedziała już, że od 21 marcia złoży rezygnację.

Część uważnych obserwatorów sytuacji w regionie mogła odnotować fakt spowolnienia, jakie dotknęło Bialenię po kilku miesiącach dynamicznego rozwoju. W tej chwili kraj liczy 15 obywateli, przy czym warto zauważyć, że kryteria są rygorystyczne: obywatelstwo odbierane jest już po miesiącu nieaktywności. Podobna liczba obywateli (15-17) w listopadzie dała Republice wysokie piąte miejsce w jesiennym rankingu demograficznym „Kuriera”. W grudniu liczba obywateli sięnęła 23 osób.

Powodów obecnej zadyszki może być wiele. Zarówno realny koniec pierwszego semestru i wyjazdy na ferie, jak i kwestie bardziej wirtualne. Bialenii często zarzucana jest biurokracja oraz brak wyrazistego klimatu, co może zniechęcać część mieszkańców do większej aktywności. Możemy jednak liczyć na zmianę tego stanu! Do kraju powrócił Feliks Spirkin, który zamierza stanąć w wyborczym pojedynku z Konstantym Jerzym Michalskim. Aktywność tej niezwykle interesującej persony zazwyczaj sprzyja budowaniu klimatu oraz ogólnemu powodzeniu państwa. Wraz ze Spirkinem do kraju powracają dawni koledzy z upadłej w 2013 r. Victorii, którzy łączą duże doświadczenie ze świeżym spojrzeniem na kwestię kraju i mają Bialenii wciąż wiele do zaoferowania.

Kto z kim?

Parlament skrócił swoją kadencję z 9 do 6 tygodni (jednocześnie wydłużając kadencję prezydenta z 9 do 12 tygodni), co powinno sprzyjać większym rotacjom na scenie politycznej. W chwili obecnej aktywne są następujące ugrupowania:

• Bialeńska Partia Demokratyczna: posiada 2 członków, w tym 2 z 5 parlamentarzystów, program umiarkowany; czołowe postaci – Maciej Kamiński i Konstanty Jerzy Michalski;
  
• Jedna Bialenia: stronnictwo umiarkowanie prosarmackie, 1 parlamentarzysta, główne postaci: Kristian Iversen, Maria von Primisz;
  
• Stronnictwo Konserwatywno-Rojalistyczne: prawica konserwatywna z łagodnym dążeniem do monarchii, 2 parlamentarzystów, członkowie: Adam Aleksander Dostojewski von Vincis i Andrzej Swarzewski;
  
• Bialeńska Partia Regionów Feliksa Spirkina.
  

Podsumowanie

Wszystko wskazuje na to, że Republika Bialeńska wpisała się w pejzaż polskiego mikroświata. Od samego początku utrzymuje dość wysoką aktywność i liczbę obywateli. Po 16 miesiącach istnienia jej dorobek wynosi 29 tysięcy postów (pomimo miesiąca spędzonego na awaryjnym forum, w okresie początków państwowości), co stanowi minimalnie mniej niż Rotria, która działa od 2009 i aż o 10 000 więcej niż Dreamland, który na forum dyskusyjnym działa od 2010 roku. Liczba obywateli oscyluje w widełkach 15-20 osób, czasem nieznacznie przekraczając tę liczbę. Pomimo głosów krytyków, bialeńska społeczność dobrze radzi sobie z przejściowymi trudnościami. W dłuższej perspektywie zawsze wychodzi na prostą i stopniowo wzmacnia swoją pozycję na arenie międzynarodowej. W najbliższym czasie, w związku z powrotem kreatywnego Feliksa Spirkina oraz przyspieszonymi wyborami parlamentarnymi, w Bialenii może wydarzyć się wiele ciekawego.

* Główne wyspy, tj. Bialenia (Valhalla Zachodnia) i Anatolia (Valhalla Wschodnia) wchodzą w skład Republiki; jedynie niewielkie Ahara i Fjara są częścią nieaktywnej obecnie NUPIA

** Obecnie, po zmianie statusu cywilnego, Aleksandra Dostojewska-Swarzewska

Cytat:Szanowni Państwo,

Stało się już tradycją, że na każdym kolejnym szczycie staram się wygłosić krótką prelekcję na temat naszego kontynentu. Nie inaczej będzie tym razem, gdy nordackich i nie tylko dyplomatów gości Bengazi, bialeńskie centrum kaddafizmu i kultury arabskiej. Dziś chciałbym kontynuować swoje historiozoficzne rozważania z wystąpienia "Dlaczego lato nie nadchodzi?" sprzed dziewięciu miesięcy. Czas zastanowić się, co udało się w tym czasie zmienić, a co pozostało takie samo.

Jak było w kwietniu?

Dla leniwych przypomnę pokrótce, jakie tezy wówczas postawiłem. Nordata w mikroświecie jest tym samym, co Wschód w geografii sakralnej. Nieustannie przeżywa swoje wiosny i renesansy, nie może natomiast osiągnąć lata (dojrzałości, pełni). Nordatę tworzyła wówczas odbudowująca się Bialenia, rozkwitająca Federacja Nordacka oraz wstająca z grobu Brodria. Uznałem Suderland za kraj kulturowej „globalnej Nordaty”. Stwierdziłem, że jedną z przyczyn wiecznej młodości Nordaty jest maska rewolucjonistów i entuzjastów nowości, którą przywdziewa wielu z nas. Inną jest brak zasad gry. Postulowałem, że nadejdście Theros (grecka personifikacja lata) może zostać utorowane przez katechonów (odpowiedzialnych przywódców państwowych), wiernych obywateli oraz ludzi z czystą kartą. Nordata nie powinna przy tym stracić własnej tożsamości, lecz doprowadzić ją do rozkwitu. Dalej powinna być antytezą sakralnego Zachodu (jesieni, dekadencji).

Jak jest dziś?

Bialenia w dalszym ciągu spokojnie się rozwija. Udało się nam bez paniki przetrwać drobne kryzysy aktywności. Co wyjątkowe w naszej historii, od marca nie miał miejsce żaden kryzys polityczny, nikt również nie rzucił obywatelstwem. Jedynym problemem, który stoi na drodze do uznania, że już ma miejsce rozkwit jest niewielka liczba zaangażowanych obywateli. Inaczej jest w Federacji Nordackiej. Kraj ten wbrew krytykom i wieszczom upadku ma się dobrze, zyskuje międzynarodową pozycję, stopniowo zachodzi proces etnogenezy. Niestety dość często pojawiają się poważne kryzysy polityczne, a ostatnio nawet samobójstwo prezydenta Harlina. Trzecim członkiem RPN jest Magnifikat, mały kraj, który jednak za sprawą prezydenta Operara wiele wnosi do życia naszego kontynentu. Sprawdziła się moja intuicja odnośnie bliskości Suderlandu do Nordaty, od czasu obalenia Dmowskiego trwają procesy integracyjne, zaniknęła też wcześniejsza nieufność. Suderland jest stabilny wewnętrznie i pomimo dość niskiej aktywności, jest ona na wysokim pułapie merytoryczności. Sytuację można porównać do tej w Bialenii. Jest dobrze, ale za mało. Niewiele natomiast zmienił się status Brodrii, kraj ten nie odżył, chociaż co jakiś czas podejmowane są próby.

Omawiając obecną sytuację Kontynentu Północnego trzeba osobny akapit poświęcić Radzie Państw Nordaty. Krytycy Nordaty, gdyby stać ich było na uczciwość, musieliby przyznać, że w ramach naszego kontynentu prowadzona jest najaktywniejsza polityka międzynarodowa. To już czwarty szczyt, wybierzemy podczas niego trzeciego Sekretarza Generalnego, nie można więc dłużej stosować argumentu o chwilowości naszej inicjatywy. A dopiero się rozkręcamy, pomysłów jest coraz więcej. Już teraz najwięcej impulsów we wszystkich kierunkach wypływa z naszego kontynentu, a jeżeli będziemy kontynuować pracę, tendencja ta będzie się nasilać. W styczniu zarówno Bialenia, jak i Federacja Nordacka były aktywniejsze od Sarmacji. O znaczeniu Rady świadczy też udział w naszym szczycie przedstawicieli szanowanych państw niezwiązanych bezpośrednio z kontynentem: Dreamlandu, Rotrii i Leocji.

Atrofia lub Pleroma

Nie chcę jednak popadać w przesadny optymizm, bo ten byłby wciąż nieuzasadniony. Kryzysy polityczne w Federacji Nordackiej oraz kryzysy motywacji we wszystkich państwach mogą powstrzymać nadejście nordackiego lata i znów pogrążyć nas w chaosie na długie miesiące i lata. Zakładając jednak, że nie damy się skłócić, ani nie przestaniemy pracować, czeka na nas jeszcze jedno groźne wyzwanie. Staniemy przed alternatywą: atrofia lub Pleroma. Termin atrofii oznacza zanik, uwiąd. Sugeruję użycie tego pojęcia w kontekście zanikania idei stojącej za mikroświatem, a także stopniowego zamierania kolejnych elementów tworzonej przez nas rzeczywistości. Zaś Pleroma wywodzi się z religioznawstwa i w gnostycyzmie oznacza pełnię boskiego bytu. Dokonuję więc sekularyzacji tego pojęcia, i proponuję oznaczać nim pełnię bytu mikroświata, realizację pełnego potencjału naszej rzeczywistości. Durkheim dowodził, że grupy ludzkie czczą swoją kolektywność w formie religijnych kultów, co być może usprawiedliwia niniejszą immanentyzację eschatonu.  

Strzeżmy się Spenglera

Oswald Spengler twierdził, że cywilizacja jest ostatnim etapem kultury. Uznał, że zwiastunami rychłego kryzysu jest standaryzacja i masowość, rosnąca wszechwładza ośrodków centralnych, zanik więzi społecznych i następująca wraz z nim alienacja. Zawczasu powinniśmy przemyśleć, co zrobić, aby ustrzec się błędów przez które nordackie lato może szybko ustąpić miejsca dekadenckiej jesieni.

Znalezienia balansu pomiędzy niebezpiecznym fermentem, a stabilizacją grożącą nudą jest trudne. Niejedno państwo już upadło przez utratę tej równowagi. To ryzyko istnieje i będzie istniało, tak jak zawsze będą dobrzy i źli przywódcy. Siłą Nordaty jest to, że nie jest monolitem, ani strukturalnym, ani politycznym, kulturowym, czy społecznym. Gdy jedno nordackie państwo zbliża się do atrofii, inne może z kolei zmierzać do Pleromy i  udzielić sojusznikowi trochę swojego blasku. Za jakiś czas role się odwrócą. W przeszłości pojawiały się, również w Bialenii, idee jedności nordackiej. W rzeczywistości jednak jest to ryzyko na które nie możemy sobie pozwolić. Dzięki bliskiej współpracy w ramach Rady możemy osiągać prawie wszystkie korzyści, które odnieślibyśmy przez połączenie, przy jednoczesnym braku towarzyszących zjednoczeniu zagrożeń. Standaryzacja w ramach Rady powinna dotyczyć tylko absolutnych podstaw idei mikronacyjnych, takich jak choćby sprzeciw wobec kloningu, poza nimi jednak zostawiając szeroki pluralizm.

Gdzie jest Theros?

Przechodząc do podsumowania, uważam, że lato na Nordacie jeszcze nie nadeszło, ale jesteśmy bliżej, niż w czasie publikacji kwietniowej prelekcji. Już zawczasu powinniśmy zastanowić się, co zrobić, aby stan Pleromy trwał jak najdłużej, a nie był tylko krótkim przesileniem, po którym staniemy się identyczni ze starym Mikroświatem. Mówiąc o starym Mikroświecie, którego przedstawiciele dość licznie zawitali na Szczyt, nie chcę wskazywać go jako przykładu absolutnego zła. Pod wpływem nordackich impulsów cywilizacyjnych poszczególne państwa będą mogły przeżyć swoją drugą młodość, służąc nam jednocześnie swoją historią jako drogowskazem. Nadzieją na drugą wiosną w „starym Mikroświecie” jest Leocja, która stara się nie powtórzyć sarmackich błędów, a także reformatorskie idee w Dreamlandzie i innych krajach. Wciąż jednak to Nordata dzierży palmę pierwszeństwa w awangardzie.

Liczę na to, że IV Szczyt ostatecznie przekona Theros, by osiedlić się na Kontynencie Północy.

Cytat:Szanowni Państwo,

Niezmiernie cieszę się, że mogę brać udział w kolejnym Szczycie Rady Państw Nordaty i już po raz drugi wygłaszać z tej okazji prelekcję. Ostatnie miesiące są dla mnie bardzo intensywne pod tym względem. W piątym wykładzie z mikrozofii postawiłem tezę, że mikroświat znalazł się w okresie ciemnolecia, zaś Nordatę porównałem do świata arabskiego. Dzisiaj postaram się rozszerzyć temat roli naszego kontynentu w obecnym okresie historycznym.

Historia Nordaty ma sens

O historii Nordaty moglibyśmy mówić długo, ale bylibyśmy skazani na niekończące się wyliczanie faktów. Na naszym kontynencie istniało wiele państw, prowadzono wiele wojen, przeprowadzano niezliczoną ilość zamachów stanu oraz transformacji ustrojowej. Marzę o tym, że w ramach mikrozofii, oprócz tematów filozoficznych i politologicznych, pewnego dnia zajmiemy się również historią mikroświata, w tym najdroższej mi Nordaty. Ale i wtedy dla szerszego grona czytelników będziemy musieli tworzyć historię uproszczoną, ograniczoną do najważniejszych wydarzeń, procesów i wniosków. Tylko całościowe spojrzenie na historię ma sens, zaś zastosowanie paradygmatu naukowego Galileusza do historii skazałoby nas na bezproduktywne wyliczanie faktów. Nie tędy droga.

Historię Nordaty należy postrzegać w kontekście historii powszechnej. W pewnym momencie Pollin został podzielony pomiędzy potęgi Starego Mikroświata, które były wówczas zbyt silne i zbyt mało pluralistyczne, by można było obok nich lub w ramach nich realizować nowe pomysły. Nie ma jednak bariery nie do pokonania. Mikronauci zniechęceni do polityki mocarstw zdecydowali się na penetrację nowego lądu, którego istnieniu z resztą powszechnie zaprzeczano. Wymyślono wiele forteli, by odmówić nowym organizmom państwowości. Za mała liczebność, umiejscowienie na darmowym hostingu, brak strony internetowej, niepropofesjonalne akty prawne... Ukuto terminy takie jako yoyonacje, forumnacje, nanonacje. Wielu z naszych poprzedników się poddawało, porzucało projekty lub do tego stopnia zmieniało je na modłę sarmacką, że sami stracili wszelką frajdę z tej zabawy. Niektórzy byli nieźli w sztuce mimetyzmu, ale co im z tego przyszło? Byli identyczni jak stare mikronacje, a przy tym mniejsi. Stali się bytem istniejącym ponad potrzebę, a więc brzytwa Ockhama musiała się ich pozbyć.

Dziejowe role Nordaty

Jedną z dziejowych ról Nordaty jest więc oryginalność. Kontynent Północny nie powstał po to, by naśladować Sarmację, lecz po to, by zapoczątkować coś zupełnie nowego. Nie ma jednego wzorca państwa nordackiego, różnimy się również między sobą, a jednoczy nas właśnie to, że nie jesteśmy schematyczni. Nordata jest wschodem mikroświata, jest oceanem możliwości, które z oceanu materii dopiero osiągają swoją formę. I nigdy nie mogą osiągnąć jej ostatecznie, muszą dążyć do coraz to większej doskonałości (takiej, jaką same sobie obiorą za cel, a nie takiej, jaką się im narzuci), coraz to nowych innowacji. A jeśli zajdą w ślepy zaułek (to całkiem normalne, że czasem błądzi się w poszukiwaniach złotego runa), zawsze mogą zacząć drugi raz. I trzeci, i tak długo, jak długo wciąż będzie im się chciało kontynuować zabawę.

Kolejną rolą Nordaty jest więc zapewnianie zabawy i dostarczanie satysfakcji jej uczestnikom. Mikronacje są przede wszystkim rozrywką, choć mogą być rozrywką mniej lub bardziej intelektualną. Musimy trzymać się jak najdalej od pojmowania mikronacji jako katorgi, kolejnego obowiązku, kolejnego zobowiązania. Nie dajmy popsuć sobie zabawy starym marudom, niszczycielom dobrej zabawy, pogromcom uśmiechu mikronautów.

Pomost historyczny

W tytule nie bez powodu zawarłem termin Nowego Mikroświata. Stary Mikroświat zbankrutował, a Nowy jeszcze się nie pojawił. Żyjemy w epoce przejściowej. Nordata jest ważnym punktem pomiędzy tymi dwoma etapami. Rohan, nasze drugie Evilstone, znajduje się w pół drogi pomiędzy Evilstone, a nowym początkiem. Nie wiemy jeszcze, jak ten początek będzie wyglądał, natomiast za bardzo prawdopodobne uważam, że powstanie w wyniku naturalnego dla Nordatczyków eksperymentowania. Któraś próba okazać się może tak przełomową, że nic już nie będzie takie samo.

Podsumowując, obok wielu ról i chlubnych przymiotów Nordaty, naszą najważniejszą dziejową rolą jest rozpostarcie pomostu pomiędzy Starym i Nowym Mikroświatem. Nadszedł już czas, a wyrazem tego jest choćby nasz III Szczyt, by Nordata przemówiła własnym głosem, bez oglądania się na rady starców i ich oceny naszych państw. Ludzie, którzy budowali Evilstone, Dreamland, Sarmację i Scholandię wcale nie oczekiwaliby od nas, żebyśmy przez 20 lat niczego nie zmieniali i żyli w muzeum. Mikroświat powstał jako nowy oraz oryginalny projekt i takim powinien pozostać. Teraz jest to nasze zadanie, nasza dziejowa rola. Po nas przyjdą kolejni. Nie psujmy im zabawy tak, jak nam próbowali ją psuć malkontenci ze Starego Mikroświata. To też nasza misja. Dziękuję serdecznie!

Zainteresowanych pogłębieniem tematu odsyłam do piątego wykładu z mikrozofii oraz wykładu o dziejowej roli Batawii.

Cytat:TRAKTAT O WZAJEMNYM UZNANIU I NAWIĄZANIU STOSUNKÓW DYPLOMATYCZNYCH 
pomiędzy Federacją Brodryjską a Republiką Bialeoską 
W dniu 19 lutego 2014 w Stołecznym Mieście Wolnograd 
Wysokie Układające się Strony: 
Władimir Grutin, tymczasowy zarządca Federacji Brodryjskiej w imieniu własnym i Federacji Brodryjskiej 
oraz JE Andrzej Swarzewski, Prezydent Republiki Bialeńskiej, etc., w imieniu własnym i Republiki Bialeńskiej; 
reprezentowani przez swych pełnomocników, którzy po wymianie swych pełnomocnictw uznanych za należyte i sporządzone we właściwej formie, zawierają w najlepszej wierze następujący Traktat o wzajemnym uznaniu i nawiązaniu stosunków dyplomatycznych: 
Art. 1. 
1.     Wysokie Układające się Strony uznają się niniejszym wzajemnie za suwerenne paostwa i podmioty prawa międzynarodowego. 
2.     2. Wysokie Układające się Strony wyrzekają się we wzajemnych stosunkach używania jakiejkolwiek przemocy. 
Art. 2. 
1. Wysokie Układające się Strony nawiązują niniejszym Traktat o wzajemnym uznaniu i nawiązaniu stosunków dyplomatycznych.
2. Wysokie Układające się Strony dopuszczają ustanowienie [część utracona]
Wysoka Układająca się Strona wysyłająca swojego przedstawiciela obowiązana jest uprzednio wstąpić o agreement dla kandydata na ambasadora. 
Art. 4. 1. Ambasadorowi przysługuje immunitet na terenie państwa przyjmującego. 
2. W ramach immunitetu, na terenie państwa przyjmującego, ambasador: a) nie podlega jurysdykcji karnej państwa przyjmującego, b) nie podlega jurysdykcji cywilnej państwa przyjmującego, chyba że sprawa dotyczy ich działalności niezwiązanej zupełnie z pełnioną misją, a sprawa dotyczy interesów prawnych osób trzecich, podległych jurysdykcji państwa przyjmującego, c) korzysta ze swobody poruszania się po obszarze państwa przyjmującego, d) korzysta z prawa do reprezentowania interesów państwa wysyłającego, w sposób uznany przez nich za właściwy, w środkach masowego przekazu, w tym na głównej liście dyskusyjnej lub forum państwa przyjmującego, e) nie jest zobowiązany do składania zeznań w charakterze świadka. 
3. Wysokie Układające się Strony zobowiązują się rozstrzygać na drodze dyplomatycznej spory wynikłe na tle postępowania ambasadorów, z zastrzeżeniem dopuszczalności drogi sądowej w sytuacji, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt b. 
Art. 5. 
Jeśli pod wątpliwość poddaje się niewinność lub uczciwość ambasadora, Państwo wysyłające ma obowiązek wszczęcia śledztwa. 
Art. 6. 
1. Ambasador może zrzec się immunitetu. 
2. Wydalenie ambasadora z państwa przyjmującego następuje poprzez uznanie go za persona non grata. 
3. W przypadku wydalenia ambasadora państwo przyjmujące zobowiązuje się do złożenia wyjaśnień i przedstawienia powodu wydalenia ambasadora państwa wysyłającego. 
Art. 7. 
Wysokie Układające się Strony zobowiązują się wzajemnie do podejmowania działań zmierzających do rozwoju wzajemnych stosunków. 
Art. 8. 
1. Każda z Wysokich Układających się Stron może wypowiedzieć niniejszy traktat. 
2. W przypadku wypowiedzenia niniejszego traktatu traci on swoją moc z upływem trzeciego dnia następującego po dniu notyfikacji wypowiedzenia traktatu drugiej stronie. 
Art. 9. 
Traktat niniejszy wchodzi w życie z dniem ratyfikowania go przez Wysokie Układające się Strony. 
W imieniu Federacji Brodryjskiej: ...Władimir Grutin..... 
W imieniu Republiki Bialeńskiej: ...Andrzej Swarzewski.... „

Cytat:Drodzy Przyjaciele! Bratni Bialeński Narodzie! Witam! Jestem szczęśliwy, że jestem tutaj z Wami i mogę uczestniczyć w tym historycznym wydarzeniu. Przede wszystkim jak wiecie, referendum w Brodrii się nie powiodło. Muszę uszanować wolę mego narodu. Natomiast zawsze Bialenia jest pierwszym sojusznikiem Brodrii. Ta wielka unia, nie formalna, ale duchowa, której nic nie rozdzieli zawsze będzie Nas łączyć. Dzisiejszy dzieło jest historycznym dla Bialenii, która jak widać posiada piękną i barwną historię. Jest to wielki dzieło. Mój naród wyraża radość na równi z narodem Bialeńskim. Szanowni Bialeńczycy! Uważam, że przestarzałe mikronacje, które mają się za "wielkie" są już przereklamowane. Czas na młode, energiczne. Wierzę że to nasze młode kraje takie jak Bialenia, NUPIA czy Brodria będą podbijały mikroświat. Bialenia pokazała już przykład integralności, wielkiego zgrania... Jest to kraj o którym bez wstydu można mówić dobrze i cieszyć się, że mamy takiego sojusznika. Chwała Wolnej Bialenii! Dziękuję.

Cytat:Agent: Witam serdecznie Proszę o kontakt. Od tego zależy uznanie Federacji Brodryjskiej przez Sarmację. Mamy tylko jeden warunek. 
Władimir Grutin: słucham 
Agent: na początku proszę zapamiętać, że nasza rozmowa jest całkowicie poufna, dobrze? 
Władimir Grutin: oczywiście. Proszę mi powiedzieć dokładniej kim pan jest? 
Agent: przedstawicielem Rządu Księstwa Sarmacji, inne dane nie są Panu potrzebne 
Władimir Grutin: tak więc słucham 
Agent: czy zgadza się Pan z faktem, że Bialenia działa destabilizująco na polski mikroświat? 
Władimir Grutin: nie zauważyłem, żeby Bialenia destabilizowała mikroświat 
Agent: nie szanuje obecnego porządku na arenie międzynarodowej. 
Władimir Grutin: prędzej siebie bym o to posądził 
Agent: a ich Prezydent i Minister Gospodarki są zdrajcami Sarmaci, uciekli oni jak szczury z Księstwa 
Władimir Grutin: kiedy to było? 
Agent: w marcu 2012 roku tzw. powstanie które było akcją dywersyjną 
Władimir Grutin: aaa już kojarzę to to jest to święto 21 marca 
Agent: tia "święto" Sarmacja byłaby w stanie uznad Brodrię, jednakże przeszkadza nam Wasz sojusz z Bialenię 
Władimir Grutin: ja jednak nie mogę decydować się na zerwanie stosunków z Bialenią z następujących powodów: mój naród uważa Bialenię za najlepszego sojusznika (coś jak Polska i Węgry) a po drugie mnie Bialenia nie zaszkodziła. Po trzecie skąd mam pewność że zrywając stosunki z Bialenią nawiążę sojusz z Sarmacją 
Agent: co do pierwszego, to Brodryjczycy dotychczas nie wierzyli w możliwość stosunków z najpotężniejszym krajem polskiego mikroświata. co do drugiego, to Bialenia jeszcze nie miała takiej okazji. jak będą mieli okazję, to Was zdradzą. to szczury. co do trzeciego, to pozostaje panu mi uwierzyć, sam pan wie, że to delikatna sprawa 
Władimir Grutin: mogę jedynie lekko ochłodzić stosunki z Bialenią a jak dojdzie do naszego traktatu to je zerwiemy oficjalnie i bezwzględnie 
Agent: czyli jest Pan w stanie porzucić ten kraj? 
Władimir Grutin: ja jestem w stanie zrobić  nawet nie wie pan ile a ja zapytam wprost, bo mnie to nurtuje- czy nie jest pan z Bialenii i nie chce podstępem wychwycić co sądzę o Bialenii? 
Agent: oczywiście, że nie jestem sarmackim ministrem skąd ten pomysł? Bialenia jest za głupia na to. 
Władimir Grutin: no miałem kilka takich podstępów ale mój wywiad był za cwany żeby dać się zrobid w konia a skąd pan dorwał moje gg? 
Agent: myślę, że po sojuszu nasze wywiady będą mogły współpracować, a Pana GG jest powszechnie znane w końcu jest Pan Prezydentem mocarstwa 
Władimir Grutin: pan przesadza 
Agent: wcale nie. jesteście najlepiej prosperującym krajem. tak donosi nasz wywiad w Brodrii. 
Władimir Grutin: uhhuhu to wy u nas macie wywiad? 
Agent: w każdym kraju w mikroświecie mamy poza Bialenią i dlatego musimy ten kraj zniszczyć 
Władimir Grutin: , ale czemu Wam tak na tym zależy 
Agent: Swarzewski, Kaniewski i Primisz to szczury które nas zdradziły 
Władimir Grutin: może tak zróbmy, żebym ja uwierzył że pan to pan a nie ktoś z Bialenii, pan do mnie teraz w Sarmacji na forum napisze pw. Nawet anonimowe 
Agent: nie ma możliwości anonimowego PW poza tym, skąd mam pewność, że nie upubliczni Pan naszej rozmowy? 
Władimir Grutin: to oficjalne. Gwarantuję słowem honoru o ciszy. Sam patriarcha Rotrii przekazał mi kilka poufnych informacji które dotąd nie ujrzały światła dziennego 
Agent: Wiele osób dawało nam słowo honoru i nie dotrzymało. Proszę się uspokoić, bowiem rozmawia pan z ministrem rządu największego imperium w historii. teraz zadam ważne pytanie i proszę na nie odpowiedzieć. 
Władimir Grutin: słucham 
Agent: widzi Pan tam kogoś, kto mógłby zastąpić tego dyktatora Swarzewskiego? 
Władimir Grutin: nie bardzo on cały czas tam kandyduje i wygrywa 
Agent: zupełnie nie jestem zorientowany w tamtej sytuacji ale na pewno dałoby się obalić, jakieś sankcje nałożyć na jego rząd. tylko kto by go zastąpił? czy może lepiej go nie zastępować i czekać aż sam zniszczy ten kraj? 
Władimir Grutin: za chwilę panu powiem kogo by tam można za niego włożyć. Mój wywiad pracuje. Krzysztof Razorblade jest młody zna się na wojskowości i dobrze prosperuje 
Agent: myśli Pan, że zdradziłby tą rewolucyjną hołotę? 
Władimir Grutin: jeżeli w zamian za to ćoś by mu sie odpaliło... 
Agent: no tak, zostałby Prezydentem 
Władimir Grutin: można by z nim pogadać on chyba nie ma gg 
Agent: dobrze, skontaktuję się z nim. mamy swoje sposoby utrzymuje Pan jakieś kontakty ze Swarzewskim? 
Władimir Grutin: No piszę z nim nieraz
 Agent: i co Pan sądzi o tym szczurze? 
Władimir Grutin: oficjalnie dobry piar 
Agent:: tzn? 
Władimir Grutin: piar (PR po angielsku) czyli taki zewnętrzny wygląd polityczny 
Agent: ahm, ok a coś poza tym? despotyczny? 
Władimir Grutin: no skoro ma już którąś tam kadencję to raczej tak 
Agent: a Kaniewski? 
Władimir Grutin: tego osobiście nie znam 
Agent: a jakie wrażenie robi? dalej taki idiota jak w pamiętnym marcu? 
Władimir Grutin: taki no nie będę się wyrażał to co z naszym traktatem ? 
Agent: jeszcze jeden warunek 
Władimir Grutin: słucham 
Agent: NUPIA także jest zła wizerunkowo. To zakała mikronacji zerwiecie też z nimi umowę? Władimir Grutin: no powiem ci że ostatnio ochłodziło się miedzy nami i że miałbym w tym przypadku nawet powód 
Agent: Świetnie. To wszystko, skontaktujemy się z panem w najbliższym czasie 
Władimir Grutin: dobrze, ale.... ja mogę zerwać z nimi stosunki ale muszę mieć wyraźny pokaz od Was że idziemy w kierunku podpisania Traktatu.

Cytat:Wasza Ekscelencjo Władimirze Grutinie, Prezydencie Federacji Brodryjskiej! Bratni Narodzie Brodryjski! Republika Bialeńska wciąż jest pełna wiary w odbudowę Przyjaźni Brodryjsko-Bialeńskiej. Nikt nie może przyjąć do wiadomości wstrzymania traktatu i wydalenia obywateli Republiki Bialeńskiej z terytorium brodryjskiego. Pałac Prezydencki gwarantuje, że Bialenia nie będzie odpowiadała agresją na agresję i wciąż jest w stanie zasiąść z Brodrią do rozmowy nad odbudową zepsutych stosunków. Pomimo oburzenia na skandaliczne słowa JE Prezydenta Grutina o naszym kraju i naszym sojuszniku- NUPIA, społeczeństwo bialeńskie i rząd bialeński wciąż są pełne nadziei na porozumienie. Prezydent Republiki Bialeńskiej opublikował rozmowę tylko dlatego, że nikt inny nie miał na to odwagi i obawiał się sankcji. Nie była to prowokacja Pałacu Prezydenckiego, ani Rady Ministrów. Naród Bialeński wciąż uważa Bratni Naród Brodryjski za przyjaciela i liczy na wzajemność. Z wyrazami szacunku, Prezydent RB Andrzej Swarzewski.

Cytat:My, zwaśnione Narody Bialeński i Brodryjski, bacząc na stosunki jakie łączyły nas w przeszłości oraz dążąc do naprawy błędów minionych miesięcy oraz zakończenia niekorzystne dla obu krajów waśni Postanawiamy że: 
1. Traktat o nawiązaniu stosunków dyplomatycznych pomiędzy Federacją Brodryjską a Republiką Bialeńską zostanie podtrzymany przez obie Strony. Prezydent Republiki Bialeoskiej nie pozwoli by weszła w życie uchwała o likwidacji traktatu Federacja Brodyjska-Republika Bialeńska. 
2. Obie Strony dążyć będą do zachowania pozytywnych relacji pomiędzy Narodem Bialeńskim i Brodryjskim. 
3. Obecne rządy obu Stron, dążyć będą do ucinania w zarodku wszystkie dążenia do pogorszenia stosunków pomiędzy Federacją Brodryjską a Republiką Bialeńską, które wystąpią na szczeblu rządowym. 
4. Strona Brodryjska przywróci obywatelstwo wszystkim mieszkańcom Republiki Bialeoskiej, którym zostało ono zabrane oraz zapewni swobodę poruszania się każdemu mieszkańcowi tejże Republiki po swym terytorium. 
Porozumienie zawarte zostało w mieście stołecznym Sankt Mikhailov dnia 10 sierpnia 2014 roku.”

Cytat:Wasza Ekscelencjo Panie Prezydencie, W imieniu rządu Federacji Brodryjskiej chciałbym złożyć serdeczne gratulacje z okazji objęcia przez Waszą Ekscelencję urzędu Prezydenta Republiki Bialeńskiej. Wraz z całym gabinetem Wiktora Chruszczenki wierzę, iż kadencja Waszej Ekscelencji przyczyni się do rozkwitu Republiki Bialeńskiej. Ponadto żywię głęboką nadzieję, że stosunki pomiędzy Federacją Brodryjską a Republiką Bialeoską ulegną normalizacji, a także rozkwitnie współpraca między naszymi państwami.
 Z wyrazami rewerencji, /-/ Fiodor Dostojewski 
Minister Spraw Zagranicznych i Dyplomacji Federacji Brodryjskiej”

Cytat:Przyczynek do poszukiwania pierwszego Początku.
Rozważania wokół artykułu „Od zarania dziejów” Morfeusza Lucjusza Tylera .

Na wstępie chciałbym podziękować Jego Magnificencji doktorowi Michałowi Franciszkowi Lubomirskiemu-Lisewiczowi, Rektorowi Uniwersytetu Krakowskiego za zaproszenie mnie na konferencję. Temat „Człowiek w mikroświecie” jest ogólny i sprzyja rozważaniom filozoficznym. Mam jednak poczucie, że na teorię poświęciłem już wystarczająco dużo czasu, zwłaszcza w serii wykładów z mikrozofii ogólnej na Uniwersytecie Królewskim w Dreamopolis, ale też w innym wykładach i artykułach, opublikowanych w Bialenii, Batawii i czasopiśmie naukowym „Acta Microsophica”. Tym razem postanowiłem poruszyć temat historyczny. O człowieku można mówić wychodząc od założeń teoretycznych (metafizycznych, antropologicznych, wielkich systemów filozoficznych) lub poprzez skupienie się na jego działalności w historii. Człowiek, jakkolwiek wyobrażamy sobie jego początki, daje wyraz swojej naturze poprzez tworzenie dziejów.

Wybór artykułu, który postanowiłem opatrzyć komentarzemi poprowadzić wokół niego refleksję, był możliwy dzięki Milanowi Trastamancie, który w 2019 r. umieścił kilka artykułów i wykładów w serwisie internetowym Uniwersytetu Królewskiego w Dreamopolis . Jest to jedynie wycinek dziejów dreamlandzkiej nauki, jednak wycinek wystarczająco obszerny, aby posłużyć za wstęp do dyskusji nad dość odległą już historią. Poprzez niniejszą pracę czynię pierwszy krok ku odświeżeniu dreamlandzkich tradycji intelektualnych. Dreamland, według moich informacji, jest drugą polską mikronacją (po Evilstone, przed Raflandią) i pierwszą, która odniosła niewątpliwy sukces. Nie można mówić o początkach Mikroświata bez zgłębiania najstarszej historii Dreamlandu.

Oprócz celów ściśle naukowych, czyli zaspokojenia zainteresować intelektualnych własnych oraz czytelników, a także chęci wywołania dyskusji, mam też cel większy. Jest nim zrozumienie natury pierwszego Początku (ersten Anfang), co być może umożliwi położenie podwalić pod nowy Początek, zwany też Mikroświatem 2.0., trzecim Evilstone, itp. Zapraszam do wspólnych poszukiwań.

Źródłem, które chciałbym omówić jest artykuł sprzed niemal dwóch dekad, autorstwa Morfeusza Tylera, przyszłego (2005 r.) twórcy Solardii. Autor przedstawia dotychczasową historię dreamlandzkiego parlamentaryzmu, starając się udowodnić tezę, że od początku zakładano częściowo demokratyczny charakter dreamlandzkiego państwa. Autor wyraża to dobitnie: „Nikt nigdy nie zakładał, że Dreamland będzie rządzony przez jednostkę lub 'wybrańców', zawsze dążono do oddania przynajmniej części władzy w ręce ludu”. Po chwili jednak stwierdza zgodnie z prawdą, że pierwsze wybory odbyły się w sierpniu 2000 r. Były to wybory „częściowo wolne”, bowiem połowę parlamentarzystów stanowiły osoby powołane przez króla. Dreamland powstał jednak 1 sierpnia 1998 r., a więc dwa lata przed pierwszymi wyborami parlamentarnymi. Moje skromne badania , oparte na wcześniejszych opracowaniach , pokazują jednak, że Dreamland przez niemal dwa lata był monarchią absolutną. Monarchię konstytucyjną, zwieńczającą proces „stopniowej demokratyzacji”, ustanowiono dopiero Konstytucją Najjaśniejszego Królestwa Dreamland z 13 sierpnia 2000 r.

Kolejnym faktem, który Tyler przedstawia niejako przeciw własnej tezie, jest wybuch rewolucji „w trzecim dniu kadencji, tj. 3 września 2000”, zakończonej rozwiązaniem parlamentu, stworzeniem Tymczasowej Rady Narodowej i regencją księcia Nimitza. B. de Kekuć we wzmiankowanym w drugim przypisie dziele określa rewolucję we wrześniu 2000 r. jako konflikt pomiędzy „aktywistami” a „ojcami-założycielami”. Jest to znamienne, bowiem konflikty tego typu występują do dziś. Tyler się jednak w sprawę nie zagłębia. Można natomiast śmiało stwierdzić, że pierwsze podejście Dreamlandu do demokracji zakończyło się niepowodzeniem, co przeczy tezie Tylera o częściowo demokratycznym charakterze Dreamlandu od zarania dziejów. Demokracja była wówczas ideą niewypróbowaną, trudną do ziszczenia.

W następnych akapitach autor referuje Wielką Księgę Dreamlandu, ograniczę więc streszczenie streszczenia do minimum: przez kolejne pół roku rolę parlamentu pełniła Tymczasowa Rada Narodowa. Zaplanowano podział parlamentu na Sejm i Senat. Kilkukrotnie przesuwane wybory odbyły się 10 marca 2001 r. Warta zauważenia jest frekwencja, wahająca się między regionami od 2% do 32%, co daje pewną wskazówkę, z jaką ostrożnością powinniśmy traktować gigantyczne niekiedy liczby obywateli w mikronacjach z odległej przeszłości. Wybory miały dwóch zwycięzców, którzy otrzymali taką samą liczbę głosów – Dreamlandzką Partię Sukcesu (pod przywództwem Kefasa, czyli obecnego Helwetyka Romańskiego) i Demokratyczną Partię Dreamlandu (której przewodził autor omawianego artykułu). Jako, że w artykule wspomniane jest o sporze, czy glosy liczone mają być na zasadach systemu proporcjonalnego, czy większościowego, zauważyć można, jak ogólne było ówczesne prawo. Dziś nawet „yoyonacje” cierpią na inflację prawa, nieznanego często nawet przez ustawodawców. Okres drugiej kadencji Tyler określa jako początek złotego wieku dreamlandzkiego parlamentaryzmu.

Partie pracowały zgodnie, stworzono ustawy: o gospodarce, kodeks karny, o kulturze, o deportacji. Przeszkodą, „choć do przejścia”, miał być tylko regent Nimitz. Powstawały koalicje, a dojrzała dreamlandzka demokracja miała jakoby prowadzić do wzrostu potęgi tego kraju. Koalicja rządowa rozpadła się jednak z powodu sporu o służbę zdrowia. Dziś takie kwestie w ogóle nie są podnoszone, a jeśli są, to tylko w ramach niezobowiązującej narracji, która nie stanowi przedmiotu polityki. Muszę przyznać, że żywe spory światopoglądowe, nawet mające swoje podłoże w realnych poglądach danych polityków dreamlandzkich (choć równie dobrze mogły stanowić tylko przykrycie dla prywatnych animozji tych działaczy, dziś już trudno to stwierdzić), mogły nadawać polityce sens. Dziś mikronauci kłócą się albo wprost personalnie, albo o sprawy tak fundamentalne, że ciężko po takim konflikcie działać dalej w jednym kraju, np. o przyłączenie państwa X do państwa Y, o radykalną zmianę ideologiczną, o stworzenie od zera nowego ustroju. Kłótnie o służbę zdrowia między, jak można sądzić, młodymi zwolennikami UPR-u i Samoobrony, choć w warunkach Pollinu mogą wydawać się zabawne, nadawały mikronacyjnej polityce namacalność.

Dalej Tyler opisuje „wychodzenie z sali obrad”, czyli czas „swoistego dreamlandzkiego liberum veto”, stawiając tym samym kłam wcześniejszemu perorowaniu o dojrzałej demokracji. Była to jednak demokracja niewątpliwie żywa. Sejm dokonał samorozwiązania, a 15 sierpnia 2001 r. TomBond ogłosił Traktat Federacyjny, zatwierdzony przez obywateli w referendum (o czym autor nie wspomina). Ogłoszone nowe wybory parlamentarne, które zakończyły się fiaskiem. Udało się przeprowadzić je tylko w trzech prowincjach, wobec czego parlamentu nawet nie rozpoczął prac. Parlament zastępowała Rada Regencyjna, jednak i tę szybko zlikwidowano.

1 lipca 2002 r. przywrócono Senat, ale już bez Sejmu. Senat stał się jedynym ustawodawczym organem federalnym. Tyler wspomina natomiast o sukcesach demokracji na szczeblu lokalnym, w Weblandzie, którego pierwszym prezydentem został eMBe. Istniała też Rada Republiki, jednak nie była ona parlamentem, a jej członkowie nie byli wybierani w wyborach powszechnych. Sejmik istniał też w Księstwie Solardii. Co ciekawe, w wyborach uzupełniających „wygrał niespodziewanie członek Dreamlandzkiej Fedracji Anarchistycznej, co wprawiło w zdumienie nawet Solardyjczyków. Poseł ów znacznie zachwiał pracami, ale w efekcie nie zagroził stabilności parlamentu”.

Puentą artykułu jest zachęceniem Dreamlandczyków do aktywnego udziału w następnych wyborach do Sejmu Dreamlandu. Tyler wspomina, że liczba 18 mandatów do podziału jest abstrakcyjna. Wspomina też o wyborach jako o nadziei na aktywizację, co jest kolejnym odległym w czasie przykładem problemów z aktywnością. Niemniej, pozostawał optymistą i liczył na barwną kampanię.

Czytając artykuł zwróciłem uwagę przede wszystkim na dużą niestabilność ówczesnego Dreamlandu. Podobne odczucia miałem też przy lekturze Wielkiej Księgi. Zwróćmy uwagę na tezę Tylera, który napisał artykuł z konkretnej pozycji ideowej (republikańskiej), chcąc wykazać słuszność i odwieczność dreamlandzkiej demokracji i parlamentaryzmu. Nie mam wątpliwości, że to nieprawda. Dreamland był silnie monarchistyczny. Ciężko mi wskazać jakąś współczesną mikronację, która byłaby mniej demokratyczna od ówczesnego Dreamlandu. Nic z resztą dziwnego, że demokracja budziła opory, skoro prowadziła do utraty stabilności. Już nawet jeden anarchistyczny poseł potrafił sparaliżować parlament prowincji (znamienne, że w ogóle istniał).

Są też takie elementy artykułu, które nie zaskakują (zaskakują najwyżej w kontekście jego daty), mianowicie narzekanie na aktywność, konflikt między obywatelami starszymi i młodszymi (ubrany w formę antynomii monarchii i republiki). Takie kwestie bez problemu mógłby omawiać współczesny dziennikarz. Widząc takie podobieństwa między mikroświatem z 2002 i z 2021 roku, nasuwa się pytanie natury antropologicznej, zgodnie z tematem konferencji. Czy wciąż te same problemy i nawet te same pojęcia używane do ich opisu, wynikają z niezmiennej natury ludzkiej, czy są piętnem pierwszego Początku? Czy pierwsi mieszkańcy Dreamlandu popełnili grzech pierworodny, przez który musimy narzekać na permanentny kryzys aktywności, uczestniczyć w nieustającej szarpaninie ustrojowej i toczyć konflikty „międzypokoleniowe”?

Zachęcając uczestników konferencji do głośnego wyrażenia własnego zdania, pozwolę sobie zacząć dyskusję od przedstawienia swojego stanowiska. Dreamlandczycy ukształtowali mikroświat taki, jakim go znamy. Pierwszy książę Sarmacji był wcześniej Dreamlandczykiem. Raflandia, którą możemy z przymrużeniem oka nazwać protoplastą późniejszych yoyonacji, wzorowała się ponoć na Dreamlandzie. Instytucje i zachowania społeczne wypracowane przez Dreamland, jak i same słownictwo używane w publicystyce i debacie publicznej, zostały przekazane dalej. Dalsze obserwacje i migracje sprawiły, że pierwszy Początek rozszerzył się na cały Mikroświat. Myślę, że żaden okres na wywarł takiego wpływu na kształt Mikroświata, jak najstarsze dzieje Dreamlandu. My wszyscy z nich. Dzięki ich osiągnięciom ukształtował się Mikroświat zdolny do przetrwania ćwierćwiecza. Ale ich błędy zostały utrwalone i dziś nie potrafimy myśleć o Pollinie w inny sposób. Miewam wątpliwości, czy my, mikronauci wychowani w państwach „postdreamlandzkich”, jesteśmy w stanie wyjść poza to dziedzictwo. Może musimy wyczekiwać „najazdu Hunów” z jakichś facebookowych lub discordowych symulacji politycznych. Ten sceptycyzm nie zwalnia nas jednak z intelektualnego obowiązku poszukiwań.

Cytat:Pomyśleć Mikroświat inaczej

Królestwo Dreamlandu stanęło przed wyjątkową szansą, a zarazem dużym zagrożeniem. Mowa tu oczywiście o Unii Niepodległych Państw, która przez JKW Macieja II i JKW Roberta Fryderyka ochrzczona została mianem „polskiego Bastion Union”. Czy słusznie? Pojęcia tego nie usłyszałem ze strony mieszkańców pozostałych państw unijnych, tj. Teutonii, Baridasu i Sclavinii. Nie jest mi znana też żadna inna deklaracja ideowa, ani ogólny choćby jej zarys. Pojawiło się wprawdzie porównanie do Unii Europejskiej, ale, proszę wybaczyć, taki wzorzec nie znaczy wiele więcej niż słowa takie jak „innowacyjność”, „postęp”, „przyjaźń” i inne superlatywy, będące przede wszystkim przejawem polityki ciepłej wody w kranie. Czy ta polityka zawsze jest zła? Oczywiście nie, stan nieustannego napięcia nie jest korzystny (a w mikronacjach, będących wszak zabawą, byłby nawet nienormalny), ale zadać trzeba sobie pytanie, co się stanie, gdy Sarmacja się podniesie z szoku, przedstawi łagodniejsze oblicze, a Piotr II Grzegorz po wstąpieniu na tron rzeczywiście utworzy system gospodarczy? Czy możemy liczyć, że wówczas nie nastąpi exodus wszystkich, którym nie będzie głupio wracać do kraju, który opuścili? Mam spore wątpliwości.

Każda wspólnota musi się na czymś opierać. Upraszczając, Rotria opiera się na religii, RON na wspólnym ideale historycznym, Dreamland na chlubnej tradycji, Bialenia wybiła się na tworzeniu alternatywy w stosunku do Starego Mikroświata. Oczywiście, Unia Niepodległych Państw nie ma być państwem, tylko platformą informatyczną dla luźno związanych ze sobą krajów. Nie postuluję niczego innego, nie zamierzam popierać kroków w kierunku ograniczeniu suwerenności Dreamlandu. Jednak każda wspólnota musi znaleźć wspólną płaszczyznę. Nie wyznajemy wspólnej religii, nie mamy wspólnych tradycji, nie reprezentujemy żadnego konkretnego światopoglądu. Podzielam opinię pana Chamberlaina, że tego projektu nie da się zbudować jedynie na grupie ludzi, którzy lubią spędzać ze sobą czas na discordzie.

W tym momencie muszę poczynić bardzo ważne zastrzeżenie, że nie jestem akademickim filozofem i zanim zaczniecie się powoływać w realu na to, co napiszę poniżej – przestudiujcie najpierw literaturą fachową. : ) Martin Heidegger w średnim okresie swojej twórczości, owianym raczej nienajlepszą sławą ze względu nieodżegnanie się filozofa od nazizmu, wypracował interesujące idee, z którymi nie jest raczej powszechnie kojarzony. Zanim do tego przejdziemy, przypomnijmy, że Heidegger jest krytykiem całej niemalże tradycji filozoficznej, co najmniej od myśli sokratejskiej. Filozof postulował powrót do prawdziwej rzeczywistości, prawdziwego Bycia (archaicznie wyglądające „Seyn” w odróżnieniu od występującego we współczesnym języku niemieckim „Sein”). Analogicznie, Heidegger postuluje porzucenie ontologii i powrót do ontycznych źródeł, a następnie konstrukcję tzw. fundamentalnej ontologii. Nie sposób nie odnieść wrażenia, że jego myśl jest nie do końca racjonalna, a nade wszystko daleka od konkretności. Nie do końca racjonalna w myśl pewnej koncepcji racjonalności, której nauczyła nas zachodnia filozofia, odpowiedziałby zapewne.

Heidegger, oprócz prawdziwego Bycia, stara się także przywrócić do filozofii pojęcie Nie-Bycia. Krytykuje charakterystyczny dla naszej cywilizacji logocentryzm, czyli myślenie o bycie, które przysłania naszą własną egzystencję. Bycie-w-świecie, aczkolwiek zapoznanie się z terminologią Heideggerowskiej filozofii pozostawiam tym z Państwa, którzy będą mieli na to ochotę. Heidegger wskazuje na umowność rzeczywistości, którą sobie od czasów Sokratesa, Platon i Arystotelesa wykreowaliśmy. Dlatego lubią go lewicowi intelektualiści. Chętnie, choć wybiórczo, cytowany jest w epoce postmoderny. Ale Heidegger nie był lewicowy, nie był postmodernistą. Można przypisać go, o ile tak wielką indywidualność można gdziekolwiek przypisać, do grona niemieckich rewolucyjnych konserwatystów. Innym z nich był Carl Schmitt. Początkowo uwierzyli, że nazizm jest alternatywą dla liberalnej demokracji, alternatywą lepszą od bolszewizmu. Szybko się rozczarowali. Pozostała filozofia i kreślenie zarysu prawdziwego świat, nowego początku filozofii.

Heidegger nie był zbyt religijny, a jednak w czasie ostatniego wywiadu w życiu przyznał, że tylko Bóg może nas uratować.
Krytycznie oceniał Stany Zjednoczone i planetarianizm (my dziś użylibyśmy raczej terminu „globalizm”). On się nowego początku nie doczekał. Wpisany został w długą historię filozofii, chociaż historię tę chciał unieważnić. Choć nie walczył z nią radykalnie, co trzeba przyznać, a przynajmniej nie politycznie.

Dlaczego przedstawiłem ten skrótowy, uproszczony i wybiórczy zarys myśli i osoby Martina Heideggera? My też musimy pomyśleć świat inaczej. Jesteśmy niewolnikami siły rozpędu. Patrząc na mikroświat, postarajmy się pominąć na chwilę to wszystko, co wydarzyło się przez ostatnie ćwierćwiecze. Spójrzmy na samą ideę mikroświata. Obecny jego kształt jest efektem długiego już przecież procesu dziejowego. Nie wińmy tych, którzy taki mikroświat stworzyli. Sam Heidegger też mówi raczej o splocie nieszczęśliwych okoliczności i nawarstwieniu drobnych błędów, a nie demonicznym spisku Sokratesa z Platonem. Więc i my nie wyobrażajmy sobie, że TomBond, Helwetyk i Armin przy wódce ustalili, że na złość nam stworzą taki mikroświat, jaki teraz widzimy. Zastanówmy się jednak, co mogłoby zaistnieć, gdybyśmy tworzyli mikroświat od początku. Zamiast skupiać się na Bycie (potrzebie reformy mikroświata, poddania gruntownej krytyce jego mechanizmów, dojścia do porozumienia), skupmy się na Nie-Bycie (i tym, co może się z niego wyłonić).

Właśnie w ponownej kreacji mikroświata widzę szansę Unii. Ponowna kreacja nie musi oznaczać, że stworzymy nowe postaci, nowe państwa, zapomnimy o historii. Heidegger, jako niemiecki filozof, znał bardzo dobrze Hegla. I wypowiedział pewną myśl, która, jak sądzę, jest w pewnym sensie post-heglowska. Powiedział, że sensem historii było dojście do momentu, gdy zrozumiemy, że poszliśmy w złym kierunku, i postanowimy zacząć od nowa.

Dostaliśmy szansę na rekreację mikroświata, której nie było od prawie dwóch dekad. Czy ją wykorzystamy? Powinniśmy przynajmniej spróbować!

Przykładowa bibliografia:
1) Dugin Aleksander, Martin Heidegger: The Philosophy of Another Beginning, tłum. Nina Kouprianova, Arlington 2014.
2) Kołoczek Łukasz, Człowiek bez ojczyzny – powtórzona lektura „Listu o humanizmie” Heideggera, „Filozofia Publiczna i Edukacja Demokratyczna”, w: „Filozofia Publiczna i Edukacja Demokratyczna”, tom VI, nr 1 2017, s. 53-76.
3) Surzyn J., Martina Heideggera projekt „innej” filozofii. Krótkie studium z przyczynków do filozofii, IDEA – Studia nad strukturą i rozwojem pojęć filozoficznych, XXIX/1, Białystok 2017, s. 41-56.

Cytat:Mikronauta patrzy na mikroświat, czyli przypadek Simona McMelkora

Erik i Mateusz zaproponowali, bym zadebiutował w Voog Winkuliersdeg. Temat? Luźne przemyślenia o Winkulii i mikroświecie. Znowu mam pluć żółcią na trolli i Sarmatów? Komuś chce się jeszcze to czytać? Tego nie wiem, ale mi na chwilę obecną nie chce się już tego pisać. Więc, wcale nie cofając życzenia, by ostateczny, nordacki śmiech rozległ się nad ruinami płonącego imperium sarmackiego, w tym artykule zajmę się czymś innym. A konkretnie, innym mikronautą patrzącym na mikroświat, Simonem McMelkorem. To nieaktywny od dłuższego czasu, ale bardzo ciekawy przedstawiciel dreamlandzkiego kręgu kulturowego. Intelektualista, naukowiec. Myślę, że śmiało można powiedzieć, że mikrozof z czasów sprzed powstania tego terminu. Rozmawiałem już z królem Maciejem II o upamiętnieniu jego postaci. Dlaczego Dreamland powinien go uhonorować – sprawa jest jasna. A dlaczego mi, nordackiemu patriocie, na tym zależy? Doszedłem do wniosku, że nordacka nauka i nordacka myśl polityczna powinny oprzeć się między innym na dziedzictwie starodreamlandzkim. Dreamland był twórcą i prekursorem Starego Mikroświata, my tworzymy od podstaw Nowy Mikroświat. Pozostańmy ze sobą w dialogu, pomimo lat, a czasem dekad, dzielących nas od siebie.

Weźmy na tapetę artykuł naukowy, opublikowany w legendarnym czasopiśmie „Nowe Średniowiecze”. Jego tytuł brzmi: „Tożsamość i Utopia. Ruch mikronacyjny oczami antropologa”. Ładnie. Mikrozoficznie. Artykuł napisany został w 2012 roku, więc w zarysie historycznym jakoby z dumą wspomina się tam o Organizacji Polskich Mikronacji i Stowarzyszeniu Polskich Mikronacji. Też działałem wówczas w mikroświecie, choć z dala od świata nauki, poważnej prasy i Dreamlandu. OPM z tego okresu pamiętam co najwyżej z tego, że Powstanie Marcowe nie uzyskało wsparcia tej organizacji. Teraz się nie dziwię, wtedy byliśmy oburzeni. Mniej więcej wtedy na OPM, z innych powodów, oburzony był Vilander, czyli późniejszy Zanik. Ale do rzeczy, do rzeczy…

McMelkor krytykuje wyjaśnianie fenomenu mikronacji poprzez teorię kompensacji, czyli, mówiąc w skrócie, odbijanie sobie realnych niepowodzeń w Mikroświecie. I słusznie, ale kilka linijek niżej już sugeruje, że w przypadku yoyonacji, rzeczywiście tak jest. Wyraźnie rozróżnia yoyonacje od „pełnoprawnych mikronacji głównego nurtu”. Trochę słabe, jak na naukowca, który gdzie indziej nazywa się mianem „etnopluralisty”. Jakimś wybitnym specjalistą od etnosocjologii nie jestem, ale raczej etnopluralizm nie polega na podziale społeczności na lepsze (lepiej rozwinięte, pełnoprawne) i gorsze. Pojawiają się nawet postulaty, że aby zrozumieć dany etnos, trzeba do niego wejść. Czy taka próba została podjęta? Nic mi o tym nie wiadomo.

Ale bądźmy łagodni, McMelkor już kawałek dalej pisze bardzo ważne, i jakże aktualne słowa, iż „Fakt dalszego, mimo zauważalnego kryzysu demograficznego, funkcjonowania mikronacji sugeruje, że formuła rozrywki nigdy nie była ich najważniejszą rolą, warunkującą istnienie i stanowiącą jego przyczynę. Zatem konieczne wydaje się znalezienie innej odpowiedzi na pytanie o powód i cel, jakie stawia nam istnienie mikronacji”. Przeczytajcie to zdanie jeszcze raz, drugi, trzeci i zastanówcie się, co może ono oznaczać. Prawda, że mamy do czynienia z intrygującym myślicielem?

W artykule pojawia się kilka ciekawych terminów, niektórych dotąd nie znałem. Czy wiedzieliście, że Marc Auge wprowadził do antropologii termin „nie-miejsc”, które mają być charakterystycznymi dla hipernowoczesności, anonimowymi przestrzeniami, pozbawionymi tożsamości i przeciwstawnymi do „miejsc antropologicznych”? McMelkor idzie dalej i określa mikronacje mianem miejsc pomiędzy nie-miejscami. Mikronacje stanowią więc projekcję ludzkiej tęsknoty za miejscami antropologicznymi. Coś w tym niewątpliwie jest, że mikronacje wyróżniają się spośród innych miejsc w Internecie. Raczej nie gra się w gry latami w zbliżonym składzie (nieznanym realnie), ani nie siedzi na innych forach przez 10, 15, 20 lat.

A więc szukamy identyfikacji? Celem mikroświata jest walka z samotnością? Czy mikronauci wyalienowani ze świata realnego, poszukują nowej tożsamości? McMelkor sugeruje, że tworzymy „nowoplemiona” – „zbiorowości ludzi często odległych przestrzennie o potrzebie budowania tożsamości i więzi społecznych o charakterze organicznym”.

Jesteście gotowi na kolejną odważną tezę? Mikroświat jest platońskim światem idei. Nie tak dawno pisałem, że mikroświat może równie dobrze, jak real, odwzorowywać platoński świat idei. Ale żeby nim był? Nie uważam, żeby tak było. McMelkor odrzuca umowny charakter mikroświata, pisząc „zbudowanie domu nie jest zbudowaniem domu, ale informacją o jego zbudowaniu”. Może i w przypadku budowy domu tak jest, ale nie można stworzyć w mikroświecie wszystkiego, czego się chce. Można wszystko napisać, ale można też zostać wyśmianym i przywołanym do porządku, w ostateczności wyrzuconym ze społeczności (jeśli na przykład ogłoszę się królem w państwie, które pełnoprawnego króla już ma).

No i jedziemy dalej, mikronacje są też Utopią – miejscem do urzeczywistnienia marzeń o państwie doskonałym. Widziałem naprawdę wiele mikronacji, w kilku działałem, poznałem wiele osób działających w jeszcze innych państwach. I żadne nie było doskonałe. Bo człowiek wszędzie jest człowiekiem.

Nie zabrakło też Evoli. Nie, żebym go nie cenił, bo musicie wiedzieć, że na McMelkora spadły gromy za to, że powołał się na tak kontrowersyjnego myśliciela. Faszyzm, wszędzie faszyzm – chciałoby się powiedzieć. Ale o ile lewacki strach przed Evolą jest (tragi)komiczny, to już mówienie o arystokracji ducha w przypadku mikroświata – trochę też. W każdym razie ja nigdzie tych arystokratów duchowych nie widziałem. Widziałem wspaniałych, pasjonarnych przywódców (którzy jednak w pewnym momencie się wypalali, każdy jeden). Widziałem obrzydliwe zielone stoliki. Widziałem rozszalały motłoch. Widziałem też fajne grupach fajnych ludzi tworzących fajne państwo (dopóki atmosfera się nie popsuła). Ale rządów arystokracji ducha – dotąd nie widziałem. Może to kwestia pokoleniowa, McMelkor zaczynał działalność wiele lat przede mną.

Podsumowaniem artykuły są słowa Bierdiajewa: „odżywają dawne, surowe i wspólnotowe formy życia i powraca prymat sił duchowych nad materialnymi”. Bardzo poetycko. Cały artykuł jest bardzo poetycki, podoba mi się. Jest też mocno erudycyjny, można wiele się dowiedzieć o ciekawych koncepcjach, można nauczyć się kilku mądrych słów. Ale czy wyjaśnia fenomen mikroświata? Wyjaśnia to, jak na mikronacje patrzał McMelkor i może jeszcze kilka innych osób. A więc jest cenny. Ale niektóre tezy sprawiają, że artykuł ten jest swego rodzaju bajaniem, z resztą niezwykle interesującym.
A teraz, drogie dzieci, skoro poznałyście już trochę McMelkora, zachęcam do czytania jego artykułów. I innych z jego epoki. Fajnie jest pisać, ale czasem warto też poczytać coś starego. Zwłaszcza, jeśli jest to ponadczasowe.

Cytat:CECHY TERENU
Zbiorniki Wodne - Vadārmaynad                                    

Jezioro- Yarva                                                            
Morze- Mār
Ocean- Valtamār
Rzeka- Raka

Dno- Pahda
Fala- Ālta (nieregularna liczba mnoga Āld)
Brzeg- Berg
Szum fal- Šaŭ āldan

Ląd- Ulanna, Lānd

Pole- Lān
Góry- Urād (góra- Urā)
Trawa- Trāva
Drzewo- Derev
Las- Derevya
Pustynia- Puštārya

Cytat:W języku itarkelskim istnieją dwa czasy przeszłe: dokonany i niedokonany, które w liczbie mnogiej mają taką samą formę.

Odmiana wygląda następująco:

Niedokonany:

Ya                        
Et                        -oŭ
La     

Mat
Vat                      -yod     
Al

Dokonany:

Ya
Et                       -aŭ
La

Mat
Vat                      -yod   
Al

Teraz weźmy jako przykład czasownik żyć (žıvār)

Ya Žıvoŭ (niedokonane:żyłem)/Žıvaŭ (dokonane:przeżyłem)
Et Žıvoŭ/Žıvaŭ
La Žıvoŭ/Žıvaŭ
Mat Žıvyod
Vat Žıvyod
Al Žıvyod

I przykładowe zdanie:

Ty żyłeś daleko od Batawii: Et žıvoŭ Batavyā dal.
On przeżył tę bitwę: La žıvaŭ eta batlāyan.