Ustawa o
Systemie emerytalnym
Art. 1
1. Tworzy się Narodowy Fundusz Emerytalny.
2. Narodowy fundusz emerytalny podlega Radzie Ministrów republiki Bialeńskiej.
Art. 2
Obywatel Republiki Bialeńskiej ma prawo do dobrowolnego składania 10% lub 20% swoich miesięcznych dochodów w Narodowym Funduszu Emerytalnym.
Art. 3
1. Emerytury są wypłacane w razie braku innych dochodów obywatela w danym miesiącu.
2. Emerytury są wypłacane pierwszego dnia miesiąca.
Art. 4
1. Emerytura wynosi 15% łącznej kwoty składek złożonych w Narodowym Funduszu Emerytalnym. W przypadku pobierania składek przez okres dłuższy niż miesiąc jaką łączną kwotę składek za każdym razem uznaje się kwotę znajdującą się na koncie przed pierwszym wypłaceniem.
2. W przypadku składki dziesięcioprocentowej emerytura nie może wynosić mniej niż 15 środków wymiany.
3. W przypadku składki dwudziestoprocentowej emerytura nie może wynosić mniej niż 25 środków wymiany.
4. Kwotę brakującą do emerytury minimalnej wypłaca się z konta obywatela w Narodowym Funduszu Emerytalnym, a jeśli to niemożliwe z budżetu państwa.
Art. 5
Ustawa wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia.
Uważam, że potrzebny jest państwowy system zabezpieczeń socjalnych. Jest to inicjatywa bezprecedensowa w skali całego mikroświata, ale na dłuższą metę konieczna. W przypadku pustego konta obywatela, przy konieczności pobierania podatków, emerytura wydaje się koniecznie potrzebna.
Na chwilę obecną system emerytalny będzie dobrowolny, bowiem każdy grube pieniądze na koncie, ale warto zabezpieczać się na przyszłość. Jakby nie było innego wyjścia, w przyszłości system będzie można uczynić obowiązkowym.
Przykład działania:
Jan Kowalski zarabia po 200 środków wymiany przez pięć miesięcy. Wybrał wariant dwudziestoprocentowy. Wobec tego co miesiąc wpłaca 40 środków wymiany. Po pomnożeniu przez 5 miesięcy, wychodzi 100 środków wymiany zgromadzonych na koncie. 15 procent ze 100 środków wymiany daje 15 środków wymiany. Jako, że zgodnie z ust. 3 art. 4 15 środków wymiany to za mało, obywatel otrzymuje co miesiąc 25 środków wymiany.
Pozostaje bez pracy przez 3 miesiące, za każdym razem otrzymuje 25 środków wymiany. Po trzech miesiącach na koncie zostaje 25 środków: 100-(25*3)=25. Po tych trzech miesiącach znajduje pracę, zarabia 200 środków wymiany. Po 5 miesiącach tej samej pracy ponownie przechodzi na emeryturę. Przez ten czas uzyskano dodatkowe 200 środków wymiany, bowiem 20% ze 200, przez pięć miesięcy, daje 200.
Łącznie na koncie jest 225 środków wymiany. 200 nowych i 25 pozostałych z poprzedniego okresu czasu. 15% z 225 daje 34 środki wymiany, które obywatel otrzymuje przez cały okres przez który nie podejmuje pracy. I podobnie w nieskończoność.
Przykład dość prosty, zakładający taką samą pensję przez jeden okres pracy, ale łatwo można obliczyć każdą inną sytuację.
Apeluję do Parlamentu o przyjęcie tego projektu, aby ochronić obywateli i ich zabezpieczyć.
