K/5/2016

[Severino Castiglioni-Faradobus]

Art. 11 ust. 1 Kodeksu Porządkowego, choć wprost nie nakłada on obowiązku na Policję informowania o możliwości odwołania.

[Alberto de Medici]

Rozumiem, że Strony nie mają już pytań do świadka? Jeśli nie, to daję oskarżeniu prawo do skomentowania materiału dowodowego, przedstawionego przez oskarżonego.

Rozumiem, że oskarżyciel nie chce ustosunkować się do materiału dowodowego. Pytań do świadka, jak widzę, też już, oskarżenie, nie ma.

Art. 11 ust. 1 Kodeksu Porządkowego, choć wprost nie nakłada on obowiązku na Policję informowania o możliwości odwołania.

Przyjmę tę wypowiedź jako "ustosunkowanie się do słów oskarżonego".

To tyle z tego, co chciałem wiedzieć od świadka - za wyłączeniem sytuacji, w której oskarżyciel zdecyduje się doprecyzować to, o czym mówiłem wcześniej.

Zdaje się, że to już nastąpiło. Zezwalam oskarżonemu na zabranie głosu.

[Maciej Kamiński]

Art. 11 ust. 1 Kodeksu Porządkowego, choć wprost nie nakłada on obowiązku na Policję informowania o możliwości odwołania.

Innymi słowy, oskarżyciel nie ma żadnych dowodów ani przesłanek, że powinienem jakkolwiek interesować się tym, by kogoś ukaranego poinformować o możliwości odwołania. Zatem, tę część aktu oskarżenia można odciąć od reszty nożyczkami, rozerwać na strzępy, podeptać, opluć, zgarnąć na szufelkę i cisnąć w ogień piekielny.

Również, oskarżyciel, jako że nie zdecydował się w żaden sposób ustosunkować do zaprezentowanego materiału dowodowego, to zawiódł także i w udowadnianiu, że odstrzelona była niepoinformowana o poczynaniach, które do kary ją doprowadziły. Zatem, tę część aktu oskarżenia można odciąć od reszty nożyczkami, rozerwać na strzępy, podeptać, opluć, zgarnąć na szufelkę i cisnąć w ogień piekielny.

Także, oskarżyciel po pierwszej odpowiedzi nie zdecydował się (a przynajmniej wtedy, gdy uprawniony był do zabierania głosu) na odniesienie do kwestii zasady nemo iudex in casua sua. Nawet krzycząc w nieodpowiedniej chwili, wystosował jedynie pretensje za to, że jakaś Bogu ducha winna, przypadkowa osoba (w tej konkretnej sytuacji ja) nie poinformowała go o jego potencjalnych obowiązkach, nie zaś jakkolwiek popierające przekonanie o karalności takich czynów przepisy. Zatem, tę część aktu oskarżenia można odciąć od reszty nożyczkami, rozerwać na strzępy, podeptać, opluć, zgarnąć na szufelkę i cisnąć w ogień piekielny.

I tak na akcie oskarżenia zostają daty i podpisy. W tej sytuacji nie widzę potrzeby dalszego przepytywania świadka.

Przy okazji, Sądzie o Odpowiednim Wzroście, chciałbym spytać, jak wyglądają z sędziowskiej strony zapatrywania na moje wnioski z początku odpowiedzi na akt oskarżenia bezpośrednio?

[Alberto de Medici]

I tak na akcie oskarżenia zostają daty i podpisy. W tej sytuacji nie widzę potrzeby dalszego przepytywania świadka.

Wybornie, wobec tego, dziękuję świadkowi za udział w procesie. Świadek może odejść.

Przy okazji, Sądzie o Odpowiednim Wzroście, chciałbym spytać, jak wyglądają z sędziowskiej strony zapatrywania na moje wnioski z początku odpowiedzi na akt oskarżenia bezpośrednio?

Sąd ustosunkuje się do nich podczas wydawania wyroku.


Proszę oskarżyciela o ustosunkowanie się do słów oskarżonego. Przypominam, że, zgodnie z art.20 ust.1 ustawy o sądownictwie, odpowiedź powinna pojawić się w terminie nie dłuższym niż 24 godziny.

[Alberto de Medici]

Rozumiem, że oskarżenie nie ma zamiaru ustosunkować się do słów oskarżonego...
Czy Strony składają jeszcze jakieś wnioski?

[Maciej Kamiński]

O przejście wreszcie do mów końcowych bym wnioskował.

[Severino Castiglioni-Faradobus]

Przepraszam, ale ostatnio realioza mnie dopadła. Nie mam nic do dodania w sprawie.

[Alberto de Medici]

Wybornie. Proszę zatem Strony o wygłoszenie mów końcowych.

[Maciej Kamiński]

Ponieważ właściwie wszystko, co można było powiedzieć w mowie końcowej, zdążyłem powiedzieć już wcześniej, to jedynie podziękuję za intelektualną rozrywkę. Wnoszę o pełne uniewinnienie.

[Severino Castiglioni-Faradobus]

Po przeprowadzonej rozprawie i ujawnionych dowodach oraz okolicznościach, odstępuję od aktu oskarżenia i również wnoszę o uniewinnienie.

[Alberto de Medici]

WYROK
W imieniu Republiki Bialeńskiej

Dnia 7 września 2016 roku

Sąd Ludowy Republiki Bialeńskiej
w składzie: Alberto Carlos de Médici y Zep

po rozpoznaniu w dniu 7 września br.
aktu oskarżenia przeciwko: Maciejowi Kamińskiemu
oskarżonego przez: x. Severino Castiglioniego
o to, że dnia 5 kwietnia 2016 r. bez podstawy prawnej, niezachowując przepisów ustanowionych w ustawie o Policji Krajowej oraz Kodeksie Porządkowym, wykonał karę śmierci przepisaną w Kodeksie Porządkowym na urzędującej wówczas Prezydent Aleksandrze Dostojewskiej, czyli nadużycie swoich uprawnień.

to jest czyn z art. 12 ust. 18 Kodeksu Cywilno-Karnego/ art. 40 Kodeksu Karnego

Art. 1.
Uznaje Macieja Kamińskiego niewinnym zarzucanych mu czynów.

Art .2.
Odwołanie od wyroku może nastąpić na drodze prawnej przewidzianej przez ustawę o sądownictwie, 72 godzin od daty jego ogłoszenia w Biuletynie Ustaw.

UZASADNIENIE

Na wstępie, Sąd chciałby się odnieść do zarzutów, które oskarżyciel usiłował postawić na podstawie obecnego Kodeksu Karnego, który nie obowiązywał w momencie, w którym doszło do czynu, o którym mowa w akcie oskarżenia. Przychylając się do zdania oskarżonego, Sąd kieruje się zasadą lex severior retro non agit. Najniższy wymiar kary, o który prosił oskarżyciel, przewidziany przez obecny Kodeks Karny - tygodniowe pozbawienie wolności oraz środek zapobiegawczy w postaci zakazu sprawowania funkcji Prezesa Policji Krajowej jest znacznie surowszy aniżeli kara czynu społecznego i chłosty, którą przewiduje art. 12 ust. 18 Kodeksu Cywilno-Karnego. Wobec tego Sąd w uzasadniał będzie wyrok w kontekście przepisów Kodeksu Cywilno-Karnego, który obowiązywał w trakcie dokonania czynów, o których mowa w akcie oskarżenia.

Zdaniem Sądu oskarżony nie przekroczył swoich uprawnień. Po pierwsze, Sąd nie podziela opinii oskarżyciela jakoby wedle wyroku o sygnaturze K/4/2016 "Aleksandra Dostojewska nie wypełniła znamion wykroczenia, dodatkowo oskarżony nie poinformował jej w sposób dostatecznie zrozumiały o popełnianych błędach". Sąd w rzeczonym wyroku orzekł, że w istocie "oskarżona rzeczywiście nie zastosowała się do kultury słowa pisanego", tymczasem materiał zaprezentowany przez oskarżonego potwierdził, że oskarżona została poinformowana o popełnionym błędzie tudzież o konsekwencjach, jak grożą za "niestosowanie się do zasad kultury słowa pisanego". Po wtóre, Sąd nie podziela opinii oskarżyciela, jaka wynika z aktu oskarżenia, jakoby w zachowaniu Aleksandry Dostojewskiej nie zauważalna była "złośliwa recydywa", gdyż wzmiankowana pani Dostojewska niejednokrotnie wcześniej miała zatargi z prawem, które skończyły się wyrokiem sądu. Fałszywe jest wreszcie przeświadczenie jakoby Sąd w sprawie o sygnaturze K/4/2016 zajmował odniósł się do tego faktu. Po trzecie, Sąd nie podziela zdania oskarżyciela jakoby na funkcjonariuszu Policji Krajowej ciążył obowiązek poinformowania osoby, której wymierzona została kara o przysługującym jej prawie do możliwości odwołania się do Prezydenta, co rzekomo wynikałoby z art. 11 ust. 1 Kodeksu Wykroczeń.

Wobec powyższego, Sąd postanowił przychylić się do opinii zarówno oskarżonego, jak i oskarżyciela oraz orzec jak w sentencji.

/-/ Alberto Carlos de Médici y Zep
Sędzia Ludowy