Organizacja pododdziałów piechoty niskiego szczebla.

[Ronon Dex]

Organizacja pododdziałów piechoty niskiego szczebla.

Tematem wykładu (i mam nadzieję również dyskusji) jest organizacja pododdziałów piechoty niskiego szczebla czyli obejmujących zagadnienia od szczebla drużyny do szczebla kompanii. Motorem napędowym podjęcia tej tematyki jest fakt otrzymania prośby ze strony Królestwa Hasselandu o pomoc w doprowadzenia rozwiązań ich armii do takiego stanu, aby umożliwiło to współprace z armią RB. Ponieważ obecne rozwiązania organizacyjne armii KH są w zasadzie całkowicie błędne to jest to dobra okazja do przedstawienia tematu.

Najniższym szczeblem w piechocie jest drużyna czyli pododdział liczący od kilku do kilkunastu żołnierzy (zależnie od przeznaczenia) i z zasady posiadająca jakiś sprzęt transportowy będący często (w armii nowoczesnej - zwykle) również środkiem walki. Drużyna dzieli się czasem na sekcje - ale taki podział nie jest konieczny i w realu bywa stosowany lub nie. Współczesna drużyna piechoty liczy z zasady około 10 żołnierzy, a jej dokładna liczebność jest determinowana pojemnością jej pojazdu czyli bojowego wozu piechoty lub transportera opancerzonego.

Kolejnym szczeblem jest pluton - czyli pododdział składający się z 2-5 drużyn i liczący zwykle od dwudziestu paru do czterdziestu kilku żołnierzy. Pluton posiada kilka - jeśli chodzi o pluton piechoty to zwykle 3 lub 4, plutony rozpoznawcze czy plutony broni wsparcia mogą mieć ich więcej.

Kompania jest kolejnym szczeblem organizacyjnym - składa się z dowództwa i 2-5 plutonów. Liczy zwykle od 100-150 żołnierzy w piechocie, choć pododdziały specjalistyczne bywają mniej lub bardziej liczne. Kompania posiada z zasady ponad 10 pojazdów oraz jest szczeblem organizacyjnym na którym zaczyna występować już element logistyczny.

Zacznijmy więc od drużyny piechoty...

Jaki powinien być skład drużyny?

Przede wszystkim współczesna i nowoczesna drużyna piechoty powinna posiadać bojowy wóz piechoty - czyli pojazd umożliwiający dowiezienie żołnierza na pole walki oraz jego wsparcie ogniowe, a także umożliwia prowadzenia walki nie wysiadając z pojazdu i samym pojazdem, który dysponuje odpowiednim uzbrojeniem. Część BWP umożliwia prowadzenie ognia z broni strzeleckiej przewożonej drużyny, ale współcześnie się od tego rozwiązania odchodzi (jako mało efektywnego), na rzecz lepszego uzbrojenia samego pojazdu. Bojowy wóz piechoty może być pojazdem gąsienicowym i zwykle tak jest, a również ostatnio pojawiają się BWP kołowe - gdyż oba rozwiązania mają zalety i wady, a "złotego środka" nie ma.

Liczebność drużyny jest determinowana pojemnością pojazdu, który ma 2 lub 3-osobową załogę (współcześnie najczęściej 3) oraz przewozi kilku żołnierzy desantu. Skoro opieramy się na potrzebach KH i rozwiązaniach własnych to jest to 7-8 żołnierzy.

Pozostańmy więc w okolicach armii RH i KH...

Armia KH wybrała jako swój podstawowy BWP istniejący w realu i produkowany seryjnie rosyjski BMP-3:

 [ Załącznik nie istnieje ]

Jest to pojazd gąsienicowy, o masie 18,7 tony i silnie uzbrojony bo posiadający zarówno działo niskociśnieniowe 100mm (z możliwością wystrzeliwania z lufy PPK), jak i sprzężone z nim działka 30mm i karabin maszynowy 7,62mm. Dwa dodatkowe karabiny maszynowe są umieszczone z przodu kadłuba i są obsługiwane przez dwóch żołnierzy desantu, którzy zajmują miejsca po obu stronach kierowcy. Jest to rozwiązanie nietypowe przy konstruowaniu takich pojazdów - i ma swoje wady, bo ci żołnierze mogą opuszczać pojazd tylko przez górne włazy w przedniej części pojazdu, co naraża ich na ogień przeciwnika. Oczywiście rozwiązanie ma też zalety, bo zwiększa siłę ognia pojazdu. W ogóle BMP-3 ma dużą silę ognia, większą niż przeciętny BWP - jest to jednak okupione zdecydowanie słabszym niż współczesna przeciętna opancerzeniem pojazdu.

Armia RB posiada zarówno BWP gąsienicowe, jak i kołowe. jako gąsienicowy BWP wybrano pojazd, który produkowany seryjnie nie jest i jest nim polski projekt oznaczony kryptonimem "Anders". Jednak jak nadmieniłem na wstępie - mikroświat umożliwia takie wybory, przecież "real nie istnieje" i nie istnieją też np. jego problemy ekonomiczne z reala.

Pojazd oznaczony jest u nas jako CVT-5 i ma dwie odmiany czyli typowy bojowy wóz piechoty CVT-5-30, którego podstawowym uzbrojeniem jest armata automatyczna 30mm...

 [ Załącznik nie istnieje ]

... oraz wóz wsparcia ogniowego uzbrojony w działo 120mm (przy zmniejszonej możliwości przewożenia desantu).

 [ Załącznik nie istnieje ]

Jest to pojazd o masie bojowej około 33 ton (przez co ma lepszą ochronę pancerną niż np. BMP-3) i oprócz uzbrojenia głównego ma sprzężony z nim karabin maszynowy oraz możliwość wystrzeliwania (z osobnej wyrzutni) przeciwpancernych pocisków kierowanych. W wersji uzbrojonej w działko 30mm może przewozić 8 żołnierzy desantu, a w wersji WWO z działem 120mm tylko 4. Załogę w obu przypadkach stanowi 3 żołnierzy.

Używamy również starszego typu BWP, który nazwaliśmy CVT-4-IFV i jest on oparty również na pojeździe, który w realu do produkcji nie wszedł i też polskiego projektu - a mianowicie pojazd zwany BWP-2000, który w realu miał zastąpić stare, zużyte i nie spełniające już dawno wymagań pola walki BWP-1 (BMP-1). W realu to nie nastąpiło i WP dalej "buja się" z mało już przydatnym BMP-1. Ale w rzeczywistości wirtualnej to mogło sobie nastąpić... i u nas nastąpiło. Swego czasu zastąpiliśmy BMP-1 i BMP-2 (oznaczone u nas odpowiednio CVT-1-IFV i CVT-2-IFV) właśnie "przejściowym" typem BWP. Obecnie te pojazdy służą u nas w dwóch dywizjach na Anatolii, bo na terenie macierzystej wyspy zastąpiliśmy je już docelowymi CVT-5.

 [ Załącznik nie istnieje ]

Jest to pojazd o masie około 20 ton (podobna ochrona pancerna co w BMP-3), mogący przewozić oprócz 3-osobowej załogi 8 żołnierzy desantu. Uzbrojeniem głównym jest automatyczna armata 60mm (sprzężona z km i możliwość instalacji wyrzutni PPK) czyli coś co miało być czymś pośrednim pomiędzy działkiem 30-35mm, a działem kalibru 100-120mm, zbyt dużym by zachować możliwość przewożenia odpowiedniej liczby desantu. Doświadczenia wykazały jednak, że "złoty środek" nie istnieje i lepiej mieć po prostu dwa pojazdy z różnym uzbrojeniem.

Oprócz gąsienicowych mamy również kołowe BWP czyli odmiana bojowa kołowego transportera opancerzonego. Tym razem jest to pojazd produkowany seryjnie i używany w realu czyli fiński transporter Patria używany i produkowany w Polsce jako Rosomak.

 [ Załącznik nie istnieje ]

Pojazd jest uzbrojony w działko 30mm oraz sprzężony z nim karabin maszynowy. Ma masę około 22 tony, dobrą ochronę pancerną (boczne do kalibru 14,5mm włącznie) i załogę 3-osobową. W pojeździe jest 8 miejsc dla żołnierzy desantu.

Pojemność wozów bojowych determinuje liczebność drużyny, ale czy można przyjąć zasadę "tylu ile się zmieści"?

Przecież pluton może potrzebować 2-3 dodatkowych miejsc dla żołnierzy doraźnie przydzielonych do jego składu... może to być saper, snajper czy żołnierz mający pełnić rolę "przewodnika" w terenie na który przybywa pluton itd. Gdzieś te miejsca trzeba znaleźć...

Ponieważ łączna pojemność naszych BWP to 11 żołnierzy, przyjęto więc zasadę że drużyna będzie liczyła 10 żołnierzy czyli 3 załogantów i 7 żołnierzy spieszających się. W każdym BWP jest jedno wolne miejsce - w przypadku nowych struktur jest to o tyle ważne, bo wozem dowódcy plutonu jest pojazd z działem 120mm i są tam tylko 4 miejsca dla desantu (wykorzystane 1 100%). Pluton piechoty RB może więc do swoich pojazdów zabrać 3 dodatkowych żołnierzy - bo liczy 3 drużyny i ma 4 pojazdy. W przypadku plutonów ze starszymi BWP i kołowymi BWP są to 4 miejsca - bo w każdym z czterech wozów jest jedno wolne miejsce.

Czy jednak można przyjąć taki sam układ w armii KH gdzie BWP ma łącznie 10 miejsc i 3-osobową załogę?

Wymagałoby to redukcji żołnierzy desantu do 6 - co zmniejsza siłę ogniową i możliwości drużyn. Oczywiście można się na to zdecydować, ale równie dobrze można pozostawić wolne miejsca w pojeździe dowódcy plutonu i również pozostawić drużynę 10-osobowa i siedmiu żołnierzy do walki w spieszeniu.

Oprzyjmy się więc na drużynie liczącej 10 żołnierzy, w tym 3 stanowiących załogę BWP.

W jaki sposób należałoby ich uzbroić?

Tutaj możliwości są różne... zacznijmy od broni maszynowej - można uzbroić drużynę w:

a/ 1 uniwersalny karabin maszynowy*
b/ 1 karabinek maszynowy
c/ 2 karabinki maszynowe
d/ 1 jeden karabin maszynowy i 1 karabinek maszynowy.

Rozwiązanie "b" odrzuciłem jako zapewniające najmniejsze możliwości ogniowe, natomiast rozwiązanie "d" choć najbardziej atrakcyjne ogniowo jednak nie bardzo nadaje się w sytuacji gdy liczba spieszonych żołnierzy wynosi tylko 7, bo trzeba cały czas pamiętać o masie przenoszonej amunicji, a amunicja karabinowa jest około dwa razy cięższa od pośredniej. Byłoby dobre gdyby spieszona drużyna miała np. 9 żołnierzy.

W armii RB przyjęto, że w drużynie są 2 karabinki maszynowe - natomiast dodatkowy uniwersalny karabin maszynowy (zapewniający większa odległość prowadzenia ognia) jest umieszczony w dowództwie plutonu. razem więc pluton ma 7 sztuk broni maszynowej - 6 kbkm i 1 ukm.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Element spieszający się drużyny piechoty RB od lewej:
- dowódca drużyny (kbk)
- celowniczy/strzelec kbkm (kbkm)
- strzelec (kbk) - pełni też funkcję pomocnika celowniczego kbkm (przenosi dodatkowa amunicję)
- strzelec z granatnikiem (kbk z granatnikiem podwieszanym)
- celowniczy/strzelec kbkm (kbkm)
- strzelec (kbk) - pełni też funkcję pomocnika celowniczego kbkm (przenosi dodatkowa amunicję)
- strzelec z granatnikiem (kbk z granatnikiem podwieszanym).

Warto zaznaczyć, że ważny jest typ broni czyli jej możliwości - w RB używamy obecnie kbkm wzorowanego na belgijskim Minimi (bardzo rozpowszechniony w realu), który jest zasilany taśmowo i ma wymienną lufę. W zasadzie siła ognia nie różni się od ukm - a jedyna różnica to fakt, że kbkm może prowadzić skuteczny ogień na odległości mniejsze niż ukm, a jego pociski posiadają mniejsza siłę przebicia przeszkód.

Czy takie rozwiązanie będzie najlepsze dla drużyny KH?

Nie do końca jeśli bazując na tym, że jak można przeczytać ich sprzęt bazuje na uzbrojeniu rosyjskim... Mamy w takim przypadku kbkm (RPK), który jest zasilany z magazynka, nie ma wymiennej lufy i jest cięższą odmianą karabinka automatycznego. Jednak jest bronią niewiele większą od kbk (nieco dłuższa i cięższa lufa oraz dwójnóg), nie prowadzi tak intensywnego ognia (nie może strzela z zamkniętego zamka - istnieje możliwość przegrzania i samozapłonu), a więc nie potrzebuje takich ilości amunicji jak broń zasilana z taśmy. W zasadzie strzelec tej broni może amunicje przenosić sobie sam, a zawsze w razie czego może skorzystać z zapasu magazynków innych strzelców, bo magazynki kbkm i kbk są wzajemnie zamienne.

Przyjęcie jednak zasady dwóch takich kbkm zmniejsza jej siłę ognia bo "umaszynowiona" wersja kbk nie może się równać z "prawdziwym" karabinem maszynowym. Jednocześnie używany ukm (PK lub PKM) jest lżejszy od używanego w RB ukm FN MAG - bo PKM jest chyba najlżejszą bronią tej klasy. W takim przypadku rozwiązaniem optymalnym jest moim zdaniem przydzielenie drużynie zarówno ukm, jak kbkm, który to będzie bronią, która będzie np. strzelać intensywnie tylko wtedy gdy obsługa ukm będzie zmieniała stanowisko lub taśmę.  Jeżeli przyjąć zasadę dwóch granatników podwieszanych w drużynie to pozostaje jeden żołnierz, który może wspomagać obsługę ukm w przenoszeniu dodatkowej (cięższej niż przy kbkm) amunicji.

W tym przypadku spieszający się element drużyny mógłby wyglądać tak:

 [ Załącznik nie istnieje ]
Element spieszający się proponowanej drużyny piechoty KH od lewej:
- dowódca drużyny (kbk)
- celowniczy ukm (ukm)
- pomocnik celowniczego ukm (kbk)
- strzelec kbkm (kbkm)
- strzelec (kbk) - może przenosić dodatkową amunicję do ukm
- strzelec z granatnikiem (kbk z granatnikiem podwieszanym)
- strzelec z granatnikiem (kbk z granatnikiem podwieszanym).

Kolejną kwestią są granatniki przeciwpancerne - ale współcześnie popularność zyskały niewielkie granatniki jednorazowego użytku. I tak taka broń nie może zniszczyć współczesnego czołgu i raczej jest przeznaczona do niszczenia lżejszych wozów bojowych (BWP czy transportery opancerzone, a także do niszczenia celów np. w budynkach), a drużyna zmechanizowana ma zwykle wsparcie własnych wozów bojowych. Takie granatniki są przewożone w BWP i nie mają etatowej obsługi - po prostu w miarę potrzeb zabierają je i strzelają z nich wyznaczeni żołnierze drużyny.

Bardziej skuteczny sprzęt można umieścić na wyższym szczeblu - np. w plutonie. I w plutonie piechoty RB jest w dowództwie lekkie działo bezodrzutowe (wzorzec z reala Carl Gustaw - może wystrzeliwać pociski nie tylko przeciwpancerne), ale tylko w plutonach na kołowych BWP CVW-5-IFV oraz na starszych BWP CVT-4-IFV. Ze względu na brak miejsca w plutonie na nowych BWP CVT-5 nie ma takiej broni i jej obsługi w dowództwie plutonu... ale brak tego sprzętu rekompensuje wóz dowódcy plutonu z działem 120mm, które może niszczyć również czołgi oraz wspierać piechotę skutecznymi pociskami odłamkowo-burzącymi.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Dowództwo plutonu piechoty (zmechanizowanego) RB gdy wyposażony on jest w pojazdy serii CVT-5, od lewej:
- dowódca plutonu (kbk)
- celowniczy ukm (ukm)
- pomocnik celowniczego ukm (kbk)
- sanitariusz (kbk)

 [ Załącznik nie istnieje ]
Dowództwo plutonu piechoty (zmechanizowanego) RB gdy wyposażony on jest w pojazdy serii CVT-4-IFV lub CVW-5-IFV, od lewej:
- dowódca plutonu (kbk)
- celowniczy ukm (ukm)
- pomocnik celowniczego ukm (kbk)
- celowniczy lekkiego działa b.o. (kbk + dz.b.o.)
- pomocnik celowniczego działa b.o. (kbk)
- pomocnik celowniczego działa b.o. (kbk)
- sanitariusz (kbk)

Natomiast w przypadku armii KH można jak najbardziej granatnik wielorazowego użytku w plutonie umieścić - jak mniemam będzie to RPG-7, który współcześnie używa już pocisków nie tylko przeciwpancernych, ale też odłamkowych i zapalających. Nie będzie bowiem potrzeby umieszczania (jak w plutonie RB) uniwersalnego km na szczeblu plutonu bo ukm-y są w drużynach. jednocześnie pozostaną wolne miejsca w BWP dowódcy... bo skład dowództwa to oprócz dowódcy właśnie obsługa granatnika (2 żołnierzy - lub trzech przy większym zapasie amunicji) i sanitariusz. Nie jest dobrym pomysłem - jak wyczytałem w temacie armii KH, aby sanitariuszem był jeden żołnierz drużyny - w podstawowym zakresie przeszkoleni powinni być wszyscy żołnierze, a jeden sanitariusz na 10 żołnierzy to przesada. lepiej umieścić w plutonie jednego, ale lepiej kwalifikowanego i z lepszym wyposażeniem.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Dowództwo proponowanego plutonu piechoty (zmechanizowanego) KH, od lewej:
- dowódca plutonu (kbk)
- celowniczy granatnika ppanc. (kbk + granatnik)
- pomocnik celowniczego granatnika ppanc.. (kbk)
- pomocnik celowniczego granatnika ppanc. (kbk)
- sanitariusz (kbk)

Pluton KH miałby więc dwa wolne miejsca w wozie dowódcy plutonu.

Skład plutonu...

Na forum KH wyczytałem coś takiego:

Jeden pluton składa się z 50 żołnierzy. Na czele plutonu stoi porucznik.
Każdy pluton podzielony jest na 5 drużyn zmechanizowanych. Jedna drużyna składa się z 10 żołnierzy.

Tym plutonem nikt nie dowodzi... w każdym razie skutecznie - bo jego dowódca nie dość, że musi dowodzić na raz aż 5 drużynami to jednocześnie jest dowódca jednej z nich. Na pewno się pogubi...

Praktyka wojen dowiodła że najlepszym układem jest umieszczenie w plutonie trzech drużyn. Usprawnia to dowodzenie i nie obarcza dowódcy nadmiarem czynności na polu walki. Musi "ogarnąć mniejszy" odcinek, a jak mniejszy to zrobi to sprawniej i będzie "bliżej swoich żołnierzy". Jednocześnie jeśli dowódca ma jeden BWP, a trzy pozostałe to pojazdy drużyn - czyli pluton liczy 4 pojazdy - jest układ najkorzystniejszy przy walce tymi pojazdami. Pluton dzieli się wtedy na dwie grupy po dwa pojazdy i taki układ pozwala najlepiej osłaniać się ogniem w terenie urozmaiconym i zurbanizowanym.

Pluton z 3 drużynami i 4 pojazdami liczyłby w KH łącznie 38 żołnierzy i posiadał 3 ukm, 3 kbkm i 1 granatnik przeciwpancerny (nie licząc jednorazowych) i 6 granatników podwieszanych. Z tego 26 żołnierzy ulegałoby spieszeniu, a 12 stanowiło załogi BWP.

Dla porównania pluton RB ma 37 żołnierzy (przy wozach CVT-5), z czego spiesza się 25 (12 to załogi) lub 40 żołnierzy przy wozach CVW-5-IFV i CVW-4-IFV, z czego spiesza się 28 żołnierzy (12 to załogi). Pluton RB 1 ukm i 6 kbkm, 6 granatników podwieszanych oraz w przypadku poruszania się wozami CVW-5-IFV i CVW-4-IFV jeszcze lekkie działo bezodrzutowe.

To tyle o kwestiach drużyny i plutonu... zanim przejdziemy do szczebla kompanii - zapraszam do dyskusji lub zadawania pytań.


___________________________
*) Dla informacji - stosuję cały czas nomenklaturę polską, współczesną (zawartą w PN-V-01016 z 2004) gdzie karabin i karabin maszynowy to broń strzelająca amunicją karabinową, a karabinek i karabinek maszynowy to broń strzelająca amunicja pośrednią.

[Kristian Arped]

Bojowy wóz piechoty może być pojazdem gąsienicowym i zwykle tak jest, a również ostatnio pojawiają się BWP kołowe - gdyż oba rozwiązania mają zalety i wady, a "złotego środka" nie ma.

Takie małe pytanie: od czego zależy? Od ukształtowania terenu czy może od czegoś jeszcze?

[Ronon Dex]

Gąsienicowe BWP mogą być pojazdami cięższymi, a więc lepiej opancerzonymi - zachowując duże możliwości poruszania się w trudnym terenie, nawet 30-tonowy pojazd gąsienicowy będzie miał nacisk jednostkowy na grunt poniżej 0,7 kg/cm2. Powoduje to duża powierzchnia styku gąsienic w podłożem. Natomiast czteroosiowy pojazd kołowy będzie miał ten nacisk o wiele większy. Ciągłość gąsienicy również podnosi możliwości pokonywania przeszkód, które są lepsze od pojazdów kołowych.

Natomiast pojazd kołowy jest szybszy podczas poruszania się po drogach, zużywa mniej paliwa i z zasady ma większy zasięg. Ale jego masa musi być ograniczona, bo im jest większa tym nacisk na grunt dość mocno się zwiększa i możliwość pokonywania terenu maleje. Zresztą rosną w tym przypadku wymiary - bo trzeba stosować koła o większej średnicy i szerokości oraz dodatkowe układy umożliwiające zmianę ciśnienia w kołach (zmniejszanie ciśnienia powoduje zmniejszanie się nacisku jednostkowego poprzez "rozpłaszczanie się powierzchni koło przylegającej do gruntu).

Układ gąsienicowy ma większą odporność na uszkodzenie na polu walki - bo choć współcześnie odporność ogumionych kół jest bardzo duża (nawet na przestrzelenia i czy działanie odłamków) to nie dorówna to stalowej gąsienicy. Przez to na polu walki trudniej wyeliminować pojazd gąsienicowy.

Pojazd gąsienicowy ma też większą manewrowość w ciasnych przestrzeniach, ale podczas szybkiej jazdy po drodze manewruje się nim trudniej niż w przypadku pojazdu ze skręcanymi kołami, który wykonuje skręty bardzo płynnie. Generalnie pojazd kołowy szybciej dotrze na pole walki, ale jeżeli teren jest trudniejszy to w samym terenie będzie poruszał się gorzej. Jednak budowa układów jezdnych powoduje, że pojazd gąsienicowy jest z zasady nieco szerszy niż kołowy, ale jednocześnie nieco niższy - poza kwestiami manewrowania i ukrycia sylwetki pojazdu na polu walki ma to wpływ na możliwość transportu lotniczego, bo wyższy i ale węższy pojazd łatwiej "wpasować" do owalnego kadłuba samolotu.kołowego.

Większa ekonomia eksploatacji (i nie tylko chodzi o cenę - paliwo trzeba dostarczyć, a zużywalność się elementów układu kołowego jest mniejsza - czyli mniejsza jest obsługowość pojazdu) pojazdu kołowego powoduje, ze pojazd kołowy będzie praktyczniejszy tam, gdzie sytuacja wymaga dalszego przemieszczania się czy długiego pozostawania w ruchu (np. patrolowanie terenu). Natomiast pojazd gąsienicowy będzie się lepiej sprawdza w walce, w trudnym terenie, będąc bezpośrednią asystą czołgów.

Obecnie więc panuje tendencja do posiadania zarówno gąsienicowych BWP - i to takich o dużej odporności pancerza (a więc cięższych dochodzących do 30 ton i więcej), takiej która dorównuje czołgom starszej generacji oraz jednocześnie pojazdów kołowych, które mogą uzupełniać te gąsienicowe wszędzie tam gdzie nie potrzeba walczyć w trudnym terenie, ale ich odporność na ostrzał (choć coraz większa) nie dorównuje pojazdom gąsienicowym.

Co do terenu to w sumie rzadko zdarza się taki, który eliminuje całkowicie jeden rodzaj pojazdu - teren wykluczający pojazdy kołowe to tereny podmokłe oraz arktyczne. Z drugiej strony tereny pustynno-stepowe często preferują pojazdy kołowe, bo choć na typowym terenie piaszczystym lepiej poradzi sobie pojazd gąsienicowy to na rozległych terenach stepopodobnych takie pojazdy wzbijają ogromne ilości pyłu co nie wychodzi na zdrowie silnikom. Stąd np. w RPA (oczywiście piszę o czasach świetności tego kraju) przywiązywano mało uwagi nawet do czołgów, a budowano silnie uzbrojone pojazdy kołowe - pojazdy gąsienicowe były w tym terenie bardzo awaryjne. Z drugiej strony Izrael czyli kraj o stosunkowo niewielkich odległościach, ale silnie zagrożony i gdzie walki są nasycone dużą ilością środków ogniowych na małej przestrzeni w ogóle nie buduje BWP czy to kołowych czy to gąsienicowych - tylko stawia na ciężkie transportery będące przebudowanymi czołgami (i często przewyższające je odpornością - bo masę zdjętej wieży można wykorzystać na dodatkowe opancerzenie), a same ich czołgi mają niewielkie przedziały desantowe dla piechoty.

Jeżeli zakładamy tak jak w naszym wirtualnym przypadku duże i zróżnicowane obszary to trzeba mieć pojazdy bojowe zarówno gąsienicowe, jak i kołowe - podobnie jak w Rosji używa się zarówno gąsienicowych BMP-2/BMP-3 oraz kołowych BTR-90 czy jak w USA gąsienicowych M2 Bradley i kołowych Strykerów. Mniejsze państwa też często decydują się na układy mieszane (bardziej elastyczne) - stąd rozwój bojowych pojazdów piechoty* jest cały czas dwukierunkowy.

____________
*) Warto powiedzieć co to jest kołowy BWP - bo często mylone jest to z transporterem opancerzonym (zresztą takie BWP pochodzą zresztą od transporterów lub mają odmiany jako transportery). Otóż za BWP uważa się każdy pojazd bojowy (bez względu czy ma gąsienice czy koła), który służąc do przewozu żołnierzy, jednocześnie posiada uzbrojenie główne w kalibrze ponad 20mm.

[Iwan Pietrow]

Znakomita prezentacja. Potwierdzam, że armia KH bazuje na sprzęcie rosyjskim. Podoba mi się organizacja oddziałów armii KH, przedstawiona przez Pana. Zastanawiam się nad tym, czy na jedno puste miejsce w pojeździe dowódcy plutonu wstawić dodatkowego sanitariusza lub jego pomocnika? Dodatkowe ręce do pracy zawsze się przydadzą.

@Edit Myślę również nad zróżnicowaniem transporterów w poszczególnych plutonach. Zgodnie z teorią, że dobrze mieć to i to, myślę nad przezbrojeniem części oddziałów w transportery BTR-90.

[Ronon Dex]

W takim razie pluton wyglądałby tak:

Dowództwo - 8 żołnierzy:
- dowódca
- 3 żołnierzy z granatnikiem ppanc
- sanitariusz
- 3-osobowa obsługa BWP, przy czym zastępca dowódcy plutonu jest jednocześnie dowódcą BWP dowództwa i dowodzi 4 pojazdami gdy pluton ulega spieszeniu

 [ Załącznik nie istnieje ]
Na BMP-3

 [ Załącznik nie istnieje ]
na BTR-90

3 drużyny zmechanizowane po 10 żołnierzy w składzie
- dowódca
- 2 osobowa obsługa ukm
- strzelec kbkm
- 2 strzelców z granatnikami podwieszanymi
- strzelec
- 3-osobowa obsługa BWP, przy czym dowódca BWP jest zastępcą dowódcy drużyny i dowodzi pojazdem.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Na BMP-3

 [ Załącznik nie istnieje ]
na BTR-90

Co do kwestii dodatkowego sanitariusza to jest to chyba najgorsze rozwiązanie... zabiera miejsce w BWP i pozostaje wtedy tylko jedno wolne. To mało - bo jeśli zajdzie konieczność zabrania dodatkowej obsługi jakiejś broni zespołowej to jedno miejsce to jest mało, podobnie może być konieczność zabrania zespołu snajperskiego (2 ludzi) lub dwóch saperów (jeden przy cięższej robocie niewiele zdziała).

Osobiście uważam, że jeżeli już koniecznie rezygnować z tego miejsca to już lepiej mieć strzelca wyborowego w plutonie niż sanitariusza. na tym szczeblu do pomocy może sobie dobrać jakiegoś żołnierza, a jeżeli zajdzie konieczność dodatkowego medyka do jakiegoś zadania to się po prostu przydziela z wyższego szczebla, a wolne miejsce powoduje, że jest go gdzie zabrać.

Składy plutonów na BMP-3 i BTR-90 proponuję identyczne bo oba pojazdy mają układ miejsc 3+7. Tak na marginesie w armii RB są niewielkie ilości tego sprzętu - kilkanaście CVT-3-IFV (czyli BMP-3) oraz około 100 CVW-4-IFV (czyli BTR-90), bo armia RB miała etap "uzbrojenia rosyjskiego" na początku swojego istnienia i miały być za wymianę starszych pojazdów, ale poszliśmy w końcu w "innym kierunku" i ten sprzęt znajduje się SBS czyli jednostce testowej.

[Iwan Pietrow]

Więc sanitariusz odpada. Co do ludzi w BTR-ach, to też sądzę, że należy zostawić ten sam skład.

Dla mnie kwestia drużyn i plutonów, została bardzo dokładnie przedstawiona. Wydaję mi się, że możemy ruszać dalej z materiałem.

[Ronon Dex]

Organizacja kompanii.

Kompania zmechanizowana (piechoty) jest w zasadzie pierwszym szczeblem, który wykazuje pewną zdolność do działania samodzielnego oraz pewną autonomiczność (choć bardzo ograniczoną) logistyczną.

Struktura kompanii opiera się na „elemencie walczącym” czyli na plutonach wchodzących w skład kompanii oraz elemencie dowódczym i logistycznym. Na szczeblu kompanii może też pojawić się element wsparcia czy to należący do składu kompanii, czy to przydzielony ze szczebla wyższego i podporządkowany dowodcy kompanii.

Z zasady współcześnie stosuję się zasadę 3 plutonów w kompanii (podobnie jak trzech drużyn w plutonie), bo "układ trójkowy" w piechocie sprawdza się najlepiej, a każdym razie tego dowiodła wojenna praktyka.

Element dowódczy.

Każda kompania musi być dowodzona przez osobę o odpowiednich kompetencjach, która musi mieć możliwość komunikacji zarówno z podległymi plutonami, jak i ze szczeblem nadrzędnym. Jednocześnie dowódca kompanii jest żołnierzem, który bezpośrednio uczestniczy w walce i musi mieć podobne ku temu możliwości jak podległe mu plutony.

Dowódca kompanii zmechanizowanej posługuje się więc z zasady takim samym pojazdem bojowym jak drużyny i plutony. W zależności od typu sprzętu w pododdziale będzie to bojowy wóz piechoty (gąsienicowy lub kołowy) lub ewentualnie transporter opancerzony, jeżeli poddoddział takowymi się posługuje. W zasadzie jedyną różnicą mogą być bardziej rozbudowane środki łączności, ale współcześnie na tym szczeblu raczej się tego nie stosuje, ponieważ nowoczesne pojazdy w podstawowych odmianach mają i tak odpowiednie możliwości prowadzenia łączności.

Czyli dowódca kompanii będzie dysponował kolejnym w kompanii bojowym wozem piechoty. Jali jednak powinein być skład osobowy na wozie dowodzenia kompanią?

Oczywistym jest, że oprócz wspomnianego dowódcy kompanii, pojazd musi mieć załogę i w większości BWP jest to załoga trzyosobowa. Podobnie jak w przypadku dowódcy plutonu gdy działa się na wozach bojowych do dowódca kompanii zajmuje miejsce dowódcy pojazdu, jednak gdy pododział ulega spieszeniu to to stanowisko powinien przejąć inny żołnierz... a więc załoga woju musi być kompletna, BWP musi mieć jeszcze odrębnego dowódcę.

Kolejnym przydatnym członkiem dowództwa kompanii jest podoficer, który pełni rolę pomocnika dowódcy kompanii. Na tym stanowisku (dowódcy kompanii) zarówno w walce, jak i codziennej służbie przydatny jest ktoś z doświadczeniem, który dowódcy pomaga w wykonywaniu obowiązków. Jednocześnie taki podoficer (z zasady starszy i bardziej doświadczony od podoficerów w plutonach) pełni rolę szkoleniowca w stosunku do innym podoficerów pododdziału, tak jak oficer-dowódca kompanii, pełni poza rolą przełożonego, także rolę szkoleniowca wobec oficerów kompanii czyli dowódców plutonów. W walce taki podoficer pomaga dowódcy w „ogarnięciu” sytuacji – może tez przenosić dodatkow wyposażenie niezbędne do sprawnego dowodzenia i jest dodatkowymi „oczami i rękami” dowódcy, który może się łatwiej skupić na samym dowodzeniu i nie jest obarczony nadmiarem czynności.

Mamy więc elementy, które w dowództwie w zasadzie muszą się znaleźć – czyli dowódca, jego pomocnik i kompletna obsługa jego pojazdu bojowego. Dalsze elementy to już pewna swoboda wyboru potrzebnych rozwiązań, przy czym jest również przydatne jeżeli w pojaździe dowódcy pozostaje przynajmniej jedno wolne miejsce. Choćby po to by zabrać „przewodnika” (np. żołnierza z rozpoznania czy żołnierza sił miejscowych czy przebywających w terenie dłużej) w terenie nieznanym.

Przydatnym elementem na współczesnym polu walki jest strzelec wyborowy, a w zasadzie dwuosobowy zespół snajperski – bo raczej strzelec wyborowy nie działa w pojedynkę. W przypadku kompanii zmechanizowanej SZ RB jest to dwuosobowy zespół skłądający się ze strzelca i obserwatora. Strzelec wyborowy dysponuje precyzyjną bronią powtarzalną, a obserwator poza tym, że posiada odpowiedni sprzęt obserwacyjny ma jeszcze karabinek automatyczny tega samego typu co inni żołnierze kompanii, ale wyposażony w precyzyjny celownik optyczny i stanowiący „karabinek wyborowy”, co prawda skuteczny na mniejsze odległości, a mający możliwość prowadzenia też intensywnego ognia, gdy zachodzi potrzeba np. osłony ognjowej przy zmianie stanowiska czy wycofaniu się po wykonaniu zadania.

Natomiast armia KH bazuje na sprzęcie rosyjskim – gdzie jednak istnieje nieco inna „szkoła” w tym zakresie i inne są właściwości sprzetu. Uzbrojeniem podstawowym strzelców wyborowych na niższych szczeblech są samopowtarzalne karabiny wyborowe, może nieco mniej precyzyjne na dużych odległościach, ale mogące strzelać z większą intensywnością. W takim przypadku wskład zespołu wchodzi dwóch identycznie uzbrojonych strzelców wyborowych, który podczas działania mogą zamieniać się rolami (strzelec-obserwator) lub prowadzić jednoczesny ogień z dwóch stanowisk. Mamy więc kolejnych dwóch żołnierzy należących do dowództwa kompanii (drużyny dowodzenia, czy drużyny/sekcji dowódcy – nazewnistwo jest bez znaczenia, stosuje się różne i nie ma na tp reguł).

Ponieważ pojazdy bojowej armii KH mają 7 miejsce dla desantu to pozostaje jeszcze możliwość przydzielenia do dowództwa dwóch żołnierzy, przy zachowaniu jednego wolnego miejsca w pojeździe.

Tutaj w zasadzie mamy kilka mozliwości...

Można przydzielić np. podoficera sanitanego czyli czwartego medyka w kompanii, który będzie posiadał wyższe kwalifikacje od szeregowych-sanitariuszy płutonów oraz miał nieco bardziej wyspecjalizowane wyposażenie. W tracie działań medycznych będzie kierował tymi trzema sanitariuszami i ogranizował pomoc medyczną. Oczywicie pełni on jednocześnie rolę sanitariusza dla dowództwa kompanii oraz w zakresie szkoleniowym osoby odpowiedzialnej za szkolenie sanitarne żołnierzy kompanii.

Kolejnym żołnierzem może być żołnierz (szeregowy lub młodszy podoficer) o specjalistycznym przeszkoleniu sapeskim. Będzie on przydatny zarówno w przypadku konieczności użycia środków wybuchowych, jak i w przypadku zetknięcia się z minami. Posiadać on bowiem powinien większą wiedzę w tym zakresie niż „zwykły” żołnierz kompanii. W razie konieczności wykonania prac środkami wybuchowymi będzie on kierował przydzielonymi żołnierzami kompanii, będąc w tej materii „siłą fachową” w stosunku do żołnierzy z przeszkoleniem podstawowym. W czasie działań pokojowych do jego obowiązków też będzie należało porowadzenia szkolenia saperskiego w kompanii.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Drużyna dowódcy kompanii na gąsienicowym BWP CVT-5-30

 [ Załącznik nie istnieje ]
Drużyna dowódcy kompanii na kołowym BWP CVW-5-IFV

Reasumując... drużyna dowódcy składa się z 9 żołnierzy:
- dowódcy kompanii (oficer – z zasady w stopniu kapitana)
- podoficera-pomocnika dowódcy kompanii (starszy podoficer)
- podoficera sanitarnego (młodszy podoficer)
- sapera (szeregowego lub młodszego podoficera)
- załogi BWP, przy czym dowódca tego pojazdu powinien być odpowiednio doświadczonmym starszym podoficerem – ponieważ w po spieszeniu kompanii obejmuje on dowodzenie nad pojazdami bojowymi kompanii.

W przypadku armii KH może to wyglądać tak:

 [ Załącznik nie istnieje ]
Drużyna dowódcy kompanii na gąsienicowym BMP-3

 [ Załącznik nie istnieje ]
Drużyna dowódcy kompanii na kołowym BTR-90

Element logistyczny.

Element logistyczny kompanii to komórka zajmująca się zaopatrzeniem żołnierzy pododdziału, zarówno ze środków znajdujących się w kompanii, jak i zajmuje się dowozem i rozdziałem środków przydzielanych ze szczebla wyższego.

Z reguły kierującym komórką jest starszy podoficer, zwany wg polskiej nomenklatury szefem kompanii i dysponujący przynajmniej jednym środkiem transportowym wraz kierowcą. W rzeczywistych organizacjach nie ma ścisłych reguł na strukturę tej komórki logistyczne i są systemy zarówno z minimalizowane, jak i bardziej rozbudowane.

Wersją minimalistyczną będzie dwóch żołnierzy (szef kompanii i kierowca) oraz samochód ciężarowo-terenowy. Przy czym możliwości w takim przypadku są bardzo ograniczone, bo trzeba pamiętać, że żołnierze na polu walki mają około 20-30 kilogramów własnego wyposażenia, a na współczesnej wojnie nie walczy się z plecakami i raczej nie wozi się ich w bojowych wazach piechoty, bo zwyczajnie nie ma tam nadmiaru miejsca. Jeden samochód ciężaro-terenowy to możliwość przewozu w terenie 4-5 ton. Czyli już same żołnierskie plecaki kompanii (licząc nawet po 20 kg) to już ponad 2,5 tony i spora objętość. Do tego trzeba posiadać lub móc je przewieźć namioty dla zapewniania dłuższego pobytu w terenie oraz przynajmniej na 2-3 doby racji żywnościowych, warto też mieć pewną ilość amunicji w zapasie. To wszystko całkowicie wyczerpuje możliwości przewozowe jednej cieżarówki.

Tymczasem warto jest mieć możliwość jeszcze uzupełniania zapasów (choćby amunicji w poajzdach) za pomocą własnego środka transportu, bo sprawdza się to lepiej niż oczekiwanie na dostarczenie tego środkami ze szczebla wyższego. Dlatego przydatnym jest kolejny samochód ciężarowy, który będzie się tym zajmował. Ponieważ kierowca nie powinien być sam podczas działania w strefie walk, a ponadto czasem zajdzie konieczność załadunku bez pomocy z zewnątrz to każda ciężarówka powinna mieć dwuobową obsługę (dobrze by ten drugi też był kierowcą i podczas długotrwałej pracy mogli się zamieniać). Czyli decydując się na dwa samochody to ta „sekcja szefa kompanii” musi liczyć przynajmniej 4 żołnierzy.

Kolejną sprawą, którą warto rozważyć przy komórce logistycznej kompanii to komunikacja osobista dowódcy kompanii lub wyznczonych funcyjnych ze szczeblem wyższym. We współczesnych działaniach często może zajść sytuacja gdy punkty oporu czy stanowiska kompanii są w pewnym oddaleniu od wyższych szczebli. Nie wszystko załatwia łączność radiowa, a trudno oczeliwać by dowódca kompanii marnował czas na piesze wycieczki lub poruszał się pośredniejszych celach za pomocą BWP lub używał zwykle załadowanej ciężarówki szefa kompanii. Od dawien dawna gdy jeszcze „klasyczna” piechota poruszała się tylko pieszo to w co lepszych systemach organizacyjnych dowódca kompanii miał konia (i zołnierza, który się nim zajmował oraz go prowadził wtedy gdy dowódca walczył lub był zajety innymi czynnościami). Współcześnie w armiach koni nie ma, ale można do komórki logistycznej kompanii przydzielić samochód terenowy z kierowcą. W ten sposób sekcja szefa kompanii zwiększa się o kolejny pojazd i jego kierowcę... jeżeli uznamy, że tym samochodem może się poruszać szef kompanii np. w celu przyprowadzenia w rejon kompanii pojazdów zapatrzeniowych ze szczebla wyższego to sekcja szefa wzrasta do 6 żołnierzy czyli szef kompanii, kierowca samochodu terenowego oraz czterech żołnierzy obsługujacych dwa samochody ciężarowo-terenowe.

Oczywiście jak nadmieniłem wcześniej nie ma tutaj jednolitych reguł i w realu rozwiązania są różne... Tworząc organizację kompanii trzeba wybrać z paru możliwych układów:

a/ 2 żołnierzy i jeden samochód ciężarowo-terenowy,
b/ 4 żołnierzy i dwa samochody ciężarowo-terenowe,
c/ 4 żołnierzy i jeden samochód terenowy oraz jeden ciężarowo-terenowy.
d/ 6 żołnierzy i jeden samochód terenowy oraz dwa ciężarowo-terenowe.
W Siłach Zbrojnych RB wybrano wariant „d” - wychodząc z założenia, że odpowiednia logistyka jest nie mniej ważna niż „kwestie bojowe”.

Czyli sekcja szefa kompanii w każdej kompanii zmechanizowanej (ale także w kompanii czołgów czy baterii artylerii) składa się z:
szefa kompanii (starszego podoficera)
5 żołnierzy (szeregowych), pełniących funkcję kierowców i pomocników szefa kompanii
jednego samochodu terenowego
dwóch samochodów ciężarowo-terenowych.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Sekcja szefa kompanii w kompanii RB.

Możliwe warianty dla kompanii KH

 [ Załącznik nie istnieje ]
Szef kompanii i kierowca ciężarówki terenowej.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Szef kompanii i 3 żołnierzy wraz z dwoma samochodami ciężarowo-terenowymi

 [ Załącznik nie istnieje ]
Szef kompanii i 3 żołnierzy wraz z jednym samochodem ciężarowo-terenowym i jednym samochodem terenowym.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Szef kompanii i 5 żołnierzy wraz z dwoma samochodami ciężarowo-terenowym i jednym samochodem terenowym.

Jednak wybór układu w kompanii KH należy do ich dowództwa... możliwości są zasadniczo 4 i je zostały one przedstawione.

[Ronon Dex]

Element wsparcia

Kolejnym elementem kompanii, który może się znaleźć w kompanii jest element wsparcia ogniowego. Tutaj również nie ma reguł – w rzeczywistych organizacjach istnieją zarówno kompanie nie posiadające własnego wsparcia ogniowego i bazujące tylko na środkach przydzielonych. Jak i n drugim biegunie znajdują się elementy wsparcia w postaci dodatkowego plutonu.

W przypadku armii RB wybrano wariant niejako pośredni czyli drużynę wsparcia – posiadającą jeden pojazd oraz dwie obsługi lekkich moździerzy (w kalibrze 60mm).

Zalety posiadania własnej, stromotorowej broni wsparcia są dość spore – gdyż podczas działania pieszego, gdy nie mamy do dyspozycji środków ogniowych na pojazdach (a takie sytuacje mogą się zdarzać bo nie zawsze pojazd wszdzie wjedzie i będzie odpowiednio blisko) możliwość prowadzenia ognia stromotorowego (też ponad przeszkodą lub ponad własnymi pododziałami) na odległość przekraczającą donośność skuteczną karabinów maszynowych i ręcznych granatników jest nie do pogardzenia. Stąd taki wybór składu drużyny wparcia – czyli 7 żołnierzy (plus obsługa pojazdu) oraz dwa moździerze 60mm.

Oczywiście można dokonać innego wyboru – np. tylko jednego moździerza, jednego moździerza większego kalibru czy przenośnej wyrzutni PPK, działa bezodrzutowego lub granatnika automatycznego. W przypadku nowoczsnych moździerzy 60mm, które mają masę około kilkunastu kilogramów to 3-osobowa obsługa zabierze w czasie spieszenia moździeż i około 20 granatów moździerzowych, które mają masę około 1,3-1,4 kg. Razem więc będą to dwie „lufy” i 40 granatów możliwych do wystrzelenia w krótkim czasie. Oczywiście w przypadku przygotowanej obrony te możliwości są większe, bo nie trzeba się przemieszczać – można na stanowisku zgromadzić większą ilość amunicji, która znajduje się w pojeździe lub zostanie dostarczona przez „element logistyczny” kompanii ze szczebla wyższego. Zrezygnowaliśmy innego wariantu czyli np. moździerza około 80mm gdyż mający masę 35-40 kilogramów sprzęt (i cięższe granaty) słabo sprawdza się w szybkich działaniach w spieszeniu – choć ma większą donośność i skuteczność pocisków.

W przypadku pododziału dysponującego gąsienicowymi BWP drużyn wsparcia ma taki sam pojazd jak drużyny zmechanizowane oraz dowódcy plutonów i kompanii. W zasadzie nie wytwarza się BWP ze zmniejszonym uzbrojeniem i większą pojemością. Jednak pomimo tego, że taka drużyna nie zabierze do wnętrza pojazdu wielkiej ilości amunicji moździerzowej to rozwiązania ma tą zaletą, że jest 14 BWP w kompanii. Ponieważ najczęściej pododziały na gązienicowych BWP będą działały razem z czołgami, walcząc często za pomocą wozów bojowych to jest to pewna zaleta – bo jak stwierdziłem wcześniej wozy bojowe najlepiej walczą parami, a BWP drużyny wsparcia będzie działał razem z BWP dowódcy kompanii.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Drużyna wparcia (moździerzy 60mm) w kompanii RB wyposażonej w gąsienicowe BWP rodziny CVT-5. W drużynie wsparcia CVT-5-30, 3-osobowa załoga oraz 7 żołnierzy (d-ca i dwie 3-osobowe obsługi moździerzy 60mm.

Przy wyborze analigicznego wariantu w KH wyglądałoby to tak:

 [ Załącznik nie istnieje ]
Drużyna wparcia (moździerzy 60mm) w proponowanej kompanii KH wyposażonej w gąsienicowe BMP-3 – o ile oczywiście KH w ogóle wybierze taki wariant wparcia lub w ogóle uzna wsparcie tego szczebla za przydatne.


W przypadku pododziałów na kołowych wozach bojowych można dokonać takiego samego wyboru lub zdecydować się na odmianę tego samego pojazdu z oganiczonym uzbrojeniem lub w ogóle bez uzbrojenia pokładowego. O ile trudno zrezygnować z gąsienicowego BWP na rzecz gąsienicowego transportera opancerzonego dla drużyny wsparcia, bo te ostanie są zwykle znacznie słabiej opancerzone jak BWP to w przypadku pojazdów kołowych istnieją z zasady ich odmiany zarówno w postaci BWP (z wieżą), jak i wersji nieuzbrojonych (lub lekko uzbrojonych) transporterów opancerzonych w tej samej klasie odporności oraz będących odmianami tego samego pojazdu co upraszcza logistykę.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Drużyna wparcia (moździerzy 60mm) w kompanii RB wyposażonej w kołowe pojazdy rodziny CVW-5 czyli kierowca transportera CVW-5A-APC oraz dowódca drużyny i dwie 3-osobowe obsługi moździerzy 60mm

W przypadku kompanii KH (jeśli w ogóle zdecyduje się na element wparcia) może to wyglącać analogicznie z tą różnicą, że załoga liczy 2 żołnierzy (jeden obsługuje km).

 [ Załącznik nie istnieje ]
Możliwy wygląd drużyny wsparcia (z moździerzami 60mm) na transporterze BTR-90 bez wieży (trzeba przymknąć oko na te anteny – bo w Armie jest tylko wariant wozu dowodzenia) czyli kierowca, strzelec transportera oraz dowódca drużyny i dwie trzyosobowe obsługi moździerzy. Podobnie to będzie wyglądało gdy zamiast moździerzy będą wyrzytnie PPK czy automatyczne granatniki. W przypadku wyboru działa bezodrzutowego lub moździerza większego kalibru będzie tylko jedna broń i odpowiednia ilość żołnierzy obsługi.

 [ Załącznik nie istnieje ]
W przypadku zastosowania typowego w pełni uzbrojonego kołowego BWP typu BTR-90 – zwiększy się liczba załogi pojazdu do 3, a zmniejszą się możliwości przewozu dodatkowej amunicji.

Taką decyzję podjęto w przypadku tworzenia kompanii zmechanizowanych na pojazdach kołowych w RB – ten 14-sty pojazd jest nieubrojonym transporterem opancerzonym z tej samej rodziny co kołowe bojowe wozy piechoty w kompanii. Dzięki braku wieży, ma tylko jednego stałego członka załogi (kierowcę), a w miejscu zajmowanym przez podstawę wieży można zabrać dodatkową amunicję do moździerzy oraz kilka jednorazowych granatników przeciwpancernych czy nawet lekką wyrzutnię PPK, ktorą jedna z obsług moździerzy może zabierać zamiast moździerza – w zależności od sytuacji. Takie rozwiązanie ma o tyle sens, że pododdziały na pojazdach kołowych częściej będą działać poza pojazdami, a nawet w pewnym odaleniu od pojazdów (możlwości takich pojazdów są mniejsze od gąsienicowych).

Zanim przejdziemy do ostatniej kwestii czyli batalionu można przedyskutować kwestię organizacji kompanii.

[Iwan Pietrow]

Jeżeli dobrze rozumiem, to cała kompania zmechanizowana, składa się z 3 plutonów zmechanizowanych, drużyny dowódcy kompanii, drużyny wsparcia i elementu logistycznego kompanii, przy czym szef kompanii nie jest dowódcą kompanii?

[Ronon Dex]

Jeżeli dobrze rozumiem, to cała kompania zmechanizowana, składa się z 3 plutonów zmechanizowanych, drużyny dowódcy kompanii, drużyny wsparcia i elementu logistycznego kompanii,

Skład kompani w takim przypadku jak podane przeze mnie założenia:

1. Pluton dowodzenia, w składzie:
- drużyna dowódcy
- drużyna wsparcia
- sekcja lub drużyna logistyczna (czy sekcja szefa kompanii - nazewnictwo nie musi być identyczne)

2. Trzy plutony zmechanizowane w składzie:
- drużyna dowódcy
- 3 drużyny zmechanizowane

Razem 14 BWP lub 13 BWP i jeden transporter opancerzony oraz około 135-140 żołnierzy (zależnie od przyjętych wariantów sprzętowych).

przy czym szef kompanii nie jest dowódcą kompanii?

No cóż... zapomniałem, że współczesne społeczeństwo nie ma kontaktu z armią (służba zasadnicza nie istnieje od paru lat, a i jej końcowe lata to było tylko "dogorywanie") i pojęcie "szefa kompanii" nie jest powszechnie znane... choć za "moich czasów" każdy wiedział kto to "szef kompanii" (potocznie zwany "matką... pododdziału"), nawet jak w wojsku nie był.

Szef kompanii (tak to stanowisko nazywa się w WP - a skoro posługujemy się językiem polskim, to najlogiczniej jest używać polskiej nomenklatury zarówno sprzętu, jak i stanowisk) to (zwykle starszy) podoficer, który zajmuje się logistyką kompanii czyli jej zaopatrzeniem... taki "kwatermistrz" kompanii. W zasadzie na tym szczeblu zajmuje się wszystkim od "gaci", przez racje żywnościowe do zapasu amunicji, ale też choćby kwestiami finansowymi i częścią "papierokologii". Dopiero wyższe szczeble organizacyjne mają podziały na konkretne służby logistyczne i jest tam coraz to większa specjalizacja.

Nie ma to nic wspólnego z dowódcą kompanii - który jest przełożonym wszystkich żołnierzy i który dowodzi kompanią (z zasady oficer w stopniu kapitana). Szef jest taką "prawą ręką dowódcy" w zakresie spraw codziennych, zaopatrzenia, wyposażenia itd. - choć w niektórych systemach nie posiada władzy dyscyplinarnej, bo ta idzie po linii dowódca kompanii -> dowódca plutonu -> dowódca drużyny. Szef nie jest też zastępcą dowódcy kompanii, bo taką rolę (tam gdzie nie występuje odrębne stanowisko) pełni z zasady dowódca 1. plutonu.

[Iwan Pietrow]

Dziękuję, możemy przechodzić dalej.

[Ronon Dex]

...możemy przechodzić dalej.

Zanim pójdziemy do batalionu to najpierw w równoległym temacie trzeba będzie zrobić kwestię organizacji pododdziałów czołgów... bo już przy batalionie będzie sporo wspólnego, a wyżej jeszcze więcej. Jednak trochę cierpliwości, bo te "wykładowe" posty nie powstają w 5 minut.

[Eddard Noqtern]

Przepraszam, że się wtrącę, ale..
Jestem pod ogromnym wrażeniem - wielkie brawa dla Pana Razorblade'a. Słyszałem ,że jest Pan ekspertem, ale nie sądziłem, że aż takim! Na prawdę wielkie brawa i podziękowania za pomoc Hasselandowi.

[Ronon Dex]

Organizacja batalionu zmechanizowanego.

Batalion zmechanizowany jest najwyższym szczeblem pododdziału, powyżej jest już „oddział” czyli pułk (choć obecnie rzadko stosowany w tego typu formacjach) oraz „związki taktyczne” czyli brygady (współcześnie zastąpiły prawie całkowicie szczebel pułku w jednostkach piechoty czy czołgów), dywizje i korpusy itd.

Batalion jest też szczeblem organizacyjnym, który współcześnie cechuje się coraz większą samodzielnością w działaniu. Jest to związane ze wzrostem możliwości środków bojowych – bo o ile jeszcze kilkadziesiąt lat temu batalion był tylko elementem systemu nie mogącym samodzielnie wiele zdziałać (pewna samodzielność zaczynała się od pułku) to dzisiaj już bardzo często wykonuje samodzielne działania bojowe, a jego wielkość się znacząco rozrosła sięgając do liczebności 800-900 żołnierzy. Tendencja robienia z batalionu coraz bardziej samodzielnego elementu jest widoczna – łącznie z koncepcjami mieszania pododdziałów zmechanizowanych, czołgów i artylerii już na tym szczeblu. Przyszłość pewnie należy właśnie do coraz bardziej rozbudowanych batalionów.

Typowy batalion zmechanizowany składa się z trzech elementów:

1. Podstawowe elementu bojowego jakim są kompanie zmechanizowane – zwykle 3 lub 4 choć najczęściej 3.

2. Elementu wsparcia w postaci z zasady kompanii wsparcia lub jeżeli bywa jednolita to np. kompanii moździerzy lub kompanii przeciwpancernej.

3. Elementu dowódczo-logistycznego czyli pododdziału z zasady będącego kompanią, który ma kilka różnych elementów zajmujących się zarówno dowodzeniem i zabezpieczaniem dowodzenia, jak i elementy zajmujące się zaopatrzeniem.

Ponieważ element wsparcia wywiera wpływ na element dowódczo-logostyczny to zacznijmy właśnie od niego.

Element wsparcia

Ideą elementu wsparcia batalionu jest danie do dyspozycji jego dowódcy środków ogniowych, które mają większe możliwości od śrdoków ogniowych będących w dyspozycji dowódców kompanii, a jednocześnie środków mogących być „bliżej” (czyli lżejszych) od tych, ktorymi dysponuje szczebel wyższy.

Wybór tych środków zależy od tego czym dysponują kompanie i jaka są ich możliwości. W zasadzie idzie to w dwóch kierunkach czyli wsparcia aryleryjskiego z zasady stromotorowego (przydatniejszego przy bliskim współdziałaniu z kompaniami) oraz zwiększenia możliwości obrony przeciwpancernej – gdyż to czołgi są najwiekszym zagrożeniem dla piechoty, a nie zawsze można liczyć na wsparcie własnych pojazdów tej klasy.

Stosowane są rozwiązania jednolite czyli kompanie moździerzy (czasem samobieżnych) oraz kompanie przeciwpancernych pocisków kierowanych lub rozwiązania mieszane czyli kompania wsparcia mająca oba te elementy. Wybór zależy od możliwości na szczeblach niższych.

W przypadku batalionu zmechanizowanego RB zdecydowano się na wybór właśnie tego mieszanego rozwiązania i kompania wsparcia posiada dwa plutony moździerzy i dwa plutony przeciwpancernych pocisków kierowanych (PPK). Jest to wynikiem analizy możliwości kompanii, które co prawda mają po dwa moździerze, ale są to moździerze lekkie w kalibrze 60mm, których pociski o masie 1,35kg mają ograniczoną skuteczność. Drugim czynnikiem są możliwości przeciwpancerne – co prawda w każdym plutonie znajduje się jeden pojazd uzbrojony w działo 120mm i choć jest to armata niskociśnieniowa czyli o gorszych parametrach niż działa czołgowe o tym samym kalibrze to jest w stanie eliminować z walki nawet nawoczesne czołgi. Jednak pozostałe uzbrojenie przeciwpancerne to PPK lżejszych typów – o ograniczonej skuteczności przeciwko silnie opancerzonym celom. Nie zawsze okażą się one wystarczające.

Dlatego w dwóch plutonach przeciwpancernych znajdują się cieżkie wyrzutnie PPK (odpowiednik realowego TOW), wystrzeliwujące na skuteczną odległość 3750m pociski kierowane zdolne niszczyć od czoła nawet najlepiej opancerzone czołgi. Są one kierowane kablowo, co choć powoduje pewne niedogodności w naprowadzaniu to jest bardzo odporne na ewentualne zakłócenia. Środkiem transportu dla wyrzutni są nieuzbrojone kołowe transportery CVWA-5-APC

 [ Załącznik nie istnieje ]
Obsługa PPK z wyrzutnią i transporterem opancerzonym do jej przewozu.

Pozostałe dwa plutony są uzbrojone w moździerze – przy czym dość długo były to moździerze w kalibrze 81 i 105mm, ale ostatnio zdecydowano się na moździerze cięższe w kalibrze 120mm. Co prawda moździerze o miejszym kalibrze (a więc mniejszej masie i wymianrach) pozwalały na ich użycie z pokładu gąsienicowego transportera opancerzonego bez opuszczania pojazdu (ustawione na obrotnicy we wnętrzu kadłuba mogły strzelać przez otwary właz w stropie kadłuba – ale miały mniejszą donośność i mniejszą masę pocisku jak nowsze moździerze 120mm. Zwiększenie donośności i skuteczności zostało jednak okupione koniecznością holowania, a nie przewożenia sprzętu we wnętrzu pojazdu oraz dłuższym czasem przejścia z położenia marszowego w bojowe. Choć ta ostatnia czynność jest uproszczona, bo zastowany moździerz nie musi być odłączany od podwozia na czs strzelania – po odłączeniu od pojazdu opiera się go na dwujnogu, opuszcza płytę oporową i można otworzyc ogień. Starsze moździerze 120mm wymagały zdejmowania z wózka transporotwego i ustawiania na podłożu bez tego swoistego podwozia. Do holowania moździerzy 120mm  używa się w pododziałach RB kołowych transporterów opancerzonych CVW-5A-APC czyli takich samych pojazdów jakie występują w pododdziałach przeciwpancernych.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Obsługa moździerza 120mm wraz ustawionym w pozycji bojowej moźdzerzem, przed transporterem służącym do holowania moźdzerza oraz przewożenia jego obsługi i zapasu amunicji.

Organizacyjnie plutony moździerzy i plutony PPK są takie same (poza różnicami wynikającymi z liczebności obsług sprzętu) czyli są podzielone na trzy drużyny, z których każda ma dwa transportery opancerzone – przewożące lub holujące sprzęt bojowy wraz zapasem amunicji, przy czym w jednym z transporterów jest dodatkowo dowódca drużyny moździerzy. W dowództwie plutonu jest kolejny transporter dla dowódczy plutonu. Pluton może prowadzić ogień skoncentrowany za pomocą wszystkich 6 moździerzy lub przydzielać poszczególne drużyny do pododdziałów zmechanizowanych, wtedy kierowaniem ogniem zajmują się dowódcy drużyn. Podobnie z plutonem PPK – może działać razem za pomocą 6 wyrzutni lub przydzielać poszczególne drużyny do pododdziałowych punktów oporu.

Samo dowództwo kompanii jest podobnym elementem do tego w każdej innej kompanii czyli w tym przypadku ma pojazdy służące dowodzeniu oraz sekcję szefa kompanii jako element logistyczny.

W przypadku tworzenie elementu wsparcia dla batalionu armii KH należy się zastanowić jakie się najpilniejsze potrzeby. W przypadku gdy batalion ma BMP-3 to każdy z nich ma niskociśnieniową armatę 100mm z możlwiością wystrzeliwania PPK z lufy działa. Natomiast każdy BTR-90 ma dwie wyrzutnie PPK, a wyrzutnie przenośne pochodzenia rosyjskiego są podobnej skuteczności co te na pojazdach. A więc tworząc dodatkowe pododziały przeciwpancerne w zasadzie zwiększa się tylko liczebność wyrzutni PPK, a nie podnosi ich skuteczność.

Kolejną kwestią są moździerze... w zasadzie te 120mm w arsenale są typowymi moździerzami wymagającymi ustawienia na gruncie bez podwozia, a nieco mniejsze moździerze mają kaliber 82mm i te ostatnie mogą strzelać z wnętrza transportera opancerzonego. Może więc stworzyć jako element wsparcia typową kompanię moździerzy? Gdyby przyjąć podobny układ organizacyjny jak w przypadku kompanii wsparcia RB to miałaby ona 24 moździerze 82mm. Choć oczywiście można  również zrobić kompanię mieszaną i dać np. dwa plutony moździerzy 82mm i dwa 120mm. Czy też   zrobić 2-3 plutony moździerzy np. 82mm i 2 lub 1 pluton PPK... przy czym wtedy byłoby tych wyrzutni więcej, po dwa w pojedzie – bo są one lżejsze i mają mniejszą obsługę.

Tutaj już kwestia decyzji KH – jaki układ uzna za najbardziej porządany. Przedstawiam tylko pewne prawidła.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Obsługa moździerza 82mm wraz z transporterem MTLB - przy takiej kombinacji można założyć możliwość strzelania z moździerza z wnętrza transportera przez otwierane pokrywy w stropie kadłuba.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Inną możliwością choć nie jedyną jest przewożenia moździerza i jego obsługi pojazdem opancerzonym GAZ Wodnik np. w pododdziałach wyposażonych w kołowe BWP.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Można też przy założeniu mieszanego składu kompanii wsparcia umieścić w niej dodatkowe wyrzutnie PPK - w tym przypadku na transporterze MTLB mogą być dwie obsługi.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Oczywiście można też założyć posiadanie moździerzy 120mm podobnych do tych w kompanii wsparcia RB i wtedy użyć do holowania i przewożenia obsługi i amunicji odmian transportera BTR-90 (podobnie jak starszych modeli czyli np. BTR-80).

[Ronon Dex]

Element dowódczo-logistyczny.

Element dowódczo-logistyczny w batalionach z reguły przyjmuje postać kolejnej kompanii zwanej kompanią dowodzenia, kompanią dowodzenia i zapatrzenia czy kompanią dowodzenia i wparcia (logistycznego). Składa się ona zarówno z elementów dowódzczo-sztabowych, jak i tych wspomagających dowodzenia oraz takich, które zabezpieczają działania i zaopatrują niższe szczeble.

W przypadku armii RB przyjęto układ trzech dość złożonych plutonów (ale równie dobrze może być ich więcej, ale mniejszych).

Pierszym plutonem jest pluton dowodzenia, choć nie zajmuje się tylko samym dowodzeniem, składa się bowiem z drużyny sztabowej gdzie znajdują się dwa transportery opancerzone w wersji pojazdu dowodzenia (z rozbudowanym wyposażeniem radiowym) oraz drużyny przeciwlotniczej i drużyny sanitarnej.

Drużyna sztabowa posiada dwa opancerzone transportery dowodzenia i w zależności od tego czy batalion ma gąsienicowe czy kołowe BWP są to odpowiednio gasienicowe transportery AVT-2-HQ lub kołowe CVW-5A-APC (z odpowiednim wyposażeniem). Dwa transportery pozwalają zachować ciągłość dowodzenia w przypadku wyeliminowanie jednego z nich bo jednym porusza się dowódca batalionu, a drugim jego zastępca. Ponadto drużyna sztabowa ma trzy samochody terenowe, samochód ciężarowo-terenowy z nadwoziem sztabowym oraz podobny pojazd w wersji skrzyniowej przewożący wyposażenie sztabowe do rozwijania sztabu w warunkach polowych oraz wyposażenie dowódcy i jego sztabu.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Drużyna sztabowa w przypadku pojazdów gąsienicowych ma na wyposażeniu transportery opancerzone AVT-2-HQ.

 [ Załącznik nie istnieje ]
W przypadku batalionu na pojazdach kołowych pojazdami dowodzenia są transportery na bazie CVW-5A-APC.

Drużyna przeciwlotnicza stanowi pierwszy element obrony przeciwlotniczej (poza oczywiście bronią pokładowa BWP – które jednak mają możliwości pod tym względem niewielkie) i składa się z dwóch kołowych transporterów CVW-5A-APC, które przewożą żołnierzy uzbrojonych w ręczne wyrzutnie rakiet przeciwlotniczych.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Drużyna przeciwlotnicza batalionu zmechanizowanego RB - bez względu na rodzaj innych pojazdów ma dwa kołowe transportery opancerzone.

Drużyna sanitarna – posiada trzy opancerzone samochody sanitarne zbudowane na bazie kołowego transportera CVW-5 i oznaczone CVW-5B-AM (jest zmodyfikowana odmiana wcześniejszego CVW-5A-AM – ze wzbogaconym wyposażeniem typowo do działań w polu). Zadaniem drużyny jest ewekuacja rannych bezpośrednio z pola walki oraz podejmowanie wyspecjalizowanych czynności ratowniczych przy udziale wyspoecjalizowanego sprzętu – ponieważ personel sanitarny w kompaniach ma tylko podstawowe środki, które mieszczą się w ramach oporządzenia żołnierza-sanitariusza.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Drużyna sanitarna ma również bez względu na rodzaj pojazdów w batalionie 3 opancerzone pojazdy sanitarne CVW-5B-APC.

W przypadku armii KH można stworzyć podobny układ i stosować dowódcze odmiany gąsienicowych transporterów MTLB (zresztą AVT-2 – to właśnie MTLB tyle, że jego wersje są wzorowane tym pojeździe produkowanym nie w realowej Rosji, a w Polsce, które nieco się od siebie różniły) lub kołowych BTR-90. Jako pojazdy przewożące żołnierzy z wyrzutniami przeciwlotniczymi można użyć zarówno lekkich transporterów kołowych GAZ Wodnik, jak starszych BTR-80 lub gąsienicowych MTLB.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Przykładowo możliwość dla drużyny sztabowej batalionu KH na pojazdach gąsienicowych czyli jako wozy dowodzenia wyspecjalizowane odmiany dowódcze na bazie MTLB.

 [ Załącznik nie istnieje ]
W pododdziałach z pojazdami kołowymi można użyć dowódczych odmian BTR-90.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Jako pojazdy w drużynie przeciwlotniczej można użyć kołowych GAZ Wodnik...

 [ Załącznik nie istnieje ]
...lub gąsienicowych MTLB - np. zależnie od typu batalionu.

Podobnie można postąpić z drużyną sanitarną:

 [ Załącznik nie istnieje ]
Użyć jako pojazdów sanitarnych lekkich transporterów kołowych...

 [ Załącznik nie istnieje ]
... lub gąsienicowych czyli odmiany MTLB.

[Ronon Dex]

Kolejnym plutonem jest pluton rozpoznawczy, który jest ważnym elementem zabezpieczenia dowodzenia, ponieważ aby sprawnie dowodzić trzeba posiadać informacje o przeciwniku.

W przypadku armii RB jest to pluton wyposażony w wyspecjalizowane pojazdy rozpoznawcze AVW-5-RFV, uzbrojone w wkm i automatyczny granatnik i mające 4 miejsca – stałą załogę stanowi kierowca i strzelec pokładowy, a oprócz nich w pojeździe jest jeszcze dwóch zwiadowców. Pluton skada się z dowództwa (dwa pojazdy i 8 żołnierzy) oraz trzech drużyn, z których każda ma trzy pojazdy i 12 ludzi, z czego 6 może działać pieszo.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Drużyna rozpoznawcza batalionu zmechanizowanego RB

W przypadku pododdziałów rozpoznawczych KH jest spora swoboda w wyborze rozwiązań, bo co prawda wyspecjalizowane do rozpoznania BRDM-2 już są mocno przestarzałe, ale można użyć np. odpowiednich odmian pojazdu GAZ Wodnik czy nawet umieścić w takim plutonie transportery BTR-90 – np. zmieszane z mniejszymi pojazdami. Takie rozwiązanie było też w armii RB – jako przejściowe, gdy używane wcześniej AVW-3 (czyli BRDM-2) stały się już nieodpowiadającymi warunkom pola walki, a nie opracowano jeszcze AVW-5 (czyli M1117).

 [ Załącznik nie istnieje ]
Przykładowa drużyna dla plutonu rozpoznawczego KH - dwa lekkie pojazdy opancerzone GAZ Wodnik, w tym jeden z działkiem oraz 13 ludzi w tym 8 spieszających się zwiadowców.

Trzecim elementem jest pluton logistyczny. Jest on dość licznym jak na ten szczebel i złożonym elementem bo składa się z:
- dowództwa
- drużyny technicznej
- drużyny gospodarczej
- drużyny transportu amunicji
- drużyny transportu paliwa
- drużyny transportu ogólnego

Drużyna techniczna posiada w RB trzy transportery opancerzone przystosowane do zadań ewakuacji sprzętu oraz posiadających możliwości dokonywania drobnych napraw w polu. Opancerzenie pojazdów umożliwia ewakuację pod ogniem, a także w miarę bezpieczną pracę mechaników nad unieruchomionym pojazdem.

 [ Załącznik nie istnieje ]
Drużyna techniczna w pododdziałach z gąsienicowymi BWP, posiada trzy pojazdy techniczno-ewakuacyjne z serii AVT-2 (odpowiednik MTLB) czyli AVT-2-RV.

Tutaj można wtrącić z reala, że brak sprawnych służb ewakuacyjnych prowadzi do dużego procenta utraty sprzętu – takim ostatnim przykładem jest kompletnie „dziadowska” ukraińska armia rządowa, która miała w walkach z nieregularnymi (choć dozbrajanymi zewnętrznie) siłami separatystów ogromne straty sprzętowe powodowane przez często niewielkie uszkodzenia, nawet niekoniecznie bojowe (każde urządzenie mechaniczne ma prawo czasem się zepsuć, szczególnie jak jest intensywnie ekspoloatowane). Nie mając sprawnych służb technicznych i systemu ewakuacji sprzętu tracili go bezpowrotnie (choć jak najbardziej nadawał się do ewakuacji i naprawy – często nawet nieskomplikowanej) na rzecz przeciwnika, który choć nie będący regularną armią – to zorganizował sobie całkiem sprawne służby techniczno-ewakuacyjne i choć czasem wyglądały one dość pociesznie czyli podstarzali rezerwiści i mieszanka wojskowo-cywilnego sprzętu to były całkiem sprawne i odzyskiwały spory procent sprzętu zarówno własnego, jaki tego porzuconego przez przeciwnika.

Typ i rodzaj pojazdu zależy od używanego w kompaniach sprzętu – bo jeśli chodzi o wycholowywanie uszkodzonych pojazdów to najlepiej sprawdza się układ kołowy-kołowy i gąsienicowy-gąsienicowy. Wyholować pojazd kołowy (o sporym nacisku na grunt, mogący ugrzęznąc) jest dość trudno lekkim pojazdem gąsienicowym. Mały nacisk jednostkowy pojazdu gąsienicowego spowoduje, że przy dużym oporze gąsienice będą się ślizgały na podłożu (przerabiałem to dawno temu w praktyce, gdy próbowaliśmy ugrzężnietego SKOT-a wyciągnąć za pomocą BWP-1... nie dało się, dopiero jak podłączyliśmy jako trzeci element samochód ciężarowy stojący „na suchym” to udało się osiągnąć cel). Z tego powodu w batalionach RB wyposażonych w pojazdy gąsienicowe są pojazdy techniczne oparte na AVT-2, a w tych gdzie są pojazdy kołowe, drużyna ewakuacyjna ma kołowe transportery AVT-4 z wyposażeniem techniczno-ewakuacyjnym.

Przy wyborze sprzętu dla KH proponuję kierowac się podobnymi zasadami.



Drużyna gospodarcza – zajmuje się głównie wyżywieniem żołnierzy. Ma samochody cieżarowo-terenowe z kuchniami polowymi oraz pojazdy transportujące zapasy żywności i wyposażenie kuchenne.

Drużyny transportowe (amunicji, paliwa i ogólna) mają samochody ciężarowo-terenowe do transportu amunicji  wyposażenia oraz cysterny paliwowe do tankowania pojazdów. Dokładne ilości są różne w różnym typie batalionu, gdyż zależą od masy amunicji oraz potrzeb paliwowych pojazdów wchodzących w skład batalionu.

W przypadku robienia naliczeń ilości pojazdów dla armii KH trzeba najpierw przyjąć założenie czy w batalionie ma być pełna jednostka napełnienia i tutaj można przyjąć zasadę na ilość kilometrów lub napełnienie zbiorników pojazdów do pełna czyli na pełny zasięg. Podobnie z amunicją – przy większej samodzielności batalionu można założyć uzupełnienie tylko części jednostki ognia, a przy większej posiadanie całej jednostki ognia.

Po przyjęciu tych założeń (oczywiście przedtem trzeba jeszcze ustalić ilości pojazdów i ich typ) trzeba wykonać wyliczenie ilości potrzebnego paliwa i amunicji (jej masy łącznej z opakowaniem) i porównać to do ładowności pojazdów. Podany tutaj wcześniej za przykłąd URAL-4320 ma terenową ładowność 4 tony, a autocysterna na jego podwoziu może w terenie zabrać 4200 litrów ropy.

Przykładowo BMP-3 ma zbiornik paliwa o pojemności 690l, co pozwala na przejechanie po drodze 600km. Mając w batalionie 42 takie pojazdy potrzeba 7 cystern na pełne napełnienie zborników lub
ponad 4800 l na każde 100km po drodze. Na podobnej zasadzie trzeba policzyć też paliwo dla innych pojazdów, pamiętając że ta cysterna jak jedzie to też paliwo zużywa.

Na razie to tyle "wykładu" - dalej proponuje to już ciągnąć w formie dyskusji.

[Iwan Pietrow]

W najbliższym czasie postaram się pozbierać wszystko do "jednego worka" i utworzyć jeden testowy batalion w celu konsultacji.

[Iwan Pietrow]

Zmechanizowany batalion testowy (gąsienicowy lub kołowy):


Zacznę wymieniać od dokładnego opisywania niższych szczebli.

Przyjmiemy zaproponowany przez Pana Razorblade'a wygląd drużyny, a więc:

- dowódca drużyny (kbk)
- celowniczy ukm (ukm)
- pomocnik celowniczego ukm (kbk)
- strzelec kbkm (kbkm)
- strzelec (kbk) - może przenosić dodatkową amunicję do ukm
- strzelec z granatnikiem (kbk z granatnikiem podwieszanym)
- strzelec z granatnikiem (kbk z granatnikiem podwieszanym).

Do tego dochodzi transporter BMP-3 lub BTR-90 i trzyosobowa załoga.
 
Drużyna dowodzenia plutonu:

- dowódca plutonu (kbk)
- celowniczy granatnika ppanc. (kbk + granatnik)
- pomocnik celowniczego granatnika ppanc.. (kbk)
- pomocnik celowniczego granatnika ppanc. (kbk)
- sanitariusz (kbk)

Plus transporter BMP-3 lub BTR-90 i trzyosobowa załoga.

Dokładny wygląd plutonu zmechanizowanego (również przyjąłem propozycję wyglądu Pana Razorblade'a):

Dowództwo - 8 żołnierzy:
- dowódca
- 3 żołnierzy z granatnikiem ppanc
- sanitariusz
- 3-osobowa obsługa BWP, przy czym zastępca dowódcy plutonu jest jednocześnie dowódcą BWP dowództwa i dowodzi 4 pojazdami gdy pluton ulega spieszeniu

3 drużyny zmechanizowane po 10 żołnierzy w składzie
- dowódca
- 2 osobowa obsługa ukm
- strzelec kbkm
- 2 strzelców z granatnikami podwieszanymi
- strzelec
- 3-osobowa obsługa BWP, przy czym dowódca BWP jest zastępcą dowódcy drużyny i dowodzi pojazdem.

Wygląd kompanii zmechanizowanej:

- 3 plutony zmechanizowane
- 1 pluton dowodzenia:
= drużyna dowódcy:
+ dowódca kompanii
+ podoficer-pomocnika dowódcy kompanii
+ podoficer sanitarny
+ saper
+ załoga BTR-90 lub BMP-3
= drużyna wsparcia:
+ 3 osobowa obsługa moździerza 60mm
+ 3 osobowa obsługa moździerza 60mm
+ 3 osobowa obsługa transportera BTR-90 (bez wieży)
= drużyna logistyczna:
+ 6 żołnierzy i jeden samochód terenowy oraz dwa ciężarowo-terenowe.

Wygląd batalionu zmechanizowanego:

- 3 kompanie zmechanizowane
- 1 kompania wsparcia
- 1 kompania dowódczo-logistyczna

Kompania wsparcia:

4 drużyny po 7 żołnierzy (1 kierowca i 6 żołnierzy) z 4 moździerzami 120 mm oraz BTR-90 bez wieży

Kompania dowodczo-logistyczna:

- pluton dowodzenia:
= drużyna dowodzenia:
+ 2 transportery (w zależności od pojazdów w batalionie, MTLB lub BTR-90)
= drużyna przeciwlotnicza (w zależności od pojazdów w batalionie, MTLB lub GAZ Wodnik)
+ 7 żołnierzy z czego 3 posiada wyrzutnie rakiet przeciwlotniczych
+ kierowca (GAZ Wodnik), 2 kierowców (MTLB)
= drużyna sanitarna (w zależności od pojazdów w batalionie, 3 MTLB lub 3 GAZ-y Wodniki):
+ 2 sanitariuszy
+ kierowca (GAZ Wodnik), 2 kierowców (MTLB)

- pluton rozpoznawczy:
= dwa lekkie pojazdy opancerzone GAZ Wodnik, w tym jeden z działkiem oraz 13 ludzi w tym 8 spieszających się zwiadowców.

-pluton logistyczny:
= dowództwo
= drużyna techniczna:
+ 3 pojazdy techniczno-ewakuacyjne MTLB lub BTR-90
= drużyna gospodarcza
= drużyna transportu amunicji
= drużyna transportu paliwa
= drużyna transportu ogólnego

Do wyliczeń muszę usiąść i wszystko na spokojnie zrobić. Na razie proszę o opinię, co do całokształtu. 

[Ronon Dex]

Ja najbardziej prawidłowy "całokształt" batalionu... krótko bo do pracy lecę.