Konwencja Założycielska Partii Odrodzenia Dżamahiriji Bialeńskiej

[AndrzejSwarzewski]

Dżamahirija oznacza państwo ludu. Bialenia była dżamahiriją trzykrotnie. Po raz pierwszy, u zarania swojej współczesnej państwowości, bezpośrednio po Powstaniu Marcowym, jako Zjednoczona Dżamahirija Narodów (początkowo Dżamahirija Teutońsko-Sarmacka; po monarchistycznym zamachu stanu Kaniewskiego Królewska Dżamahirija Narodów) dając początek także współczesnej Republice Bialeńskiej. W późniejszym okresie istniała jeszcze Dżamahirija Bialeńska, a po krótkim czasie od jej upadku powstała już Republika Bialeńska. Początkowo pamięć o Dżamahiriji była niezwykle żywa wśród Bialeńczyków. Spośród piątki Ojców-Założycieli RB trójka działała w niej wcześniej (Kaniewski, Aykm, Swarzewski), a jedynie dwóch (Kamiński, Michalski) byli nowi. 

Z biegiem czasu pamięć o naszych początkach zaczęła zanikać. Wprawdzie większość obywateli bialeńskich jest świadoma naszej historii, ale traktuje to jedynie jako ciekawostkę. Nie dziwię się temu podejściu. Mnie w 2010 roku, gdy po raz pierwszy zawitałem na Pollinie, też nie interesowały zbytnio wydarzenia z 2002 r. (o zgrozo, jestem już w mikroświecie tyle czasu, ile minęło od powstania Sarmacji do mojego do niej przybycia), a Powstańców Marcowych wydarzenia z Anno Domini 2004. To całkowicie naturalne i cieszę się, że Bialenia idzie wciąż do przodu, jako Trzecia Siła Mikroświata. Wraz z Towarzyszem Kaniewskim w najśmielszych scenariuszach nie spodziewaliśmy się aż takiego sukcesu.

Wiele osób zauważa jednak lekką zadyszkę Bialenii. Ze względu na mój długi urlop od aktywności nie mogę tego stwierdzić z całą pewnością. Mogę jednak zauważyć sam, że legislacja stanowi główny motor aktywności. Zauważalny jest brak tej energii, która towarzyszyła Dżamahiriji. Właśnie ten okres wspominam najmilej (obok pierwszych trzech kwartałów istnienia Republiki, które były cudowne) z całej swojej ośmioletniej kariery, pomimo kompletnego braku profesjonalizmu w wielu kwestiach.

Uważam, że odrodzenie Dżamahirji, nie tyle w kontekście ustrojowym, co w kontekście powrotu do pewnej tradycji, pewnego sposobu podejścia do mikronacji, jest nadzieją do aktywizacji i wzmocnienia naszego kraju. Brak idei przewodniej prowadzi państwa do marazmu. Zauważmy, że najlepiej rozwijaliśmy się w okresach, gdy mieliśmy konkretny cel, niezwykle trudny do osiągnięcia, ale teoretycznie możliwy. Cóż z tego, że nie udało się stworzyć Pannordaty (koncepcja głosząca zjednoczenie Kontynentu Północnego pod przewodnictwem Republiki), jeśli właśnie w okresie marzeń o Pannordacie skonsolidowaliśmy nasze społeczeństwo i dostaliśmy się do ścisłej czołówki mikroświatowej pod względem aktywności i liczebności?

Postanowiłem stworzyć Partię Odrodzenia Dżamahiriji Bialeńskiej, a oto jej cele:
1) Realizacja oddolnych inicjatyw w celu wywołania rewolucyjnej aktywności,
2) Krzewieni idei demokracji bezpośredniej i komitetowej,
3) Upamiętnianie historii Bialenii, ze szczególnym naciskiem na Powstanie Marcowe i okres Dżamahiriji,
4) Stworzenie mitu politycznego opartego o unikatową w skali całego mikroświata historię początków państwowości bialeńskiej,
5) Uczynienie Bialenii największą mikronacją w historii.

Zapraszam wszystkich do zadawania pytań, komentowania oraz dołączania do partii.

[Severino Castiglioni]

Cieszę się Andrzeju, że wróciłeś.

[Tadeusz Krasnodębski]

A jednak powrót?

Czy Partia ma zamiar zawalczyć o miejsca w Parlamencie i wejść w aktywność polityczną?

[Hewret von Thorn]

Jeszcze wczoraj był deklaracja o niemożliwości powrotu, a dzisiaj takie zaskoczenie!

[Tadeusz Krasnodębski]

Prawdziwy polityk to zaskakujący polityk.

Jutro okaże się, że działa pod przykrywką i @"Antoni Kacper Burbon-Conti" to tak naprawdę Andrzej.

[Mardred von Salvepol-Nova Vita]

W jaki sposób poprzez partię polityczną stymulować rozwój oddolnych inicjatyw?

[Antoni Kacper Burbon-Conti]

Prawdziwy polityk to zaskakujący polityk.

Jutro okaże się, że działa pod przykrywką i @"Antoni Kacper Burbon-Conti" to tak naprawdę Andrzej.

Oczywiście, spisek na miarę Pollinu.

[AndrzejSwarzewski]

Cieszę się Andrzeju, że wróciłeś.

Tym razem zamierzam zajmować się jedynie tym, co mnie interesuje i nie obejmować najwyższych stanowisk z którymi łączą się obowiązki, których nie lubię. Zawsze odpowiadała mi działalność organizacyjna i ideologiczna, nigdy biurokracja. Trzymanie się tego może sprawić, że mój zapał do aktywności nie wypali się tak szybko.

A jednak powrót?

Zobaczymy, wyjdzie w praniu, od wczoraj odczuwam nostalgię i chęć działania, ale niczego nie obiecuję.

Czy Partia ma zamiar zawalczyć o miejsca w Parlamencie i wejść w aktywność polityczną?

Jeżeli ktoś zdecyduje się dołączyć do partii i walczyć o miejsca w Parlamencie, to oczywiście zgłosimy partyjny komitet wyborczy. Ja osobiście nie zamierzam zostać posłem w najbliższym czasie, ostatnio zawiodłem i nie chcę popełniać tego samego błędu. Ale w przyszłości, być może i ja spróbuję zasiąść w ławach Parlamentu.
Jednak walka o większość parlamentarną i Pałac nie jest głównym celem dla Partii Odrodzenia Dżamahiriji Bialeńskiej, nie jest nawet środkiem do któregoś z celów. Partia może ułatwić karierę polityczną osobom, które w ten sposób chcą realizować nasze cele, jednakże jestem przekonany, że prawdziwa zmiana może dokonać się poprzez działania oddolne. Władzę miałem już wiele razy, nie potrzebuję jej. Mam swoją wizję Bialenii i zamierzam ją realizować w inny sposób, niż poprzednio.

W jaki sposób poprzez partię polityczną stymulować rozwój oddolnych inicjatyw?

W mikronacjach partia polityczna to jej członkowie, którzy mogą tworzyć oddolne inicjatywy. Równie dobrze mógłbym stworzyć dowolną organizację, której cele byłyby takie same, jak cele utworzonej przeze mnie partii. Doceniam jednak rolę narracji w mikroświecie i postanowiłem nadać temu projektowi taki, a nie inny charakter.

[Tadeusz Krasnodębski]

Życzę powodzenia, Andrzeju!

[Maciej Kamiński]

Jeszcze wczoraj był deklaracja o niemożliwości powrotu, a dzisiaj takie zaskoczenie!

Przecież płynna zmiana nastawienia to podstawowy motor napędzania aktywności w myśl swarzyzmu bialeńskiego. Skuteczny zresztą, bo powoduje inby.

Co do programu - pannordatyzm w sumie był w pewnym okresie blisko: z trzech wpływowych państw na kontynencie jedno było stowarzyszone, drugie sojusznicze, a z ostatnim pomału ocieplaliśmy stosunki.
A - wzywam prewencyjnie całe społeczeństwo do pominięcia podczas lektury posta otwierającego punktu drugiego (lub zapomnienia, że się go przeczytało). Naprawdę, lepiej jest, kiedy to Wy ustalacie, komu dacie mandat, a nie przewodniczący partii.

[AndrzejSwarzewski]

A - wzywam prewencyjnie całe społeczeństwo do pominięcia podczas lektury posta otwierającego punktu drugiego (lub zapomnienia, że się go przeczytało). Naprawdę, lepiej jest, kiedy to Wy ustalacie, komu dacie mandat, a nie przewodniczący partii.

Pisząc o demokracji komitetowej nie miałem na myśli komitetów wyborczych, tylko komitety z filozofii politycznej Kaddafiego i Kaniewskiego. ;)

[Maciej Kamiński]

Mogłeś to napisać jeden stan przedzawałowy wcześniej.