KATALOG SPRZĘTU - cz.3 - Samoloty kosmiczne.

[Ronon Dex]

Samolot kosmiczny USK-1 Hermes
Data pierwszego lotu - 25 września 2014

Samolot kosmiczny USK-1 Hermes (uniwersalny samolot kosmiczny - typ pierwszy) został skonstruowany w firmie Razor Air Tech na zapotrzebowanie Bialeńskiego Programu Kosmicznego. Samolot może pełnić funkcję zarówno promu kosmicznego do komunikacji z obiektami orbitalnymi, jak również niewielkiego statku załogowego do bliskich podróży kosmicznych np. na satelity lub nawet na sąsiadujące planety. Stanowi także wyposażenie statków międzyplanetarnych - jako prom pokładowy.

Dzięki zastosowaniu nowatorskich rozwiązań napędowych (stanowiących tajemnicę firmy RAT) stało się możliwe odbywanie poziomego startu z normalnego pasa startowego i dotarcie do orbity. USK-1 - może się również obyć bez pasa startowego, gdyż posiada napęd umożliwiający start pionowy. Manewr taki jednak jest bardzo paliwożerny co powoduje, że samolot kosmiczny może w zasadzie tylko jednokrotnie dokonać startu i lądowania na planetach o ciążeniu i atmosferze zbliżonej do Pollinu. Dlatego jego start może odbywać się przy użyciu rakiety nośnej - wtedy pojazd zachowuje zdolność dokonania manewru lądowania i ponownego startu z planety zbliżonej do Pollinu. Można oczywiście wystartować poziomo, uzupełnić paliwo na orbicie i wyruszyć w dalszą podróż.



USK-1 posiada trójpodporowe podwozie w układzie z kołem przednim. W przypadku startu poziomego dysze silników napędu pionowego są zasłonięte dwuczęściowymi osłonami.


USK-1 w czasie pionowego startu - silniki napędu pionowego pozwalają na uniesienie pojazdu na wysokość umożliwiającą uruchomienie silników głównych i nabranie odpowiedniej prędkości, przy której samolot kosmiczny jest już utrzymywany przez siłę nośną wytwarzaną przez skrzydła.


USK-1 na orbicie - w konfiguracji gładkiej, wszelkie urządzenia znajdują się w lukach zasłoniętych pokrywami.


W celu zapewnienia łączności dalekiego zasięgu i ekonomicznego zasilania USK-1 Hermes posiada rozkładaną antenę obrotową w górnej części kadłuba, tuż za kabiną załogi...


... oraz rozkładane panele słoneczne umieszczone w tylnej części kadłuba tuż za lukiem ładowni.


Samolot kosmiczny posiada niewielką ładownię, która może być wykorzystywana do wynoszenia niewielkich satelitów, przewożenia ładunku z powierzchni do statków międzyplanetarnych lub w przypadku dłuższych lotów może posiadać zamontowany dodatkowy zbiornik paliwa.


Do łączenia samolotu kosmicznego z innymi pojazdami czy stacjami kosmicznymi służy dok umieszczony w przedniej części kadłuba i normalnie podczas lotu ukryty pod opływową osłoną.


Dok posiada własną śluzę powietrzną, co uniezależnia go od urządzeń tego typu na stacjach kosmicznych czy w innych pojazdach.

Dane pojazdu:

Załoga - 5 osób (pilot i 4 pasażerów)

Masa własna - 12t
Masa maksymalna do lądowania - 19t
Masa startowa maksymalna - 27t

Długość - 17,90m
Rozpiętość - 17,85m
Wysokość - 4,75m

Ciąg silników głównych - 2 x 160kN
Ciąg silników hamujących - 2 x 35kN
Ciąg silników napędu pionowego - 3 x 110kN

[Ronon Dex]

Samolot kosmiczny USK-2


Prototyp USK-2 na drodze startowej kosmodromu BAK.

Samolot kosmiczny USK-2 została skonstruowany w firmie RAT na zamówienie wojskowe, które wymagało pojazdu większego niż używane przez BPK samoloty kosmiczne USK-1 - jednak o wymiarach pozwalających umieścić samolot kosmiczny jako prom na statku kosmicznym typu "Eksplorator".

W efekcie powstał samolot kosmiczny mający dwuosobową załogę i mogący przewozić 6 pasażerów (USK-1 - 1+4) oraz mający ładownię o pojemności 30 metrów sześciennych (czyli ponad trzykrotnie większą niż niewielka ładownia USK-1) i mogący zabrać ponad 10 ton ładunku na orbitę.


USK-2 na orbicie z otwartą ładownią.

Zwiększenie możliwości ładunkowych oraz nieunikniony wzrost masy startowej pojazdu (z 26 do prawie 36 ton) spowodował, że USK-2 nie ma jak USK-1 możliwości pionowego startu i lądowania na planetach typu Pollinu, a tylko na takich gdzie panuje mniejsze ciążenie.


USK-2 po starcie podczas lotu w atmosferze.

Podobnie jak w przypadku USK-1 zachowano przedni system dokowania wraz ze śluzą powietrzną.


Otwarty węzeł dokujący USK-2.

Obecnie ze względu na realizację zamówień wojskowych firma RAT nie sprzedaje USK-2 odbiorcom cywilnym, ale BAK eksploatuje i testuje prototyp pojazdu udostępniony przez RAT.


USK-2 na orbicie Pollinu.

Nie jest na razie planowane zastępowanie USK-1 przez USK-2 w roli promu statków kosmicznych "Eskplorator", gdyż ze względu na badawczy charakter misji BPK nie można zrezygnować z możliwości pionowego startu i lądowania takich pojazdów. Jednak ze względu na plany budowy międzynarodowej stacji kosmicznej, znacznie większej od obecnie używanej BAK rozpatruje zakup dwóch pojazdów typu USK-2 do jej obsługi - może to jednak nastąpić dopiero po zrealizowaniu przez RAT zamówień wojskowych.

Dane pojazdu:

Załoga - 8 osób (2 pilotów i 6 pasażerów)
Długość - 23,90m
Rozpiętość - 18,95m
Wysokość - 6,75m

Masa własna - 16t
Masa maksymalna do lądowania - 27t
Masa pojazdu gotowego do startu (bez ładunku, z pełnym zapasem paliwa) - 35,75t
Masa startowa maksymalna - 46,5t
Masa ładunku - 10,75t

[Ronon Dex]

Samolot kosmiczny TSK-3


TSK-3 na orbicie Pollinu.

Transportowy samolot kosmiczny TSK-3 jest dużym statkiem kosmicznym przeznaczonym do transportowania wielkogabarytowych  ładunków na orbitę Pollinu oraz może być wykorzystywany również do bliskich podróży międzyplanetarnych (po przystosowaniu - czyli zamontowania w ładowni zbiorników paliwa, tlenu i wody oraz bardziej rozbudowanych systemów podtrzymywania życia).

TSK-3 ma załogę 4 osobową oraz może przewozić 20 pasażerów.


Porównanie wielkości TSK-3 i USK-1.

Pojemność ładowni wynosi ok. 2500 metrów sześciennych, a maksymalna masa przewożonego ładunku to 432 tony.


Otwarta ładownia TSK-3.

System dokowania wraz ze śluzą powietrzną został umieszczony na grzbiecie kadłuba, przed ładownią i jest na czas lotu wsuwany do kadłuba i zamknięty pokrywami.


Wysunięty dok wraz ze śluzą powietrzną - TSK-3.

Samolot kosmiczny TSK-3 został zamówiony ze względu na plany budowy dużej, międzynarodowej stacji kosmicznej na orbicie Pollinu i na razie jest używany w jednym egzemplarzu.







TSK-3 podczas startu do swojego pierwszego, testowego lotu na orbitę (jeszcze bez ładunku).

Dane pojazdu:

Załoga - 4 osoby (+ do 20 pasażerów)

Długość - 60,5m
Rozpiętość - 76,6m

Masa własna - 266 t
Masa maksymalna do lądowania - 420 t
Masa pojazdu gotowego do startu (bez ładunku, z pełnym zapasem paliwa) - 572 t
Masa ładunku - 432 t
Masa startowa maksymalna - 1004 t