Nurgut to najwyżej położone miasto w Bialenii. Jego zachodnia dzielnica, Bajandzurno, wznosi się 958 metrów ponad poziom morza. Wedle legendy miejscowość założył książę Achacy znany z "Przypadków dzielnych praszczurów...", jednak badania archeologiczne wskazują, że stałe osadnictwo rozwinęło się tu dopiero w latach 60. XII wieku. Jako jedyne z sześciu głównych miast jahołdzkich poparło Bialenię w końcówce wojny khmerskiej, dzięki czemu może się poszczycić największe kolekcję dawnego, "khmerskiego" budownictwa. Po wojnie nadane zostało w lenno rodowi Barabaskich, zbialenizowanych Jahołdów. Próbowali oni stworzyć tam górską metropolię, jednak źle rozporządzali środkami i miasto podupadło zamiast błyszczeć. Po wymarciu rodziny w 1459 Nurgut włączony został do dóbr królewskich. W 1667 roku wybuchło tam wielkie powstanie, wymierzone w Prymasa, który siłą próbował wykorzeniać tradycyjny dla Jahołdów islam. Z uwagi na ukształtowanie terenu rewolucja ciągnęła się przez szesnaście lat. Czarę goryczy przelało dopiero zabicie przez powstańców biskupa miezielińskiego, Janusza. Wówczas wyprawiła się do Jahołdajewszczyzny tzw. krucjata oburzonych, skupująca radykałów z całego kraju. Po krwawych walkach Nurgut poddał się, pozostając niezdobyty. W zamian zagwarantowano, że miasto nie zostanie zniszczone tak długo, jak nie będzie przeszkadzało w polityce ewangelizacji. Niedługo potem do nurguczan uśmiechnął się los - miasto wzięło wielką pożyczkę u Aufsteherów, którzy niedługo potem wymarli, pozostając skłóceni z monarchą. Egzekucja długu przepadła, zaś miasto zaczęło przeżywać okres świetności. Wówczas w okolicach tych odkryto złoża srebra, co spowodowało wielki rozwój przemysłu innego niż dotychczasowy kamieniarski. Do miasta zaczęły zjeżdżać tłumy ludzi, głównie chrześcijan ze wschodu. Mając w pamięci krucjatę, nurguczanie odnosili się do nich nieufnie. Nowoprzybyli byli zresztą zaborczy i nie szanowali lokalnych tradycji. Kiedy grupa pijanych robotników podpaliła meczet w dzielnicy Mały Czojbal, Jahołdzi z Nurgutu ujawnili długo skrywaną złość i wymordowali 2/3 chrześcijan w mieście w ciągu zaledwie jednej nocy. Ofiar było kilka tysięcy. Ówczesny prymas, Jerzy III, nawoływał do szybkiej rozprawy z nurguczanami, ale ostatecznie nie ponieśli oni żadnych konsekwencji, bowiem jeszcze podczas zamieszek burmistrz miasta wysłał do króla pismo z prośbą o przebaczenie, a także wydał mu głównych prowodyrów zamieszek (później powieszonych). W XIX wieku Nurgut był kulturalnym centrum Jahołdajewszczyzny, najsłynniejszy ówczesny artysta to Noworyn Radajew, największy w historii bialeński wirtuoz klarnetu. W tym okresie miasto liczyło ponad 500 tysięcy mieszkańców. Kres świetności przyniósł wiek XX, kiedy to podczas Wojny Mikronacyjnej Nurgut miał być celem bombardowań. Ludność ewakuowano do Miezielińska, gdzie większość już pozostała, mimo, że ostatecznie na Nurgut nie spadła żadna bomba. Wojenna propaganda była po prostu zbyt skuteczna i ludzie nie chcieli wierzyć nowym władzom, że w Nurgucie jest już bezpiecznie. Obecnie miasto przeżywa okres stagnacji, spowodowany wyczerpywaniem się opłacalnych do wydobycia rud srebra.
