Stocznia im. 1 Maja w Mesjano zgodnie z zamówieniem otrzymanym od Sił Zbrojnych Republiki Bialeńskiej rozpoczęła budowę dwóch kolejnych niszczycieli typu D-80.
Niszczyciel D-87 w trakcie budowy.W stosunku do jednostek budowanych poprzednio (D-81 do D-86) na zamówienie odbiorcy dokonano niewielkiej korekty uzbrojenia lufowego. Budowane wcześniej niszczyciele tego typu miały po dwa stanowiska 6-lufowych działek napędowych kaliber 20mm - jedno na nadbudówce rufowej (nad hangarem śmigłowców), a drugie na niewielkiej dobudowie przedniej nadbudówki (przed pomostem bojowym). Na okrętach budowanych obecnie zrezygnowano ze stanowiska dziobowego - w toku eksploatacji okrętu okazało się ono mało efektywne, gdyż dysponowało dość ograniczonym sektorem prowadzenia ognia, a jednocześnie systemy elektronicznego przeciwdziałania okazały się bardzo skuteczne, podobnie jak nowe wersje kierowanych pocisków rakietowych wystrzeliwane z uniwersalnych wyrzutni pionowych.
Natomiast uznano za niewystarczająca obronę przed małymi jednostkami nawodnymi, które mogą skutecznie zaatakować stosunkowo duży okręt, w warunkach niewielkich akwenów, urozmaiconych wysepkami czy w okolicy portów lub w samych portach. Stanowią one cele zbyt małe i zbyt szybko poruszające się dla działa kalibru 127mm - w sytuacji gdy są blisko okrętu. Co prawda można je zwalczać za pomocą działka 20mm, ale jest ono umieszczone dość wysoko i ma ograniczone możliwości strzelania w dół, ponieważ jest przeznaczone do zwalczania m.in. pocisków rakietowych, ale dokonuje się tego w pewnej odległości od okrętu.
W tej sytuacji doraźnie z problemem radzono sobie poprzez montowanie na burtach obsługiwanych ręcznie karabinów maszynowych, jednak takie rozwiązanie też nie zawsze się sprawdzało i było tylko pewnego rodzaju ersatzem czy bronią pomocniczą do obrony przed małymi i szybkimi jednostkami. Na nowo budowanych niszczycielach zostaną zamontowane dodatkowo (w zamian za zlikwidowane stanowisko działka 6-lufowego na dziobie) dwa automatyczne i sterowane odległościowo (ale z możliwością przejścia na sterowanie ręczne) działka kaliber 25mm GSU-1-25 - przeznaczone głównie do bliskiej obrony przed małymi jednostkami nawodnymi, choć mogące również zwalczać cele powietrzne.
Działko GSU-1-25 na pokładzie okrętu.Jednocześnie za zgodą Dowództwa CSZ ujawniono, że stocznia im. 1 Maja zbudowała wcześniej serię niszczycieli dla Marynarki Wojennej CB. Były okręty będące rozwinięciem typu D-80, jednak o około 10m dłuższe i inaczej uzbrojone. Głównym uzbrojeniem lufowym pozostała automatyczna armata morska kalibru 127mm, jednak do obrony przeciwrakietowej użyto zamiast 6-lufowego działka 20mm - cięższego zestawu 7-lufowego o kalibrze 30mm. Zamiast dziobowego stanowiska działka przed pomostem ustawiono wyrzutnię pocisków rakietowych bliskiego zasięgu.
Niszczyciel zbudowany dla MW CB.Inaczej rozwiązano kwestię wyrzutni pionowych - na nieco mniejszych niszczycielach budowanych dla Marynarki Wojennej RB stosuje się 96 pionowych wyrzutni uniwersalnych (dla równych typów pocisków rakietowych), natomiast brodryjski odbiorca z racji innego typu używanych rakiet, innego przeznaczenia okrętu oraz większych jego rozmiarów zażądał umieszczenia 80 pionowych wyrzutni dla rakiet przeciwlotniczych oraz 48 wyrzutni pionowych dla manewrujących pocisków rakietowych klasy woda-ziemia (32) i rakietotorped (16). Uzbrojenie przeciwpodwodne było identyczne jak na okrętach bialeńskich czyli po 2 3-rurowe wyrzutnie torped ZOP.
Niszczyciele budowane dla Brodrii mają większą wyporność, nieco większy zasięg i silniejsze uzbrojenie - jednak z racji innego nieco przeznaczenia dysponują mniej skutecznym systemem wykrywania i śledzenia celów powietrznych, niż przeznaczone do działania w zespołach uderzeniowych i prowadzenia działań eskortowych niszczyciele bialeńskie.
