Autor: dr hab. net. prof. AL Andrzej Swarzewski
Wykład wygłoszony na Uniwersytecie Bialeńskim 13 marca 2015 r.
21 czerwca 2013 roku mój syn, polityk i filozof Jurand Swarzewski na łamach sarmackiego systemu prasowego opublikował artykuł pt. "Swarzyzm, doktryna Społeczno-Polityczna". Wówczas pojęcie to zostało pierwszy raz dokładnie opisane, choć wcześniej kaddafizm-swarzewizm (różnica kilku liter) był doktryną Powstania Marcowego, opisaną przez Przywódcę Jana de Kaniewskiego.
Kwestię kaddafizmu-swarzewizmu pominę, jako słabo opisaną i niesprecyzowaną. Ogólnie rzecz biorąc, doktryna ta była przeniesieniem na warunki wirtualne Trzeciej Teorii Powszechnej i ziściła się w I Dżamahiriji. W tej krótkie prelekcji skupię się na podobieństwach i różnicach pomiędzy swarzyzmem Sclavińskiego Instytutu Filozoficznego, a swarzyzmem rozumianym jako rządy sprawowane przeze mnie (a także przez bliskiego ze mną ideowo Jana Kaniewskiego oraz moją żonę Aleksandrę Izabellę Dostojewską-Swarzewską) w Republice Bialeńskiej.
Stosunek do demokracji
Mój syn już na początku swojego wywodu uznał demokrację w v-świecie za ustrój chory i niepełnosprawny. Ja natomiast utworzyłem największą republikę w mikroświecie. Owszem, przez pierwsze kadencje obserwator mógł mówić o "centralnym sterowaniu" tym systemem, aczkolwiek wszystko odbywało się zgodnie z prawem i ustrojem Republiki. Można mówić o demokratycznym katechonizmie, jako sposobie sprawowania władzy w Republice Bialeńskiej. Przywódca państwowy był bowiem wybierany zgodnie z regułami demokratycznymi i musiał nieustannie starać się o poparcie społecznie, społeczeństwo jednakże było świadome konieczności utrzymywania obecnego reżimu (określonego i unormowanego trybu postępowania) w celu zachowania stabilności i wysokiego tempa rozwoju państwa. Doszło więc do podwójnego katechonizmu: prezydent był "tym, który powstrzymuje" chaos i rozkład państwa, a Naród był "tym, który powstrzymuje" upadek rządów i systemu tego, który powstrzymywał upadek.
Jednostka w społeczeństwie
"Obywatel jest jednostką. Częścią wielkiej społeczności. Musi on zatem przyjąć do wiadomości, że dobro Społeczne, jest ponad dobrem prywatnym. Każda Indywidualna jednostka powinna się podporządkować społeczeństwu w imię wyższego dobra, a wódz powinien mieć na uwadze dobro społeczne"- tak brzmiały istotne tezy programu sclavińskiego filozofa reprezentującego idee platońskie. Swarzyzm bialeński rozumował jednak inaczej. Dobro prywatne uznano za podstawową część dobra społecznego. Prezydent-katechon uznawał za swoje podstawowe zadanie, aby bronić mniejszości przed większością, jednostek przed "dyktaturą większości", mniejszości narodowych i regionalnych przed podstawową masą narodową. Za wyższe dobro uznano wolność i dowolność każdej jednostki. "Wódz" natomiast- w swarzyzmie bialeńskim- powinien mieć na uwadze dobro prywatne poszczególnych jednostek, bowiem dobro społeczne jest zbiorem wielu dóbr prywatnych.
Skąd bierze się wódz-katechon?
"Wódz nie jest osobą wybieraną przez kogokolwiek. Pozycja wodza, jest budowana przez jednostkę wybitną. (...) Nikt nie może odwołać wodza ze sprawowanej przez niego funkcji. Jest on uosobieniem wszelkich cnót Narodu. Jego oczami i rękoma."- głosi swarzyzm sarmacki. W Bialenii natomiast rolę wodza-katechona pełniła osoba wybierana przez naród, czyli drugiego katechona. Przywódca nie był wybierany na podstawie wybitności i magnetyzmu osobowości, lecz zdolności zapewnienia państwu stabilności i zagwarantowaniu obywatelom respektowania ich praw. Prezydent winien być nie tyle uosobieniem wszelkich cnót Narodu, co obrońcą wszelkich cnót Narodu, jako całości, ale też poszczególnych jednostek. Katechon-prezydent wraz ze swoim rządem to rzeczywiście ręce Narodu, aczkolwiek oczami jest sam Naród-Katechon, który dokonuje wyborów.
Militaryzm a pacyfizm
Swarzyzm sarmacki za swoją podstawę uznał militaryzm. "Wojownicy, to uosobienia, odwagi i męstwa, a zatem ludzie o cechach pożądanych i niezbędnych w społeczeństwie idealnym. Należy oddawać im cześć jako, że są to ludzie którym zawdzięczamy to w jaki sposób mówimy, myślimy i ubieramy się do pracy". Swarzyzm bialeński pomimo rozwiniętego i nowoczesnego wojska oraz wojskowego protektoratu w Anatolii stawia na pokojowe współistnienie. Ludźmi o cechach pożądanych i niezbędnych są lojalni pracownicy. Należy im oddawać część jako, że są to ludzie, którym zawdzięczamy to, że Bialenia w ogóle istnieje, utrzymuje aktywność i jest tak bogata w kulturę, tradycje, prawo i relacje społeczne.
Irredenta a konfederacja
" Powinniśmy zjednoczyć pod swoją flagą mniejsze państwa, które tak jak my są waleczne i mają podobną do naszej kulturę dziejową, tworząc w ten sposób Wielkie Imperium Acjońskie"- wzywał Jurand Swarzewski. Bialenia proponowała natomiast konfederację, zjednoczenie w jeden organizm wielu mikronacji, które razem byłyby atrakcyjne dla potencjalnego obywatela. Właśnie w tym kraju narodziła się idea pannordatyzmu oraz wirtualna masoneria. Siedmiogród na pewien czas stał się częścią składową Republiki Bialeńskiej, aczkolwiek celem polityki zagranicznej RB nigdy nie było podporządkowanie sobie mikroświata i stanie się metropolią imperium.
Kwestia nacjonalizmu
Sarmacka odmiana swarzyzmu głosi "Chcemy i powinniśmy być lepszymi od innych i do tego powinniśmy dążyć jako społeczeństwo". Bialeńska wersja ideologii dąży natomiast do udzielenia pomocy rozwijającym się mikronacjom, przy jednoczesnym braniu przykładu z bardziej dojrzałych cywilizacyjnie państw. Sarmaci dążą do hegemonii i utworzenia imperium z metropolią w Grodzisku. Bialenia chce natomiast uniwersalnego imperium, w którym zajęłaby istotną, lecz nie hegemoniczną funkcję. Pierwszy swarzyzm walczy o ideę acjonizmu, sarmackiego imperializmu, gdy jego valhallijska odmiana głosi internacjonalizm, równość wszystkich narodów i pacyfizm. Duma Bialeńczyka bierze się z jego humanizmu. Tutaj "trawa jest zieleńsza", ponieważ priorytetem państwa jest zadowolenie wszystkich obywateli, bez względu na pochodzenie i poglądy.
Podsumowanie
Trudna porównywać swarzyzm bialeński i swarzyzm sarmacki. Jeden jest niedokładnie opisanym sposobem sprawowania władzy, a drugi ideologią, której nigdy nie spróbowano wprowadzić w życie. Różnice to przede wszystkim stosunek do demokracji i roli społeczeństwa w państwie, postrzeganie dobra jednostki i społeczności, podejście do katechonizmu, militaryzmu, imperializmu, czy też nacjonalizmu. Wspólne są okoliczności powstania (okres panowania Piotra II Grzegorza w Księstwie Sarmacji), świadomość konieczności istnienia wodza-katechona (choć postrzeganego w odmienny sposób), dążenie do stworzenia superpaństwa (choć na innych zasadach), czy też chęć zmiany zastanego świat w duchu młodych idei.
