Bialeńska Stacja Kosmiczna

[Ronon Dex]

Bialeńska Stacja Kosmiczna jest projektem mającym na celu umożliwienie stałego przebywania na orbicie kilku kosmonautów i prowadzenie badań w przestrzeni kosmicznej. Stacja ma stać się również orbitalnym punktem, gdzie będzie można przeprowadzić tankowanie statków kosmicznych przed podróżą na najbliższe obiekty w przestrzeni kosmicznej. Docelowo będzie można przy stacji bazować statki przeznaczone do lotów wewnątrz układowych, unikając kosztownej i zwykle jednorazowej operacji wchodzenia w atmosferę i lądowania.

Docelowo będzie można doprowadzić do budowy na orbicie statku załogowego do lotów na inne obiekty w v-kosmosie, który będzie miał konstrukcję modułową, a po dotarciu do celu zostanie przebudowany na stację kosmiczną znajdującą się na orbicie innej planety. Tym samym może powstać system pozwalający na etapowe podróżowanie pomiędzy dwoma planetami naszego układu planetarnego - gdyż odpowiednio duży statek (lub statki) kosmiczny, posiadający napęd pozwalający na przemieszczanie się wewnątrz układu z odpowiednią prędkością nie będzie musiał wykonywać procedury lądowania, co znacznie uprości jego budowę i ograniczy koszty. Loty będą się odbywać pomiędzy dwoma stacjami kosmicznymi, a komunikacja z powierzchnią planet będzie dokonywana za pomocą promów zdolnych tylko do osiągania niskich orbit i lądowania na powierzchni.

W związku z życzeniem przyspieszenia prac nad programem kosmicznym BAK postanowiła wykorzystać maksymalnie możliwości kosmodromu i dokonać wystrzelenia jednocześnie czterech rakiet nośnych, z których każdy będzie transportował po dwa moduły do budowy stacji orbitalnej.


Rakieta nośna Herkules-H (Herkules-H3) na stanowisku startowym A, w głębi rakieta tego samego typu (Herkules-H4) na stanowisku startowym B.


Jednoczesny start rakiet Herkules-H3, Herkules-H4, Herkules-H5 oraz Herkules H-6.


Startujące rakiety wynoszą po dwa kilkunastotonowe moduły do Budowy Bialeńskiej Stacji Kosmicznej.

Po dotarciu na założoną orbitę moduły stacji kosmicznej znajdują się w pobliżu załogowych statków kosmicznych Feniks-2 i Feniks-3, które używając silników manewrowych przechwytują kolejne moduły i łączą je na orbicie, zgodnie z planem budowy stacji orbitalnej.


Pierwsze dwa moduły zostały przechwycone przez Feniksa-2 i Feniksa-3, którzy po zgraniu pozycji przystępują do ich połączenia, dwa kolejne moduły znajdują się w pobliżu i zostają połączone w następnej kolejności.


Montaż czwartego modułu stacji orbitalnej - montażu dokonuje Feniks-2.


W pobliże "budowy" docierają kolejne moduły, a załogi statków dokonują ich połączenia.


Montaż ósmego modułu stacji kosmicznej.


Po zmontowaniu dostarczonych modułów załogi Feniks-2 i Feniksa-3 przeszły na pokład budowanej stacji, w celu uruchomienia pierwszych jej systemów. Na razie stacja korzysta z zasilania statków kosmicznych, ponieważ moduł ze stacją zasilania oraz panele słoneczne zostaną dostarczone podczas kolejnych startów rakiet z kosmodromu BAK.

[Ronon Dex]

Na orbitę docierają kolejne moduły stacji kosmicznej, a jej budowa trawa dalej.

Ważną "przesyłką" był wyniesiony na orbitę wraz modułami stacji, pojazd przeznaczony do prac orbitalnych. Było to ważne dlatego, że paliwo silników manewrowych statków typu Feniks jest ograniczone - nie są to pojazdy przeznaczone do wykonywania wielokrotnych manewrów związanych z montażem stacji. natomiast stacja nie ma jeszcze możliwości uzupełniania paliwa statkom orbitalnym (dostarczenie zbiorników z paliwem jest przewidziane w toku dalszych prac).

Pojazd do prac orbitalnych nie ma możliwości opuszczenia orbity, jest statkiem który może poruszać się tylko w kosmosie w ograniczonym zakresie, ale ma duży zapas paliwa dla silników manewrowych, a ich rozmieszczenie i systemy sterowania pozwalają na dużą precyzję manewrów - zarówno samodzielnych, jak i z ładunkiem.


"Kosmiczny holownik" ma prostą dwuosobową kabinę załogi, a w jej przedniej części umieszczono system dokowania do innych obiektów (modułów stacji i statków orbitalnych). Reszta elementów statku to silniki manewrowe i zbiorniki z paliwem do ich zasilania.


Holownik z zaczepionym modułem stacji orbitalnej.

Dzięki użyciu wyspecjalizowanego pojazdu do łączenia modułów prace nad stacją nabrały tempa i po dostarczeniu modułu zasilającego i paneli słonecznych stacja, choć nieukończone - mogła rozpocząć samodzielną pracę.


Stacja wyposażona już w panele słoneczne i własne zasilanie.


Prace nad stacją trwają dalej, a kolejne moduły dostarczane są na orbitę na bieżąco.


Aktualny wygląd Bialeńskiej Stacji Orbitalnej.

[Ronon Dex]

Dzięki wprowadzeniu do eksploatacji rakiet nośnych ZEUS - przeznaczonych do wynoszenia na (niską) orbitę bardzo dużych i ciężkich ładunków oraz wysiłkowi załóg obu Feniksów pierwsza Bialeńska Stacja Kosmiczna została zmontowana i może przystąpić do pracy.

Aktualny wygląd stacji:


Widok ogólny stacji na orbicie.


Widok z boku.


Widok od strony sekcji mieszkalnej.


Widok od strony zbiornika paliwa.

Opis stacji:



1. Sekcja główna - "rdzeń stacji".
2. Poziom techniczny.
3. Sekcja mieszkalna.
4. Sekcja dowodzenia i komunikacji.
5. Sekcje naukowe
6. Sekcje naukowe
7. Sekcje gospodarcze
8. Sekcje obsługi statków kosmicznych.
9. Sekcja dokowania.

A. W sekcji mieszkalnej znajdują się trzy moduły połączone szeregowo, w których znajduje zaplecze oraz urządzenia do podtrzymywania życia. Do każdego modułu są dołączone trzy moduły mieszkalne (razem 9), które zapewniają właściwe warunki życia dla łącznie 9 osób stałej załogi stacji. Każdy członek załogi dysponuje więc jednym modułem (zewnętrznej) o średnicy 4,8m i długości 7m - ma to zapewnić odpowiedni komfort podczas długotrwałego przebywania na orbicie.

B. Na szczycie stacji znajduje się moduł zasilania wraz z czterema zespołami paneli słonecznych.

C. Wszystkie cztery sekcje naukowe są zakończone modułem z kilkoma dokami zewnętrznymi, co umożliwi dalszą rozbudowę stacji w przyszłości.

D. W dolnej części stacji znajdują się moduły przystosowane do dokowania statków kosmicznych - jeden z trzema dokami, a drugi z jednym. Docelowo do tego najniższego można będzie dokować duże statki kosmiczne, a moduł z trzema dokami posłuży do łączenia małych statków i wahadłowców.

E. Stacja kosmiczna posiada łącznie 5 modułów awaryjnych - jeden na końcu sekcji mieszkalnej i po dwa na końcach sekcji gospodarczych i obsługi statków kosmicznych. Są one nieco mniejsze od modułów zasadniczych stacji (4,8x7m) i mają wymiary 4,8x5,5m - posiadają integralne zbiorniki tlenu i urządzenia do podtrzymywania życia. W razie awarii gdy nie można dotrzeć do statków kosmicznych można je odłączyć (mają mały silnik manewrowy, który pozwala oddalić się od stacji kosmicznej) i zapewniają one możliwość przeżycia 3-4 osób na orbicie do czasu przybycia statku ewakuacyjnego (nie mają jednak zdolności do samodzielnego opuszczenia orbity i lądowania).

F. Do poziomu technicznego dołączona jest śluza pozwalająca na opuszczania stacji i wychodzenie w otwartą przestrzeń.

G. Stacja posiada duży zbiornik paliwa (ponad 200t), który został dostarczony za pomaca rakiety ZEUS-T i będzie służył do uzupełniania paliwa statkom kosmicznym operującym na orbicie, jak i udającym się w dalsze podróże.

H. Do poziomu technicznego zadokowany jest pojazd do prac orbitalnych, który wcześniej służył do montażu stacji, a obecnie może wykonywać różne prace orbitalne.

I. Feniks-2 zadokowany do dolnego doku stacji.

J. Feniks-3 zadokowany do górnego doku stacji.

Na razie załogi obu Feniksów (łącznie 8 kosmonautów) stanowią tymczasową załogę stacji - do czasu przybycia załogi docelowej.

[Ronon Dex]

W dniu dzisiejszym przybył do stacji kosmicznej prototypowy samolot kosmiczny USK-1 Hermes, który zadokował do jednego z modułów dokujących. Przeprowadzono próby działania śluz powietrznych, po czym jego załoga przeszła do wnętrza stacji.



Kolejne fazy dokowania USK-1 do stacji kosmicznej:


Statek zbliża się do dolnej części stacji.


Wykonuje obrót w celu ustawienia się właściwie względem moduły dokującego stacji.


Następuje zbliżenie i dokowanie.