12.03.2014, 21:28:24
Witam!
W tym wątku zajmę się spisywaniem list władców starożytnych plemion zamieszkujących północ Bialenii. Listy te obejmą plemiona teutońskie oraz sarmackie, a także ich późniejsze państwa.
Władcy plemienia Rybośków (teutońskiego, z Rybaków):
Gałąź pierwotna (wszystkie daty niepewne i wywodzące się z legend):
1. Zyndram I Ryboś (32487 p.n.e. - 32437 p.n.e.) - ojciec plemienia Rybośków, założyciel Rybaków. Opisywany w samych superlatywach. Podobno miejsce założenia miasta wskazał mu ptak mający wodne pióra. Do dziś imię Zyndram jest wśród tradycyjnych Teutonów bardzo popularne (3. miejsce pod względem częstości nadawania).
2. Zyndram II (32437 p.n.e. - 32419 p.n.e.) - najstarszy syn Rybosia. Wedle legend złowił pierwszą rybę na tych ziemiach. Nie wiadomo o nim nic więcej.
3. Egwin I Wędrowca (32419 p.n.e. - 32408 p.n.e.) - drugi syn Rybosia. Legendarny założyciel Portu Rybaki. Jako pierwszy Ryboś odwiedził Numbres. Zginął zabity przez rozbójników dzień przed swoim ślubem.
4. Alaryk I Wojowniczy (32408 p.n.e. - 32399 p.n.e.) - trzeci syn Rybosia. Poślubił niedoszłą żonę brata, Bertę. Miał z nią syna, którego nazwał Egwin, wierząc, że spłodził go będąc opętany przez duszę brata. Przez większość panowania prowadził wojnę z południowym sąsiadem, plemieniem Zanotów. Zginął w bitwie pod Holmem (aktualny stan badań lokalizuje to miejsce niedaleko Jeziora Świętocyrylskiego).
5. Ingolf I Niegodziwy (32399 p.n.e. - 32379 p.n.e.) - najmłodszy syn Rybosia. Przejął władzę w wyniku zamachu stanu. Swojego konkurenta pozbył się, sprzedając go w niewolę Zanotom. Rządził okrutnie i krwawo, podobno osobiście zabił 10 tysięcy rybaczan. Egwin powrócił do pałacu po 20 latach i zamordował go dzięki wsparciu całego otoczenia Ingolfa.
6. Egwin II Zagubiony (32379 p.n.e. - 32347 p.n.e.) - syn Egwina I. Po objęciu tronu ślubował, iż nigdy nie postąpi z rodziną tak jak wuj. Gdy jednak zaborczy Ingolf junior zaczął żądać coraz więcej władzy, w końcu nie wytrzymał i go zamordował. Dręczony wyrzutami sumienia, nadał synowi kuzyna Egonowi kilkanaście wsi i 20% dochodów z handlu Portu Rybaki.
7. Zyndram III Gospodarz (32347 p.n.e. - 32293 p.n.e.) - syn Egwina II, uważany za jednego z lepszych władców w historii plemienia. Założył ponad 200 wsi, a Rybaki za jego czasów osiągnęły ówcześnie ogromną liczebność 100 tysięcy mieszkańców. Zorganizował pierwszą wspólną wyprawę Teutonów na tereny sarmackie.
8. Zyndram IV (32293 p.n.e. - 32276 p.n.e.) - syn Zyndrama III, większość panowania walczył z północnym sąsiadem, plemieniem Werkanów. Wybudował Yggdralowi świątynię na Wzgórzu Odrodzenia (zniszczona podczas trzeciej wojny o Numbres). Wojna ta zakończyła się porażką Rybośków.
9. Egwin III (32276 p.n.e. - 32254 p.n.e.) - syn Zyndrama IV, nie dokonał nic wielkiego, ponieważ zmuszony był większość panowania odbudowywać zniszczenia spowodowane przegraną wojną. Znany z inskrypcji w Małej Świątyni Idona (ruiny przetrwały do dziś), której był fundatorem, dzięki czemu daty jego panowania są pewne (wyjątek wśród starożytnych władców). Za jego panowania miała miejsce zaraza, która pochłonęła obu jego synów.
10. Alaryk II (32254 p.n.e. - 32217 p.n.e.) - wnuk Egwina III, syn jego młodszego syna Egona. Tron objął jako dwunastolatek. Był wodzem armii Teutonów podczas pierwszej wojny o Numbres (32230 p.n.e. - 32220 p.n.e.), ale nie popisał się. Lepiej radził sobie jako gospodarz, Rybaki zawdzięczają mu m.in. pięciometrowe mury miejskie (zniszczone podczas wojny khmerskiej).
11. Zyndram V (32217 p.n.e. - 32198 p.n.e.) - syn Alaryka II. Prowadził wojnę z oboma sąsiednimi plemionami Teutonów. Skończyła się ona wielką klęską i spaleniem ponad stu rybośkowskich wsi. Podczas oblężenia Rybaków przez wrogą armię został zamordowany przez własnego syna.
12. Egon I Prorok (32198 p.n.e. - 32168 p.n.e.) - syn Zyndrama V. Miał wielki dar przemawiania - na tyle, że jego starszy brat Egwin ustąpił mu miejsca na tronie. Swoje zdolności wykorzystał do negocjacji z przeciwnikami - dzięki temu wycofali się oni i podobno nawet zostawili część łupów w Małej Świątyni Idona jako dar. Egon wybudował dla kontrastu Wielką Świątynię Idona, która nie przetrwała jednak zbyt długo (nawet nie do końca jego dni). Za jego panowania odnowiła się zaraza. Ponoć modlił się 18 dni bez przerwy o łaskę, bezskutecznie. W końcu sam padł jej ofiarą. Nigdy się nie ożenił.
13. Egwin IV (32168 p.n.e. - 32155 p.n.e.) - brat Egona I. Za jego panowania był wodzem armii Rybośków. Na tron wstąpił jako starzec. Poświęcił się głównie utrzymaniu pokoju z innymi Teutonami.
14. Egon II (32155 p.n.e. - 32144 p.n.e.) - młodszy syn Egwina IV, jako jedyny królewicz przetrwał zarazę. Z uwagi na małoletniość, w praktyce rządzili za niego burmistrz Rybaków i książę Ingolf z linii bocznej. Został zamordowany przez nich wkrótce po przyjściu na świat jego syna.
15. Zyndram VI Niewiniątko (32144 p.n.e. - 32129 p.n.e.) - syn Egona II. Skończył tak samo jak on. Znany powszechnie w pieśniach ze swojej legendarnej ucieczki ku wolności (po której utopiono go żywcem).
16. Egwin V Dzielny (32129 p.n.e. - 32096 p.n.e.) - syn Zyndrama VI. Większość panowania spędził w lochach, gdzie wychowała go stara szwaczka Alina. Podstępem udało mu się uciec i dzięki poparciu ludności przejąć faktyczną władzę. Aby pomścić ojca i dziadka, złożył w ofierze Idonowi staruszków będących ich oprawcami. Pokonał oba sąsiednie plemiona Teutonów i zmusił je do uległości, czym zaszkodził handlowi rybnemu Rybaków i zginął otruty wraz z synami. Zależność się skończyła.
17. Egwin VI (32096 p.n.e. - 32078 p.n.e.) - wnuk Egwina V, syn jego starszego syna Zyndrama. Schematem dziadka i pradziadka zakończył swój żywot jako ofiara tuż po narodzinach jego pierworodnego. Ponoć nigdy nie ujrzał świata poza pałacem.
18. Alaryk III (32078 p.n.e. - 32054 p.n.e.) - syn Egwina VI. W przeciwieństwie do poprzedników, przedłużał sobie życie jak mógł, unikając stosunków z żoną. W końcu znużony tym książę Egon z bocznej linii zamknął go w lochu i sam poślubił jego małżonkę. Ponoć ostatnimi słowami Alaryka, wypowiedzianymi 30 lat później, były modlitwy o spokojne życie pozagrobowe. Z tego względu, iż był 18 władcą pierwotnej linii, a także ze względu na 18 dni modlitwy Egona I, do dziś ortodoksyjni Teutonowie obcinają swoim zmarłym po dwa palce (by było ich 18) jako identyczną prośbę.
I Linia Boczna (wszystkie daty niepewne, źródło to samo):
19. Egon III (32054 p.n.e. - 32026 p.n.e.) - zadziorny i zaborczy władca, zyskał poparcie Rybaków oddając im należące do tej pory do jego linii 20% dochodów z portu, sobie pozostawiając przysługujące królowi 10%. Rybaki za jego panowania przekroczyły 150 tysięcy mieszkańców. Wybudował wielki pomnik Idona (do dziś zachowały się tylko stopy).
20. Ingolf II (32026 p.n.e. - 31989 p.n.e.) - wojowniczy monarcha. Stanął na czele koalicji Teutonów przeciwko Sarmatom i odniósł nad nimi wielkie zwycięstwo w tzw. bitwie pustynnej. Podobno wziął tam 20 tysięcy jeńców, których następnie kazał wszystkich utopić w Jeziorze Świętocyrylskim jako ofiarę dla Idona.
Ciąg dalszy nastąpi.
W tym wątku zajmę się spisywaniem list władców starożytnych plemion zamieszkujących północ Bialenii. Listy te obejmą plemiona teutońskie oraz sarmackie, a także ich późniejsze państwa.
Władcy plemienia Rybośków (teutońskiego, z Rybaków):
Gałąź pierwotna (wszystkie daty niepewne i wywodzące się z legend):
1. Zyndram I Ryboś (32487 p.n.e. - 32437 p.n.e.) - ojciec plemienia Rybośków, założyciel Rybaków. Opisywany w samych superlatywach. Podobno miejsce założenia miasta wskazał mu ptak mający wodne pióra. Do dziś imię Zyndram jest wśród tradycyjnych Teutonów bardzo popularne (3. miejsce pod względem częstości nadawania).
2. Zyndram II (32437 p.n.e. - 32419 p.n.e.) - najstarszy syn Rybosia. Wedle legend złowił pierwszą rybę na tych ziemiach. Nie wiadomo o nim nic więcej.
3. Egwin I Wędrowca (32419 p.n.e. - 32408 p.n.e.) - drugi syn Rybosia. Legendarny założyciel Portu Rybaki. Jako pierwszy Ryboś odwiedził Numbres. Zginął zabity przez rozbójników dzień przed swoim ślubem.
4. Alaryk I Wojowniczy (32408 p.n.e. - 32399 p.n.e.) - trzeci syn Rybosia. Poślubił niedoszłą żonę brata, Bertę. Miał z nią syna, którego nazwał Egwin, wierząc, że spłodził go będąc opętany przez duszę brata. Przez większość panowania prowadził wojnę z południowym sąsiadem, plemieniem Zanotów. Zginął w bitwie pod Holmem (aktualny stan badań lokalizuje to miejsce niedaleko Jeziora Świętocyrylskiego).
5. Ingolf I Niegodziwy (32399 p.n.e. - 32379 p.n.e.) - najmłodszy syn Rybosia. Przejął władzę w wyniku zamachu stanu. Swojego konkurenta pozbył się, sprzedając go w niewolę Zanotom. Rządził okrutnie i krwawo, podobno osobiście zabił 10 tysięcy rybaczan. Egwin powrócił do pałacu po 20 latach i zamordował go dzięki wsparciu całego otoczenia Ingolfa.
6. Egwin II Zagubiony (32379 p.n.e. - 32347 p.n.e.) - syn Egwina I. Po objęciu tronu ślubował, iż nigdy nie postąpi z rodziną tak jak wuj. Gdy jednak zaborczy Ingolf junior zaczął żądać coraz więcej władzy, w końcu nie wytrzymał i go zamordował. Dręczony wyrzutami sumienia, nadał synowi kuzyna Egonowi kilkanaście wsi i 20% dochodów z handlu Portu Rybaki.
7. Zyndram III Gospodarz (32347 p.n.e. - 32293 p.n.e.) - syn Egwina II, uważany za jednego z lepszych władców w historii plemienia. Założył ponad 200 wsi, a Rybaki za jego czasów osiągnęły ówcześnie ogromną liczebność 100 tysięcy mieszkańców. Zorganizował pierwszą wspólną wyprawę Teutonów na tereny sarmackie.
8. Zyndram IV (32293 p.n.e. - 32276 p.n.e.) - syn Zyndrama III, większość panowania walczył z północnym sąsiadem, plemieniem Werkanów. Wybudował Yggdralowi świątynię na Wzgórzu Odrodzenia (zniszczona podczas trzeciej wojny o Numbres). Wojna ta zakończyła się porażką Rybośków.
9. Egwin III (32276 p.n.e. - 32254 p.n.e.) - syn Zyndrama IV, nie dokonał nic wielkiego, ponieważ zmuszony był większość panowania odbudowywać zniszczenia spowodowane przegraną wojną. Znany z inskrypcji w Małej Świątyni Idona (ruiny przetrwały do dziś), której był fundatorem, dzięki czemu daty jego panowania są pewne (wyjątek wśród starożytnych władców). Za jego panowania miała miejsce zaraza, która pochłonęła obu jego synów.
10. Alaryk II (32254 p.n.e. - 32217 p.n.e.) - wnuk Egwina III, syn jego młodszego syna Egona. Tron objął jako dwunastolatek. Był wodzem armii Teutonów podczas pierwszej wojny o Numbres (32230 p.n.e. - 32220 p.n.e.), ale nie popisał się. Lepiej radził sobie jako gospodarz, Rybaki zawdzięczają mu m.in. pięciometrowe mury miejskie (zniszczone podczas wojny khmerskiej).
11. Zyndram V (32217 p.n.e. - 32198 p.n.e.) - syn Alaryka II. Prowadził wojnę z oboma sąsiednimi plemionami Teutonów. Skończyła się ona wielką klęską i spaleniem ponad stu rybośkowskich wsi. Podczas oblężenia Rybaków przez wrogą armię został zamordowany przez własnego syna.
12. Egon I Prorok (32198 p.n.e. - 32168 p.n.e.) - syn Zyndrama V. Miał wielki dar przemawiania - na tyle, że jego starszy brat Egwin ustąpił mu miejsca na tronie. Swoje zdolności wykorzystał do negocjacji z przeciwnikami - dzięki temu wycofali się oni i podobno nawet zostawili część łupów w Małej Świątyni Idona jako dar. Egon wybudował dla kontrastu Wielką Świątynię Idona, która nie przetrwała jednak zbyt długo (nawet nie do końca jego dni). Za jego panowania odnowiła się zaraza. Ponoć modlił się 18 dni bez przerwy o łaskę, bezskutecznie. W końcu sam padł jej ofiarą. Nigdy się nie ożenił.
13. Egwin IV (32168 p.n.e. - 32155 p.n.e.) - brat Egona I. Za jego panowania był wodzem armii Rybośków. Na tron wstąpił jako starzec. Poświęcił się głównie utrzymaniu pokoju z innymi Teutonami.
14. Egon II (32155 p.n.e. - 32144 p.n.e.) - młodszy syn Egwina IV, jako jedyny królewicz przetrwał zarazę. Z uwagi na małoletniość, w praktyce rządzili za niego burmistrz Rybaków i książę Ingolf z linii bocznej. Został zamordowany przez nich wkrótce po przyjściu na świat jego syna.
15. Zyndram VI Niewiniątko (32144 p.n.e. - 32129 p.n.e.) - syn Egona II. Skończył tak samo jak on. Znany powszechnie w pieśniach ze swojej legendarnej ucieczki ku wolności (po której utopiono go żywcem).
16. Egwin V Dzielny (32129 p.n.e. - 32096 p.n.e.) - syn Zyndrama VI. Większość panowania spędził w lochach, gdzie wychowała go stara szwaczka Alina. Podstępem udało mu się uciec i dzięki poparciu ludności przejąć faktyczną władzę. Aby pomścić ojca i dziadka, złożył w ofierze Idonowi staruszków będących ich oprawcami. Pokonał oba sąsiednie plemiona Teutonów i zmusił je do uległości, czym zaszkodził handlowi rybnemu Rybaków i zginął otruty wraz z synami. Zależność się skończyła.
17. Egwin VI (32096 p.n.e. - 32078 p.n.e.) - wnuk Egwina V, syn jego starszego syna Zyndrama. Schematem dziadka i pradziadka zakończył swój żywot jako ofiara tuż po narodzinach jego pierworodnego. Ponoć nigdy nie ujrzał świata poza pałacem.
18. Alaryk III (32078 p.n.e. - 32054 p.n.e.) - syn Egwina VI. W przeciwieństwie do poprzedników, przedłużał sobie życie jak mógł, unikając stosunków z żoną. W końcu znużony tym książę Egon z bocznej linii zamknął go w lochu i sam poślubił jego małżonkę. Ponoć ostatnimi słowami Alaryka, wypowiedzianymi 30 lat później, były modlitwy o spokojne życie pozagrobowe. Z tego względu, iż był 18 władcą pierwotnej linii, a także ze względu na 18 dni modlitwy Egona I, do dziś ortodoksyjni Teutonowie obcinają swoim zmarłym po dwa palce (by było ich 18) jako identyczną prośbę.
I Linia Boczna (wszystkie daty niepewne, źródło to samo):
19. Egon III (32054 p.n.e. - 32026 p.n.e.) - zadziorny i zaborczy władca, zyskał poparcie Rybaków oddając im należące do tej pory do jego linii 20% dochodów z portu, sobie pozostawiając przysługujące królowi 10%. Rybaki za jego panowania przekroczyły 150 tysięcy mieszkańców. Wybudował wielki pomnik Idona (do dziś zachowały się tylko stopy).
20. Ingolf II (32026 p.n.e. - 31989 p.n.e.) - wojowniczy monarcha. Stanął na czele koalicji Teutonów przeciwko Sarmatom i odniósł nad nimi wielkie zwycięstwo w tzw. bitwie pustynnej. Podobno wziął tam 20 tysięcy jeńców, których następnie kazał wszystkich utopić w Jeziorze Świętocyrylskim jako ofiarę dla Idona.
Ciąg dalszy nastąpi.
mgr net. dr pczk. Maciej Kamiński herbu Sto Osiem, Gestapo Ortograficzne, Oko Sprawiedliwości, Członek Bialeńskiej Partii Demokratycznej, Najbardziej Umiłowany Dyrektor Generalny Policji Krajowej, Poseł, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, Wiceprezes Bialeńskiego Związku Sportowego, Honorowo obywatel Jahołdajewszczyzny, Ambasador Republiki Bialeńskiej w Księstwie Sarmacji, Trener LKS-u Tomaszew, Selekcjoner Dżamahiriji, Dyrektor Bialeńskiego Biura Graficznego, Administrator forum i strony głównej Republiki Bialeńskiej oraz fanpage'a Republiki Bialeńskiej na Facebooku, Młodszy administrator systemu e-gospodarki Republiki Bialeńskiej, Operator bialeńskiego kanału IRC, Gospodarz na Tomaszewie, Quasi-dzierżońca 283 folwarków, Zasłużony dla Stowarzyszenia, Święty Zielonego Kościoła, Według Boczka Raper, Kropidło Bialeńskiej Biurokracji, Wang IWA, Houellebecq Lahazydii, Jasny Gieroj, Przeciętny Wulkanizator, Tytan Pracy Spraw Wewnętrznych 2016, Wicemister Bialenii 2018.
