W literaturze, Dorian pojawia się zazwyczaj jako bardziej łagodny i dobrotliwy, a przede wszystkim: starszy z duumwiratu, jaki przewodził oligarchom rządzącym Wyspą pod koniec królowania Silinga Buntownika.
Polityka, jaką forsował była nadzwyczaj zachowawcza: Dorian dążył nade wszystko do zachowania status quo: silnej pozycji możnowładców i scentralizowanej władzy w Eskwinie, przy równoczesnym hamowaniu odśrodkowych zapędów niektórych feudałów. Nie był lubiany wśród wielmożów po tym jak w 1020 na czele wojsk królewskich dokonał zajazdu na ziemie swego sąsiada, zabijając go.
Został zamordowany przez Silinga Okrutnego.
