Esto perpetua! – Niech trwa wiecznie!
W VII wieku przed Chrystusem, z terenów dzisiejszych Austro-Węgier i Surmenii, na najdalej na północ wysuniętą wyspę Archipelagu Tyrenckiego przybyły plemiona germańskie, dając początek grupie ludów nazwanych lata później Eskwinianami. Przez całe stulecia klany Eskwinian toczyły ze sobą boje. W ogniu walk wykuwał się Naród Eskwiliński, który po dziś dzień zamieszkuje Wyspę w połowie drogi pomiędzy Orientyką a Vaarlandem.
22. maja 2009 roku dwaj wybitni Eskwilińczycy – Aureliusz Łuczak oraz Marcin Wilczyński – podpisali i proklamowali Deklarację Niepodległości, wskrzeszając po wiekach Państwo Eskwilińskie jako rzeczpospolitą. Tak rozpoczęła się droga Narodu Eskwilińskiego do postaci, w jakiej znany jest dzisiaj: zupełnie unikatowej i zjawiskowej społeczności, zjednoczonej wokół struktur państwowych.
Niniejszy pomnik jest hołdem złożonym suwerenowi Rzeczypospolitej Eskwilińskiej, dokumentującym jego historię oraz dokonania. Qui habet aures audiendi, audiat!
