W VII i VIII wieku na Wyspę zaczęli przybywać nowi osadnicy, nazwani przez historyków Eskwinianami. Utworzyli oni pewien rodzaj protonarodu, z którego następnie wyewoluował naród eskwiliński, jaki znamy dziś.
Z tamtego okresu zachowało się dużo materiałów archeologicznych, a nawet nieliczne źródła pisane. Według nich przywódcą przybywających na Wyspę osadników był Witold.
Niewiele o nim wiemy. Niektórzy historycy uważają, że Witold został wodzem jeszcze na kontynencie, po czym dowodził wyprawą na Wyspę. (Do dziś nie wiemy, co skłoniło germańskie plemiona, by decydować się na emigrację aż na Eskwilinię). Jeżeli tak, to szybko stracił na znaczeniu na Wyspie, gdzie władzę przejęły głowy rodów, dzieląc miedzy siebie skolonizowane ziemie. Witold mógł być wszakże jednym z wodzów klanów, o pozycji nieco silniejszej niż pozostali – w takim wypadku nie można jednak mówić o jego zwierzchności nad całą Wyspą, bowiem zachowane źródła jednoznacznie wskazują na daleko posuniętą autonomię plemion.
Według kronik z końca XII wieku, Witold miał prowadzić nieobyczajne życie i otaczać się nałożnicami. Zginął ponoć zamordowany przez zazdrosnego kochanka jednej z nich.
