Najnowsza historia Bialenii

[AndrzejSwarzewski]

Szanowni bialeńscy historycy!
Co sądzicie o spisaniu jakiejś najnowszej historii Bialenii (no powiedzmy XXI wiek). Czy według Was ma to sens? Warto dodać, że spisywalibyśmy czas w którym np. Dreamland, Scholandia i Sarmacja istniały już na przestrzeni wirtualnej.

Z drugiej połowy XX wieku to wiemy, że w latach '58-'68 prezydentem był Mikołaj Kapczyński, który później był kilkukrotnie MSZ i ambasadorem. Tak więc, po '68 wiemy tylko, że Republika Bialeńska dalej istniała i to demokratycznie, ale nic więcej o niej nie wiemy. Chyba, że coś pominąłem. Pamięć bywa zawodna, więc proszę o zwrócenie mi uwagi, jeśli opisane są jeszcze jakieś wydarzenia z tamtego okresu.

Nie wiem jak połączyć narrację, iż jesteśmy całkowicie cywilizowanym i stabilnym państwem z faktami z historii wirtualnej, iż na naszym terenach znajdowało się Cesarstwo Valhalli i Dżamahirija...
Bo np. na tej Anatolii to mamy wyjaśnione, że tam były wojny domowe i stąd zacofanie na tej wyspie oraz ta skomplikowana historia z Nową Sclavinią itp.

Macie jakiś pomysł na to i czy w ogóle widzicie sens spisywania tego? Dla przykładu Historiae Sarmaticae kończy się w '69 słowami "4 lutego 1969 Sarmacka Republika Socjalistyczna została anektowana do Księstwa. Rozpoczął się nowy etap historii wyspy...".

Zachęcam do dyskusji.

[Maciej Kamiński]

Sens pewnie by to miało nie mniejszy niż spisywanie jakiegokolwiek momentu bialeńskiej historii. A że historia najnowsza jest zawsze najbardziej lubiana... to ja jestem za, aktywność na tym skorzysta.

[AndrzejSwarzewski]

Wiesz, niektórzy mówią, że historia najnowsza to już polityka.
Ale też sądzę, że aktywność by skorzystała.
Problemem może być wyjaśnienie, dlaczego nasz czas "przyspieszył", tj. dlaczego kadencje trwały dawniej 5 lat, a potem zmieniły się na 2 miesiące. Ale też nie jest to jakiś palący problem..

[Maciej Kamiński]

Problemem może być wyjaśnienie, dlaczego nasz czas "przyspieszył", tj. dlaczego kadencje trwały dawniej 5 lat, a potem zmieniły się na 2 miesiące. Ale też nie jest to jakiś palący problem..

A może to nie czas przyspieszył, tylko spadło zaufanie do polityków?

[AndrzejSwarzewski]

Chyba, że tak.
To teraz spiszmy, co już wiemy o losach Bialenii po Wielkiej Wojnie Mikroświatowej i po wojnie domowej.

1946-1953- Republika Socjalistyczna Bialenii

1953-dziś - Republika Bialeńska:
1953-1958- rządy Narodowej Ligi Prawicy
1958-1968- rządy Partii Demokratycznej, prezydentura Mikołaja Kapczyńskiego
1998- śmierć Mikołaja Kapczyńskiego

Hmmm, czy gdzieś jest napisane, kto był prezydentem w okresie rządów Narodowej Ligi Prawicy? Jeśli nie, to musimy wymyślić.

Teraz, skoro Bialenia przynajmniej przez kilkadziesiąt nieopisanych lat była krajem demokratycznym i cywilizowanym, to najważniejszą kwestią w historii Bialenii jest scena polityczna. Moim zdaniem można wykorzystać także nazwy nieistniejących już partii działających w wirtualu, np. Ludowej Partii Narodowej i Zjednoczonej Platformy Bialeńskiej.

Myślę, że historia najnowsza jest na tyle interesująca, że powinniśmy to wspólnie przedyskutować przed spisaniem, a nie powierzać tak ciekawy temat jednej osobie.

[Konstanty Jerzy Michalski]

Patrzcie na mój licencjat, tam macie dużo info dot. sceny politycznej. Lincecjat jest na wydziale Architektury.

[Konstanty Jerzy Michalski]

No... trzeba się wziąć w garść historycy bialeńscy. Co proponujecie?

[Maciej Kamiński]

No... trzeba się wziąć w garść historycy bialeńscy. Co proponujecie?

Proponuję na początek stworzyć jakąś bazę nazwisk najważniejszych osób w tym okresie.

[Konstanty Jerzy Michalski]

No... trzeba się wziąć w garść historycy bialeńscy. Co proponujecie?

Proponuję na początek stworzyć jakąś bazę nazwisk najważniejszych osób w tym okresie.

Wiemy o Kapczyńskim, a także że Joseph von dem Architekten kandydował na premiera, i był wieloletnim Ministrem Architektury Pomorza i Ajszaburgii. No to:

Mikołaj Kapczyński (1914-1998) - prezydent, socjalista, bohater '44 roku kiedy to zmiażdzył siły Adama Krautza
Joseph von dem Architekten (1923-1995) - kandydat na premiera w '78 roku, wielokrotny Minister Architektury Pomorza i Ajszaburgii, libertianin

Powinnyśmy dopisywać dalej, aż stworzymy ją dosyć pokaźną.

[AndrzejSwarzewski]

Może odświeżymy ten pomysł?
Proponuję taką postać:
Roman Hugenberg (1899-1973). Urodził się w bialeńsko-scholandzkiej rodzinie szlacheckiej w Wolnogradzie. Był przeciętnym uczniem, jednakże 1924 roku udało mu się ukończyć Uniwersytet Wolnogradzki (obecnie: Uniwersytet Bialeński) na Wydziale Polityczno-Społecznym. W latach 1918-1925 był działaczem Związku Młodzieży Radykalnej, a później, aż do wojny, Narodowego Odrodzenia Bialenii. Do wybuchu Wielkiej Wojny Mikroświatowej pracował jako nauczyciel w jednym z wolnogradzkich liceów.

W trakcie wojny współpracował z Armią Wielkiej Bialenii i scholandzkimi urzędnikami. Był zwolennikiem zjednoczenia Wielkobialenczyków z Narodową Organizacją Zbrojną i Ligą Obrony Państwa, a nawet Frontem Partyzantki Narodowo-Królewskiej. Po wojnie był przywódcą prawicowej opozycji wobec rządów Lorda Adama Krautza. W okresie Republiki Socjalistycznej Bialenii Hugenberg pozostawał w opozycji wobec rządów Kapczyńskiego. W 1951 roku wszedł do parlamentu z ramienia Bialeńskiej Partii Ludowej. Był także jednym z organizatorów protestów, nie zgadzając się z przegraną swojego komitetu.

W czerwcu 1953 roku był przywódcą antykomunistycznych protestów. Dowodził najbardziej radykalnymi grupami demonstrantów. W czasie pierwszych wyborów w Republice Bialeńskiej wygrała dowodzona przez Hugenberga Liga Radykalnej Prawicy. W latach 1953-1958 był prezydentem Bialenii. W okresie rządów Partii Demokratycznej (1958-1968) był liderem opozycji. W 1968 roku jego Zjednoczenie Patriotyczne nieznacznie pokonało Ligę Liberalną.

W 1973 roku, krótko po zakończeniu kadencji, Roman Hugenberg zmarł. Oceny na temat tej postaci są różne, jednakże ogólnie jest uznawany za śmiałego przywódcę państwowego uprawiającego Realpolitik.

[AndrzejSwarzewski]

Stanisław Kotliński (1930-2000). Urodził się mieszczańskiej rodzinie w Bengazi. Pod koniec Wielkiej Wojny Mikroświatowej dołączył do Zbrojnego Frontu Ludowego. W szeregach tej armii walczył również po wojnie przeciwko prawicowemu reżimowi Adama Krautza.
W okresie Republiki Socjalistycznej Bialenii dokończył edukację i został magistrem prawa na uniwersytecie w Bengazi. W początkowym okresie Republiki Bialeńskiej był represjonowany przez prawicowy rząd Hugenberga. Zawieszone zostały jego studia doktoranckie, a za rzekome działania antypaństwowe w latach 1945-1946 został skazany na zakaz sprawowania funkcji publicznych.
W 1958 roku został rehabilitowany przez Prezydenta Kapczyńskiego. Wówczas rozpoczął działalność w Partii Demokratycznej. W latach 1963-1973 poseł, wiceministrem sprawiedliwości (1963-1965)i  ministrem spraw obywatelskich (1965-1968).

W 1969 roku został wiceprzewodniczącym Ligi Liberalnej- konfederacji partii lewicowych i wolnościowych. W 1973 roku z powodzeniem kandydował na urząd Prezydenta Republiki Bialeńskiej, pokonując schorowanego już Romana Hugenberga. Wprowadził zasady merkantylizmu, wyrównał różnice społeczne i rozpoczął bialeńskie zainteresowanie sprawą Anatolii. W 1978 roku przegrał prawybory w Lidze Liberalnej oraz nie został wybrany do Zarządu. W związku z tym zrezygnował z członkostwa w partii.

Postanowił kontynuować karierę naukową. W 1980 roku został doktorem, w 1983 roku doktorem habilitowanym, a w 1986 profesorem. W latach 1987-1990 Rektor Wyższej Szkoły Handlowej w Bengazi, w latach 1990-1995 Rektor Uniwersytetu Bengazijskiego, w latach 1995-1998 Rektor Uniwersytetu Wolnogradzkiego (dziś: Uniwersytetu Bialeńskiego). W 1998 roku przeszedł na emeryturę. 2 lata później zmarł z przyczyn naturalnych. 

[AndrzejSwarzewski]

Saddam al-Siwak (1927-2006). Urodził się w jednym z muzułmańskich plemion żyjących na Pustyni Bengazijskiej, jako syn bezrolnego hodowcy owiec. Lokalny nauczyciel szkoły zasadniczej zauważył jego zdolności, które potwierdzono w trakcie rekrutacji Saddama do jednego z bengazijskich gimnazjów. Edukację zakłócił wybuch Wielkiej Wojny Mikroświatowej, jednakże pomimo tego zdecydowano się ją kontynuować.
Al-Siwak, związany już od kilku lat z ruchami robotniczymi i zafascynowany ideologią komunistyczną, w 1943 roku dołączył do Robotniczo-Chłopskiej Siły Zbrojnej, a następnie został włączony do Zbrojnego Frontu Ludowego. Zawarł tam liczne znajomości, które później wykorzystał w działalności powojennej.
Po wojnie aktywnie uczestniczył w bialeńskiej wojnie domowej, uczestnicząc osobiście w walkach o Wolnograd. Działając w Komunistycznej Partii Bialenii reprezentował frakcję partyzancką, a po przejęcie nad nią kontroli nadał jej rysy narodowo-komunistyczne i rewolucyjne.
W 1951 roku stanął na czele robotników zwalczających, ramię w ramię z milicją, kontrrewolucyjnych demonstrantów. W latach 1951-1953 był wiceministrem spraw wewnętrznych, przygotowywano go do kierowania rządem po następnych wyborach.
W czasie "błękitnej rewolucji" był przeciwnikiem zawarcia pokoju z demonstrantami, powołał do życia Samoobronę Robotniczo-Chłopską, która miała za zadanie zwalczać prawicowych kontrrewolucjonistów.
W Republice Bialeńskiej początkowo związany z głównym nurtem lewicowej opozycji, w 1960 stworzył jednak własną, bardziej radykalną Partię Socjalistycznego Odrodzenia, która prowadziła aktywną działalność w obronie praw pracowników i przeciwko- bardziej lub mniej- prawicowym rządom.
W 1967 roku, widząc bezskuteczność swojej walki w Republice, wyemigrował do Valhallijskiej Socjalistycznej Republiki Rad rządzonej przez Towarzysza Jabłońskiego. Brał aktywny udział w trwającej kilkadziesiąt lat wojnie domowej, stojąc na czele  oddziałów Bialeńczyków, licznie zamieszkujących wschodnią Anatolię.
W 1981 roku, łącznie z grupą kilkudziesięciu oficerów i polityków VSRR, sprzeciwił się decyzji o zawieszeniu broni z finansową z Dreamlandu i Scholandii Republiką  Anatolii. Powołał do życia Bialeńską Republikę Ludowej Anatolii (tzw. Anatolia Wschodnie, Anatolia Bialeńska), która jednak nie została uznana przez rząd Republiki Bialeńskiej. Ogromna siła nowego kraju sprawiła, że w 1984 roku doszło od ugody z Towarzyszem Jabłońskim, na mocy którego powrócono do wcześniejszej polityki państwa i stworzono Autonomiczną Bialeńsko-Anatolijską Republikę Rad
Gdy po śmierci Towarzysza Jabłońskiego w 2001 roku, pozycja VSRR zaczęła maleć, a kraj był zalewany przez wrogów, Saddam al-Siwak został aresztowany. W 2006 roku skazano go na śmierć, co wykonano kilka tygodni później.

[AndrzejSwarzewski]

Stanisław Wódnicki (1867-1953). Urodził się w Księstwie Wschodniej Anatolii w rotriokatolickiej rodzinie szlacheckiej, przybyłej z Polesia Bialeńskiego kilkanaście lat wcześniej. Uczył się w prywatnych bialeńskich szkołach, a następnie w filii Uniwersytetu Wolnogradzkiego.
W 1892 roku Wódnicki wstąpił do Frontu Bialeńskiej Anatolii walczącego o ponownie zjednoczenie całej wyspy pod władzą Królów Bialenii. Dość szybko został jednym z liderów organizacji, która nawiązała współpracę z nacjonalistami z rodzimej wyspy. W 1898 roku został jednym z Ojców-Założycieli radykalnej Bialeńskiej Partii Narodowej, w której pełnił funkcje w Zarządzie aż do wybuchu Wielkiej Wojny Mikroświatowej.
W 1901 roku został posłem do Parlamentu Księstwa Wschodniej Anatolii, a w 1906 roku wicemarszałkiem tego parlamentu. Cieszył się dużym poparciem społecznym, dlatego też w 1910 został mianowany Ministrem Spraw Obywatelskich KWA. Przeprowadzał skuteczną bialenizację ludności, która dotychczas nie czuła związku z narodem i państwem bialeńskim. Urząd ten pełnił aż do 1922 roku.
W 1922 roku został wiceprzewodniczącym Bialeńskiej Partii Narodowej oraz wszedł do Parlamentu Królestwa Bialeńskiego. Dał się poznać jako bardzo dobry mówca oraz radykalny przeciwnik salonu i nieskutecznej polityki prowadzonej przez Rząd. W 1929 roku przez kilka miesięcy był Ministrem Spraw Zagranicznych w rządzie szerokiej koalicji ugrupowań prawicowych. Został jednak odwołany ze względu na nagłą zmianę kursu polityki zagranicznej na proscholandzką.
W latach 1934-1940 był Wicemarszałkiem Parlamentu, a w 1938 roku jednym z najważniejszych kandydatów na premiera (zajął drugie miejsce w głosowaniu parlamentarnym uzyskując 40.6% głosów). W przeddzień wybuchu Wielkiej Wojny Mikroświatowej aresztowany i osadzony w obozie dla więźniów politycznych za proscholandzkie i antyrządowe wypowiedzi i nawoływanie do zmiany w polityce zagranicznej.
Po uwolnieniu przez wojska scholandzkie został czołowym kolaborantem politycznym, główny kandydat na ewentualnego przywódcę proscholandzkiego rządu. Był głównym twórcą kolaboranckiej Armii Wielkiej Bialenii oraz wielkim zwolennikiem zjednoczenia bialeńskich ugrupowań wojskowych przeciwko partyzantce komunistycznej. Nie uznał rządu Adama Krautza i razem z Narodowym Frontem Walki, Narodową Organizacją i resztkami Armii Wielkiej Bialenii postanowił stworzyć zbrojny opór wobec wkraczających wojsk sarmackich, zwalczając równocześnie komunistyczne partyzantki. W lutym 1945 roku Wódnicki powołał do życia Rząd Narodowy oraz proklamował powstanie Bialeńskiego Państwa Narodowego. Po wygnaniu Sarmatów, wojska wierne Wódnickiemu prowadziły partyzancką walkę z Republiką Socjalistyczną Bialenii, odnosząc szereg zwycięstw i kontrolując w szczytowym okresie (lato i jesień 1946) blisko 30% terytorium kraju. W 1948 roku zawarto pokój na mocy którego zwrócono część majątku Kościołowi oraz szlachcicom.
Wodnicki udał się wówczas na emigrację do Scholandii, gdzie zmarł w 1953 roku.

[AndrzejSwarzewski]

Iwan von Tresckow (1897- 1961)- Ataman Kozackiego Państwa Bałmuckiego, polityk brodryjski i bialeński.
Urodził się on w 1897 roku w bogatej kozackiej rodziny w brodryjskiej Bałmucji. Ukończył szkołę średnią oraz zdał maturę, na czym zdecydował się zakończyć edukację cywilną. Skierował się do szkoły oficerskiej, gdzie razem z grupą kolegów zaangażował się w działalność społeczną, polityczną i narodową (kozacką). Pomimo tego szkołę skończył z wyróżnieniem oraz rozpoczął służbę wojskową.
W 1906 roku został zastępcą dowódcy kozackiego oddziału kawalerii. Cieszył się dobrymi stosunkami z kadrą oficerską oraz szeregowymi żołnierzami. Kilkanaście lat później razem ze swoimi oddziałami major von Tresckow został wysłany do stłumienia rewolucji socjalistycznej. Odniósł liczne sukcesy i wygrał wiele bitew przeciwko renegatom, czym zasłużył sobie na stopień pułkownika. Jego oddziały w 1925 roku zostały zmuszone do opuszczenia Brodrii, jako jedne z niewielu.
On sam nie zdecydował się jednak na trwałą emigrację. Pomimo propozycji otrzymanych z licznych dworów Pollinu, baron Treskow zdecydował się samotnie powrócić do Brodrii i szykować kontrrewolucję.
W 1931 roku został przywódcą nielegalnego Związku Kozackiego, a dwa lata później stał się członkiem zarządu konspiracyjnego Kongresu Wszechbrodryjskiego- największej organizacji monarchistycznej. W 1940 roku wykorzystał okazję i wsparł inwazję scholandzką, powołując do życia Kozackie Państwo Bałmuckie, którego Atamanem został. Pomimo starań, Scholandzi nie poparli idei odtworzenia Carstwa Brodryjskiego, na którego władcę w Kongresie Wszechbrodryjskim proponowano często właśnie Atamana Bałmucji.
W chwili odwrotu wojsk Królestwa Scholandii, przywódca kozacki zdecydował się walczyć, zamiast uciekać z kraju. W 1944 roku powołał nawet Carstwo Brodryjskie, wypowiadając tym samym posłuszeństwo Scholandom. Został ogłoszony Regentem oraz pretendentem do Tronu, w przypadku wygrania wojny. Niestety, pomimo tego siły socjalistyczne okazały się silniejsze i pod koniec roku Ataman musiał uciekać razem z ostatnimi żołnierzami. Postanowił przyłączyć się do Armii Wielkiej Bialenii, która wciąż stawiała opór tworzącej się Republice Socjalistycznej Bialenii. Pozostał w Bialenii i po przegranej, widząc tutaj szansę na szybką zmianę władzy.
Po błękitnej rewolucji został posłem do Parlamentu oraz sekretarzem stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej. Zmarł śmiercią naturalną, zostawiając po sobie trzech synów, którzy do Brodrii powrócili dopiero w XXI wieku.

[Mikołaj Patryk Dostojewski]

Roman Sulejowski (1909 - 2002) - polityk bialeński i brodryjski.
Urodził się w 1909 roku w Wolnogradzie jako syn bialeńskiego kapitalisty i brodryjskiej szlachcianki. W dzieciństwie bardzo dobrze radził sobie z nauką, ukończył szkołę średnią i zdał maturę z wyróżnieniem. Po zakończeniu nauki zaangażował się w politykę i dzięki swoim umiejętnościom szybko zasiadł w bialeńskim rządzie królewskim. W roku 1936 został niesłusznie oskarżony o zamach na ambasadora. Skazano go za to na śmierć, jednak później wyrok śmierci zamieniono na dożywocie. Podczas pobytu w więzieniu napisał książkę pt. "Marny koniec" w której opisał swoją karierę polityczną i przebieg wydarzeń po niesłusznym wyroku. W roku 1940 opanowujące kraj wojska scholandzkie uwolniły Sulejowskiego. Cztery lata niesłusznej odsiadki w więzieniu wpłynęły drastycznie na jego psychikę. Opowiedział się po stronie najeźdźcy, szybko awansował do rangi przywódcy bialeńskiego sektora scholandzkiego aparatu antypartyzanckiego. Brutalnie niszczył partyzantkę - jego nazwisko było znane każdemu Bialeńczykowi, niegrzeczne dzieci straszyło się nim. Wobec klęsk wojsk scholandzkich i wycofania się ich z Bialenii Sulejowski zaszył się gdzieś w górach Jahołdajewszczyzny, był bowiem pilnie poszukiwany jako zbrodniarz wojenny. Żywił się tam szyszkami, pieszo dostał się nad morze, po czym sporządzonym z drzew kajakiem wypłynął do Anatolii. Stamtąd udał się do Brodrii i wziął udział we wprowadzeniu monarchii carskiej. Utworzony przez niego Ruch Wprowadzenia Caratu stanowił jedną z największych partii politycznych w Brodrii. Zmarł w roku 2001 śmiercią naturalną. Pozostawił po sobie trzech synów, cztery córki i majątek ziemski w Ostii.