Język Bialeński

[Maciej Kamiński]

Z miłą chęcią.
Ale chciałbym jeszcze śmiało wystąpić o pozostawienie tradycji tam, gdzie leżała, i niemodyfikowanie wzorca. Całkiem nowy twór - jak najbardziej, ale staroć niech pozostanie sobą.

[AndrzejSwarzewski]

Możemy mieć przecież dwa języki bialeńskie, tak jak w nieistniejącym realu istnieją dwa języki szkockie.

[Maciej Kamiński]

Aj tam, real. Mamy w końcu dwa języki jahołdzkie liźnięte i trzeci w narracji.

[Iwan Pietrow]

Tworzenie języka jest ciekawym pomysłem. Miło, że powrócono do tej idei.

Kombinowanie z językami słowiańskimi może przynieść interesujące efekty. Może przypadkiem uda nam się odtworzyć język prasłowiański...? Nie, oczywiście żartuję.

Hmm, osobiście uważam, że dobrą bazą wyjściową do "tworzenia" języka jest przyjęcie pewnych zasad. Leksyka, to nie wszystko, a trzeba jeszcze zadbać o gramatykę... Jeżeli chodzi o kwestie gramatyczne, to jestem zwolennikiem jak największego uproszczenia tej sfery. Proponuję więc m.in. jak najczęstsze stosowanie bezokoliczników i maksymalne "ubezpłciowienie" języka (przepraszam za ten fatalny neologizm). Jak ktoś uczy się realowo, np. chińskiego, to powinien mniej więcej wiedzieć, o co mi chodzi. I tak, np. w języku chińskim zdanie "Jestem Polakiem." wygląda tak - “我是波兰人” ("Wǒ shì bōlán rén"), "Ty jesteś Polakiem." wygląda tak - “你是波兰人” （“Nǐ shì bōlán rén”), "On/ona/ono jest Polakiem/Polką" wygląda tak - “他/她是波兰人” ("Tā shì bōlán rén"； tu różnicę stanowi wyłącznie jeden znak, który mówi o płci (on/ona) - wyjątek), itd. (tj. "Wǒmen/Nǐmen/Tāmen shì bōlán rén"). Jak widzimy różnicę stanowi tu wyłącznie osoba. O to mi właśnie chodzi - żeby w zdaniach nie kombinować zbytnio i "rozporządzać" zależnie od potrzeby osobą, nie stosować koniugacji, itp.

Jeżeli mówimy o fonetyce, to musimy sobie ustalić, gdzie chcemy, aby padał akcent. O tonach nie będę mówić, bo z tym jest dobra zabawa. A zatem mamy do wyboru pięć typów akcentu - oksytoniczny, paroksytoniczny, proparoksytoniczny, inicjalny i swobodny. I tu już wszystko zależy od nas...

W razie czego mogę spróbować coś podłubać w wolnym czasie i stworzyć podstawy "nowego" bialeńskiego albo czegoś w tym rodzaju.

[Hewret von Thorn]

Jeżeli mówimy o fonetyce, to musimy sobie ustalić, gdzie chcemy, aby padał akcent. O tonach nie będę mówić, bo z tym jest dobra zabawa. A zatem mamy do wyboru pięć typów akcentu - oksytoniczny, paroksytoniczny, proparoksytoniczny, inicjalny i swobodny. I tu już wszystko zależy od nas...

Można prosić "po ludzku"? o_O

[Iwan Pietrow]

Akcent:

1) oksytoniczny - pada na ostatnią sylabę;
2) paroksytoniczny - przedostatnia sylaba;
3) proparoksytoniczny - trzecia sylaba od końca;
4) inicjalny - pierwsza sylaba;
5) swobodny - dowolna sylaba (jak w j.rosyjskim).

@Edit: W pisanym języku, to i tak, jak to mówią - "wsio rawno". Chociaż, ciekawym dodatkiem byłoby np. zaznaczanie akcentu w wyrazach. Można by stworzyć taki "zwyczaj" w j. bialeńskim, coby go trochę utrudnić.

[AndrzejSwarzewski]

Ale gdybyśmy "ubezpłciowili" ten język, to przestałby on być językiem słowiańskim, a stałby się podobny np. wietnamskiemu, gdzie trzeba się stosować do konkretnego szyku zdania. To sprawiłoby, że posługiwanie się bialeńskim byłoby trudnym wyczynem.

[Iwan Pietrow]

Wręcz przeciwnie. Szyk zdania nie ma tu większego znaczenia (może być np. taki, jak w j. polskim, co będzie dla nas dosyć intuicyjne).

Może źle się wyraziłem. "Ubezpłciowienie" ma się tyczyć głównie czasowników.

[AndrzejSwarzewski]

Nie wydaje mi się, żeby w którymś ze słowiańskich języków czasowniki były ubezpłciowione. Jaki jest problem z ich odmianą? Musimy tylko ustalić, czy odmiany dokonujemy według języka polskiego, rosyjskiego, czy serbsko-chorwackiego? 

Polski: ja piszę, ty piszesz, on pisze, my piszemy, wy piszecie, oni piszą.
Rosyjski: ja piszu, ty piszesz, on pisziet, my pisziem, wy piszietie, oni pisziom.
Serbsko-chorwacki: ja piszem, ty piszesz, on pisze, my piszemo, wy piszete, oni piszu (?).

[Iwan Pietrow]

Ale wszystko to można by zastąpić bezokolicznikiem. Będzie prościej.

[AndrzejSwarzewski]

A jaki problem nauczyć się sześciu końcówek? W pisaniu nie będzie wcale wygodniej, bo trzeba będzie wszędzie wstawiać podmiot (jak w angielskim). Myślę, że powinniśmy unikać usztuczniania języka, bo przestanie on być komunikatywny.

[Iwan Pietrow]

Problem żaden, tak samo jak z pisaniem w bezokolicznikach. I uwierz mi, taki język nie przestanie być komunikatywny (wiem, bo uczę się chińskiego - jednego ze starszych języków...).

Poza tym pamiętaj - sześć końcówek może Ci się zaraz zmienić w wiele wyjątków...

[AndrzejSwarzewski]

Zdaję sobie z tego sprawę, jednakże mandarynizacja języka słowiańskiego pociągnęłaby za sobą liczne konsekwencje o których nie możemy zapominać.
Może po prostu zobaczmy, która koncepcja wejdzie do obiegu?

[Iwan Pietrow]

A jakież to są konsekwencje?

[Hewret von Thorn]

Myślę, że jak będziemy sobie tutaj gawarić po-bialenijskiju, to z czasem z wyczuciem pewna forma się przyjmie.

W ogóle to przydałoby się jakieś rozmówki opracować.

[AndrzejSwarzewski]

Rozmówki jak najbardziej możemy opracować, ale np. byłbym przeciwny słownikowi. Języki słowiańskie są bogate w synonimy, do tego możemy przyjmować słowa z łaciny, angielskiego, niemieckiego. Podstawowym celem jest komunikatywność przy jednoczesnej odmienności od języka polskiego.

[Severino Castiglioni]

A może zamiast tworzyć bialeński, używajmy esperanto? Tłumacz Google pomoże.

[Maciej Kamiński]

"Po co kopiować z reala, skoro możemy mieć coś własnego?"

[AndrzejSwarzewski]

Drug Kamińskij haraszo gawarit. Bialeńskij jazyk siegodnia nepopularan, no ja chocziu sztoby on był czeszcie koristi w nowym godzie.

[Hewret von Thorn]

Pozic mamo roz, komu córke dos.
Nie daj ze ji za lada jekigo,
Jej urody zol.
Bo jej uroda jek bystra woda,
Prawe lico jej sie zrunieniło
Jek pólno róza
Bo pólno róza roz do roku kście,
Smutno temu syrcoziu mojemu,
Chto kogo nie chce.