Pogawędki wszelakie (miejsce na OT)

[Hewret von Thorn]

Mit o Nabuchodonozorze

Słynący z nieprzebranych bogactw król Mersji, Nabuchodonozor, pragnął posiadać coraz więcej złota. Kiedy ludzie głodni prosili o pomoc, władca wyrzucał ich. Widząc chciwość Nabuchodonozora Romulus postanowił go ukarać. Kiedy król Nabuchodonozr zaglądał jak zwykle do swojego skarbca, zauważył przed sobą orszak Romulusa. Bóg zapytał chciwego władcę, jakie ma życzenie. Król bez zastanowienia powiedział, że chciałby, aby to, czego dotknie, stało się złotem. Romulus spełnił jego wolę i zniknął. Nabuchodonozr ucieszył się, ponieważ wszystko, co dotknął stało się złotem. Pomyślał, że jest najszczęśliwszym władcą świata. Długo chodził po komnatach i nie mógł się nacieszyć żółtym blaskiem kruszu. Wreszcie poczuł głód i pragnienie. Gdy dotknął potraw, zmieniły się w twarde złoto, a wino zastygło w twardą strugę. Był bardzo głodny. Przerażony zaczął uciekać od widoku złota i przybywszy do świątyni zaczął prosić boga o litość. Romulus powiedział mu, że zasłużył na karę, ale tym razem jeszcze mu wybaczy. Nakazał mu wykąpac sie w rzece Mirva i wtedy czar zniknie.
Po krótkim czasie, kiedy przechodził po zielonych gajach doszedł do świątyni boga Avgustusa. Ale Nabuchodonozr cały czas myślał o swoich bogactwach i dlatego nie zwracał uwagi na otaczającego piękno przyrody, ani też nie słyszał pięknych dźwięków śpiewu Avgustusa. Rozgniewał się bóg i powiedział Nabuchodonozorowi, że nie dla jego oślich uszu śpiew pieśni. Dlatego też na głowie króla wyrosły ośle uszy. Władca zawstydził się swojego wyglądu i od tego czasu schował się głęboko w lesie, żeby nikt go nie zobaczył. Ale poprzez szum drzew, skaczące wiewiórki, fruwające ptaki, wiatry i obłoki, wieść ta rozniosła się po całym królestwie. Wszyscy dowiedzieli się, że król Nabuchodonozor ukochał złoto i nieczuły był na piękno muzyki.