"Na to po prostu nie da się nic poradzić – możemy co najwyżej we własnych państwach kształcić kadry dyplomatyczne i wymagać od nowych członków wspólnoty międzynarodowej dorastania do standardów."

No i właśnie Ekscelencja powiedział, że jednak da się na to coś poradzić :-). A jak inaczej mamy niby to zmieniać? Przecież to działania wewnętrzne państw są wstanie podźwignąć cała dyplomację.

W Gmachu Narodów możemy zmienić tylko jedno - jako aktywni przedstawiciele możemy jedynie stworzyć wrażenie, że pozostawanie poza Organizacją (także jako państwo nieaktywne) skutkuje jedynie tym, że jest się zupełnie pomijanym w rozstrzygnięciach międzynarodowych. Tyle, że muszą jednak jakieś rozstrzygnięcia zapadać, a większość z nas - jak wspomniałem - bawi się w "genialnych" analityków badających dyplomację zamiast dbać o interesy własnych państw.

Poza tym uważam, że odgórnie nic nie zrobimy. Wyobraźmy sobie to tak, jakby Organizacja była mikronacją, a państwa członkowskie - jej mieszkańcami. To, czy państwo żyje, zależy od inicjatywy mieszkańców. Władze centralne mogą im jedynie wskazywać możliwości podjęcia inicjatywy, ale nie mogą jej odgórnie zarządzać, bo to po prostu nie wypali.

Zacząć należy od dyplomacji poszczególnych państw, najpierw tych, które są ją w stanie najlepiej prowadzić. Tak, by inni mogli zobaczyć, co tracą przez swoją nieobecność. Ale odgórne "zarządzanie aktywności" brzmi jak metoda nakazowo-rozdzielcza, a to da efekty gorsze od wskaźników gospodarki Biednej Republiki Ciprofloksji.