Mając nareszcie większą chwilę wolnego czasu pozwolę się sobie wypowiedzieć w temacie (w którym niestety przeważa forma nad treścią) w sposób dość syntetyczny i konkretny.

Obserwując od tych kilku lat skutki wprowadzenia konwencji OPM w sprawie tytułów i stopni zawodowych i naukowych ciężko mi dostrzec jakieś pozytywy. Uważam nawet, że przyczyniła się do regresu v-nauki- ustalając pewne standardy zobowiązywała sygnatariuszy do mało elastycznej procedury, która przy współdziałaniu szeregu czynników (m.in. zmniejszająca się liczba ludności) znacznie utrudniała stworzenie funkcjonujących uczelni i nie przyczyniła się do zamierzanego wzrostu znaczenia tych istniejących.

Sprawa nauki leży w wyłącznych kompetencjach każdego państwa, przyjęcie konwencji z punktu tych z państw, które już miały utworzone uczelnie wyższe (bez względu na sprawność ich funkcjonowania) - nie rodziło doniosłych konsekwencji zarówno pozytywnych jak i negatywnych. Pozostałe państwa przewidując znaczne ograniczenia jakie niosła ze sobą konwencja - albo do niej nie przystąpiły albo w mniej lub bardziej pomyślny sposób ignorowały/obchodziły jej postanowienia. Konwencja nomen omen była i jest martwa.

Skoro rozmawiamy zatem o losach konwencji myślę, że właściwiej jest zapytać, czy i jaki jest sens dalszego jej utrzymywania? Nie sądzę bowiem, aby tworzenie nowej konwencji tylko po to by departament OPM miał nad czym pracować przyniosło komukolwiek pożytek. Dalece bardziej korzystnym będzie odstąpienie od konwencji w całości, pozostawienie materii nauki samym państwom - kolejne zobowiązania w niczym nie pomogą, tylko bowiem uwolnienie z ich więzów da szansę tym, którzy naukę chcą tworzyć. Zniesienie konwencyjnych barier stojących na przeszkodzie niesie ze sobą spore prawdopodobieństwo sukcesu w erygowaniu nowych uczelni i jednocześnie przyczyni się do wzrostu rozmów i porozumień bilateralnych pomiędzy uczelniami.