0 użytkowników i 1 Gość przegląda ten wątek.
WYROKW imieniu Republiki BialeńskiejDnia 21 czerwca 2016 rokuSąd Ludowy Republiki Bialeńskiejw składzie: Severino kardynał Castiglioni po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2016 r. sprawy Ko/2/2016 z wniosku: Alberta Carlosa de Medici y Zepo stwierdzenie czy Art.2 projektu ustawy w sprawie zmiany projektu wykroczeń z dnia 30 lipca 2014 jest zgodny z szeroko pojętym systemem prawnym, panującym w Republice Bialeńskiej?orzeka następująco:Art.2 projektu ustawy w sprawie zmiany projektu wykroczeń z dnia 30 lipca 2014 narusza normy prawa naturalnego, które zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 6 stanowią źródło prawa obowiązującego w Republice.UZASADNIENIEPrzepis, którego badaniem zajął się Sąd ma na celu doprowadzenie do czegoś absurdalnego - wskrzeszenia zmarłego wobec którego wykonano karę śmierci. Jak orzekł Sąd w wyroku z 28 maja 2016 r. (W/3/2016): CytujRatio legis tej normy jest zdaniem Sądu oczywiste - kara śmierci, jak sama nazwa wskazuje, nosi w sobie pierwiastek ostateczności. Śmierć to ostateczna rzecz człowieka, która powoduje utratę jego osobowości fizycznej oraz uniemożliwia powrót do świata żywych (art. 9 ust 2. KCK). Taka jest istota tej najsurowszej kary - całkowite wyeliminowanie jednostki ze społeczeństwa. Odróżnia to ją od kary wygnania, dającej nadzieję na powrót. Jeżeli Prezydent mógłby, stosując prawo łaski, przywrócić osobę zmarłą (wobec której wykonano karę śmierci) do żywych, wypaczyłby istotę tej kary, a samego siebie postawił w roli Boga.Linia orzecznicza Sądu nie zmieniła się w tej kwestii od końca maja. Możność wskrzeszenia zmarłych - skazańców, wobec których wykonano wyrok śmierci, przez Prezydenta jest sprzeczna z prawem naturalnym, które to stanowi w Republice źródło prawa powszechnie obowiązującego. Dodatkowo doprowadzi do kompromitującego w oczach opinii publicznej rozwiązania. Sąd zaznacza, że to niefortunne określenie ustawowe nie powoduje całkowitej niemożności powrotu pewnych osób do kraju. Trzeba to jednak odpowiednio ująć w ramy prawne, tak, by nie naruszało to porządku prawnego, a przede wszystkim i zdrowego rozsądku. Sąd zwraca uwagę, jak ważna jest dobra legislacja - taka, która pozwala uznać ustawodawcę za racjonalnego./-/ Severino CastiglioniSędzia Ludowy
Ratio legis tej normy jest zdaniem Sądu oczywiste - kara śmierci, jak sama nazwa wskazuje, nosi w sobie pierwiastek ostateczności. Śmierć to ostateczna rzecz człowieka, która powoduje utratę jego osobowości fizycznej oraz uniemożliwia powrót do świata żywych (art. 9 ust 2. KCK). Taka jest istota tej najsurowszej kary - całkowite wyeliminowanie jednostki ze społeczeństwa. Odróżnia to ją od kary wygnania, dającej nadzieję na powrót. Jeżeli Prezydent mógłby, stosując prawo łaski, przywrócić osobę zmarłą (wobec której wykonano karę śmierci) do żywych, wypaczyłby istotę tej kary, a samego siebie postawił w roli Boga.