Praca licencjacka Andrzeja Swarzewskiego

[AndrzejSwarzewski]

Drodzy Bialeńczycy!
Mam zaszczyt widzieć Was na odczycie mojej pracy licencjackiej na temat powstania marcowego. Jest to pierwsze tak obszerne omówienie tego tematu, zarówno od strony historycznej, jak i politycznej i społecznej. Zachęcam do lektury osoby pamiętające powstanie- w celu przypomnienia, a także osoby młodsze- w celu poznania historii i czerpania z niej nauki.

Andrzej Swarzewski
Praca licencjacka.
„Powstanie marcowe, jako początek współczesnej państwowości bialeńskiej.”
Praca historyczna.

Gdy pytamy o początki Republiki Bialeńskiej, powinniśmy pamiętać o poprzednich bialeńskich formach państwowych oraz okolicznościach, które przyczyniły się do ich powstania. Kwestią godną omówienia jest historia przedinternetowa Bialenii oraz krótka historia Królestwa Bialenii z 2010 roku, jednakże jako początek współczesnej państwowości bialeńskiej należy uznać Dżamahiriję, powstałą w wyniku Powstania Marcowego. Warte podkreślenia jest miejsce wybuchu Powstania Marcowego i jego powody. Swoją pracę podzielę na następujące części:
1.   Sytuacja w Sarmacji i Teutonii przed wybuchem Powstania Marcowego.
2.   Przebieg Powstania Marcowego.
3.   Wydalenia, przeniesienie się na Bialenię oraz utworzenie Dżamahiriji.
4.   Obecne skutki i dziedzictwo.
ROZDZIAŁ I
Sytuacja w Sarmacji i Teutonii przed wybuchem Powstania Marcowego.

Nie można rozpatrywać kwestii Powstania Marcowego bez odniesienia do jego przyczyn oraz bez odniesień do miejsca wybuchu. Powstanie Marcowe wybuchło w Księstwie Sarmacji, a dokładniej w jednej z sarmackich prowincji- Królestwie Teutonii.
Sytuacja przed wybuchem powstania, na początku 2012 roku, wyglądała niewesoło dla młodej generacji Sarmatów. Kraj zdominowany był przez tzw. betonową arystokrację. Wszystkie decyzje zapadały wśród elit państwowych, powszechne były utajnione działy na forum oraz niejawny grupy na facebooku, podczas których zapadały decyzje, które następnie były jedynie przegłosowywane przez Sejm Księstwa Sarmacji.
Sytuacja ta była nie do zaakceptowania dla młodych mieszkańców Sarmacji, Jana de Kaniewskiego, Akrypy Akrypona oraz Pitera (którzy w późniejszym czasie przystąpili do powstania), dla innych młodych Sarmatów, którzy pomimo początkowego poparcia nie zdobyli się na odwagę, a także dla Andrzeja Swarzewskiego, byłego posła, polityka narodowego oraz działacza rozpadającej się Partii Konserwatywnej.
Oprócz haseł narodowych, patriotycznych i konserwatywnych zaczerpniętych z ideologii Partii Konserwatywnej oraz jej poprzedniczki- Patriotycznej Ligi Narodowej- występowały także hasła pro teutońskie, głosy sprzeciwu wobec sarmackiej polityki wobec tego regionu oraz wobec wydalenia przedstawicieli Rodu Cesarskiego Teutonii pod koniec 2011 roku.
 Organizacją, która w znacznym stopniu przyczyniła się do wybuchu powstania był Ruch na rzecz Wolnej Prowincji Teutońskiej, przekształcony później w Armię Wyzwolenia Teutonii.
Pomimo haseł teutońskich powstanie marcowe nie powinno być uznane za teutońskich zryw narodowy. Było ono raczej wyrażeniem ogólnych nastrojów wśród młodych Sarmatów oraz dawnych działaczy niewielkich partii konserwatywnych, narodowych i prawicowo-ludowych.
ROZDZIAŁ II
Przebieg powstania marcowego

Kulminacja gniewu ludu nastąpiła 11 marca. Wtedy granica pomiędzy opozycyjnością, a zemstą społeczną pękła. Wówczas w teutońskim dziale Forum Centralnego Księstwa Sarmackiego Jan de Kaniewski wygłosił Manifest Powstańczy. Oficjalnym hasłem manifestu, zwanego pierwszym zrywem Powstania Marcowego, było utworzenie równorzędnego Królestwa Teutonii połączonego unią personalną z Księstwem Sarmacji.
Agresja jednak nie wyszła z grupy powstańców, lecz od strony rządowej. Gauleiter Kakulski, emigrant z Królestwa Scholandii, zaatakował na książęcej mapie przywódcę pierwszego zrywu, Jana de Kaniewskiego.
Powstanie zostało wyśmiane przez Michaela von Lichtensteina, wieloletniego namiestnika Teutonii (przeciwnika niepodległego Królestwa Nowej Teutonii z 2006 roku), który przez Księcia Sarmacji został ogłoszony Królem Teutonii w niejasnych okolicznościach, w nastrojach buntowniczych.
Tego samego dnia, bez jakiegokolwiek, choćby pokazowego, procesu Prefektura Księstwa Sarmacji internowała Jana de Kaniewskiego, przy jednoczesnym utrzymaniu na wolności pozostałych powstańców. Okres siedmiodniowego internowania cechował się powszechną propagandą antypowstańczą, która- połączona z groźbami wydalenia z terytorium Księstwa Sarmacji, a więc i Królestwa Teutonii- spowodowała wycofanie się części rewolucjonistów z walki. Był to także czas uformowania społecznej i politycznej ideologii, pod kierunkiem narodowego ideologa Andrzeja Swarzewskiego i przedstawiciela młode generacji- Akrypy Akrypona.
W czasie tym rozpowszechniły się hasła ludowe, trzeciopozycyjne oraz nawiązujące do Trzeciej Teorii Powszechnej Muammara Kaddafiego oraz idei państwa Dżamahiriji. Powstańcy świadomi nieskuteczności monarchistycznej Sarmacji oraz monarchistycznej Teutonii, a jednocześnie opozycyjni w stosunku do komunizmu wandejskiego, sformułowali mikronacyjną Trzecią Drogę oraz mikronacyjną wersję Dżamahiriji.
18 marca, zaraz po wyjściu dyktatora powstania Jana de Kaniewskiego na wolność, rozpoczął się drugi zryw, który był właściwą rewolucją. Odezwa Jana de Kaniewskiego została opublikowana zarówno w dziale teutońskim, jak i w ogólnosarmackim. Już sama odezwa spotkała się z kolejną tygodniową karą więzienia, również bez procesu, a także z karą dodatkową dziesięciu libertów (walut w Księstwie Sarmacji) grzywny.
Tym razem jednak dyktator Powstania nie pozwolił na aresztowanie, zbiegł z Grodziska (stolicy Księstwa Sarmacji) oraz dołączył do armii pozostałych powstańców. Ruch na rzecz Wolnej Prowincji Teutońskiej przekształcił się w Armię Wyzwolenia Teutonii. Doszło do zjednoczenia sił Armii z grupą bojową Najwięksi Wojownicy dowodzoną przez Akrypę Akrypona (warto wspomnieć, że grupy tego typu istniały wówczas powszechnie, dozwolone było także prywatne zbrojenie oraz w większości rozwiniętych miast występowały Gwardie Miejskie),w której oprócz obecnie znanego kanonu powstańców znajdował się także da Firenza.
Największa walka trwała przez sześć dni, od 18 do 23 marca. Doszło do kilkunastu starć zbrojnych z siłami sarmackimi oraz zależnymi od nich siłami teutońskimi. Walki objęły zdecydowaną większość kraju. W chwili potęgi państwa powstańczego pojawił się pomysł utworzenia bazy wojskowej na niedalekiej Bialenii, z którą związany był główny ideolog, Andrzej Swarzewski.
Najbardziej znaczącymi bitwami były bitwa o Grodzisk, bitwa o Fer (stolicę Starosarmacji), bitwa o Srebrny Róg (stolica Teutonii) oraz bitwa o Auterrę (duże miasto teutońskie, stolica Hrabstwa Loardii), oprócz tego rozegrano wiele innych, mniejszych bitew, m.in. bitwę o Czarnolas i bitwę o Ab’Dorst.
W chwili kulminacji Powstania w rękach Armii Wyzwolenia Teutonii znajdował się Fer, Auterra, Czarnolas i Ab’Dorst, a także większość Teutonii. Grodzisk i Srebrny Róg okazały się być nie do zdobycia, z powodu ogromnych gwardii miejskich oraz wsparcia wojsk centralnych. Niemniej jednak w trakcie najazdów na zdecydowaną większość sarmackich miast dochodziło do mniejszych i większych sukcesów Powstania.

ROZDZIAŁ III
Wydalenia, przeniesienie się na Bialenię oraz utworzenie Dżamahiriji.

Od rozpoczęcia drugiego zrywu dowódcy byli świadomi zagrożeń oraz przewagi wojsk rządowych. Pomimo faktu wsparcia ze strony Narodowego Odrodzenia Teutonii oraz środowisk powiązanych z Rodem Cesarskim Teutonii, a także wsparcia ze strony Federacji Mikrosławii, obawy powstańców okazały się słuszne.
Już od rozpoczęcia drugiego zrywu niewielkie oddziały powstańcze przygotowywały w Bialenii, wówczas pogrążonej w głębokiej anarchii i niebycie, podatny grunt pod przyjęcie dowódców Powstania Marcowego.
21 marca, w dzień który obecnie świętujemy jako wielką Rocznicę Powstania Marcowego, powstała Dżamahirija Teutońsko-Sarmacka (później przekształcona w Zjednoczoną Dżamahiriję Narodów, a następnie w Dżamahiriję Bialeńską). Stało się to u szczytu sukcesów rewolucyjnych. Niestety Gauleiter Kakulski, osoba która już wcześniej wypowiadała się wrogo wobec powstańców, obwieścił, że Dżamahirija Teutońsko-Sarmacka zagraża Sarmacji oraz niepodzielności terytorium. Było to oczywistą nieprawdą, gdyż wciąż była mowa o jednym kraju podzielonym politycznie i społecznie. Politycy lewicowi oraz Narodowe Odrodzenie Teutonii sprzeciwiały się pomysłowi wydalenia.
Pomimo tego, 23 marca 2012 roku Książę Sarmacji Piotr II Grzegorz, działając na wniosek Kanclerz Księstwa Sarmacji Ivo Karakachanowa, zdecydował się wydalić Jana de Kaniewskiego oraz Andrzeja  Swarzewskiego, twarze powstania. Wykorzystano nieobecność dowódców, spowodowaną wizytacją Wyspy Bialenii, wzmacniając granicę. Zdezorientowane grupy powstańcze zostały pokonane i rozproszone, natomiast Akrypa oraz Piter zostali schwytani i aresztowani.
Również oni nie mogli liczyć na uczciwy proces, którego wymagałoby się w cywilizowanym świecie. Grożono im wydaleniem oraz torturowano. Pomimo tego nie złamali się. Powstaniec Piter został wydalony już 27 marca. Akrypa, jako wciąż pełnoprawny obywatel Księstwa Sarmacji, został 1 kwietnia pozbawiony przez większość sejmową obywatelstwa, a 3 kwietnia wydalony.                                            Postawa powstańców stała się symbolem nieugiętości.
Na Wyspie Bialenii rozwijało się niezależne państwo, które zdołało przełamać wzmocnione granice Sarmacji i z przerwami panować w części Loardii, na wyspie Awii oraz w południowej części Nowej Teutonii jeszcze przez kilka tygodni. Na mapie Pela Nandera z 31 marca 2012 widać terytorium sporne pomiędzy Dżamahiriją, a Księstwem Sarmacji.
Link:  http://static1.wikia.nocookie.net/__cb2 ... 3.2012.png
Zakończenie walki o to terytorium nastąpiło dopiero w czasie liberalnej polityki Dżamahiriji oraz zrzeczeniu się praw do tych terenów.
Dżamahirija była krajem opartym na komitetach ludowych, Gwardii Ludowej oraz Powszechnym Zgromadzeniu Ludowym. Była krajem ludu, rządzącym bezpośrednio.

ROZDZIAŁ IV
Obecne skutki i dziedzictwo.

Pomimo, że od Powstania minęły już prawie dwa lata, a ustrój Dżamahiriji również przechodzi w zapomnienie, wciąż widać skutki tego zrywu. W Republice Bialeńskiej widać wyjątkową rolę ludu, w początkowym etapie działał Komitet Założycielski oparty na zasadach komitetów ludowych. Gospodarka Republiki Bialeńskiej prezentuje Trzecią Teorię Powszechną. Również system polityczny znajduje się pomiędzy monarchofaszystowską prawicą, a wandokomunistyczną lewicą.
Sam ustrój republikański także jest odpowiedzią na społeczną, postrewolucyjną potrzebę rządów ludu. Na tej wyspie nie było miejsca na państwo monarchistyczne, nie było miejsca na despotyzm, ani na faszyzację życia publicznego. Kraj ten nie chciał być zależny od humorów władcy, od stałego Dworu zmieniających się marionetkowych monarchów. I Bialenia takim krajem nie jest. Jeśli nie zapomnimy o wielkim dziedzictwie Powstania Marcowego, to Bialenia nigdy takim krajem się nie stanie.
O ile obecnie nie ma miejsca na siłowe rozwiązania, jak najbardziej potrzebna jest właściwa polityka historyczna gloryfikacji społecznej rewolucji, a także przypominanie o przyczynach Powstania, także ku przestrodze rządzących.

[Jan Kaniewski]

Czytając tę pracę odczułem to co wtedy sprawiło, że mieliśmy taką odwagę. Aby stanąć na przeciwko systemu, który był błędny w swoich założeniach. Ten spontaniczny odruch spotkał się z potężnymi konsekwencjami. Władza się go bała. Nie mogąc już w inny sposób prowadzić dysputy z rządem grupa społeczeństwa upatrując zagrożenie postanowiła wszcząć powstanie. To co teraz mamy to min. zasługa tej Rewolucji, tego Powstania. Kiedy Sarmacja ugina się pod ciężarem własnego skostniałego systemu u nas wszystko rozkwita. Zresztą co za nazwa, Sarmacja. Piękna niesie za sobą pozornie pokazanie umiłowania wolności. To tylko slogan, nic nie znaczące słowo, tani chwyt. Za tym kryje się całe zło, które trawi tą część mikroświata co poszła ich drogą.

[Kamil Maciejewski]

Uważam iż ta praca jest bardzo dobra, dzięki czemu - po korekcie kilku błędów ortograficznych - mogłaby zostać z powodzeniem wykorzystana w podręcznikach szkolnych. Nurtuje mnie tylko kilka kwestii: jak długo oddziały powstań cze walczyły z Sarmatami po wydaleniu swoich przywódców? Kiedy poddał się ostatni rebeliant, który nie udał się do Bialenii? I najważniejsze - co
staro-Sarmaci mają do powiedzenia na temat powstania?

Dziękuję za odpowiedź!

[Maciej Kamiński]

I najważniejsze - co
staro-Sarmaci mają do powiedzenia na temat powstania?

Dziękuję za odpowiedź!

http://kurier.ty-i.net/2014/07/26/swarzewski-fenomen-bialenii-polega-na-jej-oryginalnosci/#comment-212

[Kamil Maciejewski]

@Maciej Kamiński - Dzięki. Co prawda nie jest to coś oficjalnego, ale dowiedziałem się kilku rzeczy.

[AndrzejSwarzewski]

jak długo oddziały powstań cze walczyły z Sarmatami po wydaleniu swoich przywódców?

Kilka tygodni. Po tym czasie Dżamahirija postanowiła zrezygnować z terytoriów spornych i całkowicie przenieść się do Bialenii.

Kiedy poddał się ostatni rebeliant, który nie udał się do Bialenii?

Nie mam informacji na ten temat.