W tym miejscu wypadałoby podziękować za kilkuletnią służbę w Gmachu Narodów i podpisać się pod słowami przedmówcy – przerwane dziś głosowanie nie stanowi formy wyrażenia wotum nieufności wobec funkcjonariusza, który ostatnie trzy lata poświęcił aktywnej promocji idei polskiego mikrouniwersalizmu. Pamiętamy i będziemy pamiętać.

Tutaj chodzi o coś innego. Organizacja potrzebuje zmiany formuły działania. W ciągu minionego roku byliśmy świadkami wewnętrznego uwiądu OPM, deprymujących awantur, niewłaściwych decyzji personalnych – o czym sam Ekscelencja wspomina w swoim wystąpieniu- i mniej lub bardziej niepokojących „pożarów”, których gaszenia podejmowali się na ogół dyrektorzy departamentu organizacyjnego. W tym wszystkim zabrakło silnej ręki gospodarza, zabrakło długofalowego i precyzyjnego programu działania. Wbrew słowom Waszej Ekscelencji – takim programem nie jest promocja mikronacji w świecie rzeczywistym. W okresie sprawowania przez Waszą Ekcelencję funkcji Sekretarza Generalnego OPM nie zaistniała na arenie międzymikronacyjnej. Nie jest żadną tajemnicą, że Organizacja cieszy się dziś znikomym autorytetem. Kolejne ataki na Gmach Narodów - zwłaszcza te medialne - odpierali wszyscy, tylko nie szef krytykowanej organizacji. Zabrakło choćby symbolicznej aktywności na forach zewnętrznych, postów, sprostowań, wyjaśnień. Na tym froncie zabrakło głównego generała, było za to kilku majorów. Zabrakło również fantazji, pomysłów, inspirujących inicjatyw. Jednym słowem - zabrakło lidera, pozostał tylko administrator forum.

W osobie kolejnego Sekretarza Generalnego chciałbym zobaczyć prawdziwego przywódcę. Nie rozżalonego urzędnika, który raz po raz powtarza, że ciężar działania spoczywa na otoczeniu i nie jest nawet w stanie doczekać do końca głosowania w sprawie jego odwołania. Chcę widzieć męskie i szybkie decyzje, nie histeryczne wystąpienia, szantaż emocjonalny i trzaskanie drzwiami przy byle okazji. Wbrew wygłoszonym tu słowom Organizacja nie jest strukturą niesterowną. Organizacja po prostu pozostaje bez steru. Wymownym tego symbolem była forma, w jakiej w tym roku obchodziliśmy Święto OPM. Odnoszę wrażenie, że JE Piotr diuk Kościński ustąpił nie dziś, lecz wiele miesięcy temu.

Kilkumiesięczne oczekiwanie na odpowiedź na interpelację, raz po raz ponawiane apele o pilną reakcję w najbardziej błahych sprawach, fatalne – fikcyjne - kierownictwo ostatnią misją w Neverwerld, kuriozalny sprzeciw wobec idei kadencyjności urzędu Sekretarza Generalnego – to wszystko przemawiało na korzyść radykalnego rozwiązania. Krytyczne głosy sfrustrowanych delegatów to już pewna tradycja. Nie był to również pierwszy wniosek o odwołanie Waszej Ekscelencji.

Ów elderlandzki reprezentant, z którego się Ekscelencja dziś natrząsa, protestował przeciwko zlekceważeniu czerwcowej inicjatywy reformy Trybunału Arbitrażowego. Była to być może jedna z dwóch konstruktywnych inicjatyw minionego roku. Zdziwiłbym się, gdyby w zakończonym właśnie głosowaniu delegat z Królestwa Elderlandu oddał głos za przedłużeniem status quo.

Czy dzisiejsza rezygnacja była potrzebna? Czy przyniesie jakąkolwiek odmianę? Jedno jest pewne – przyniesie zmianę, której wszyscy potrzebujemy. Nie chcemy stać w miejscu przez kolejny rok. Gorzej już nie będzie.

Chciałbym móc teraz wyrazić życzenie, że Wasa Ekscelencja pozostanie z nami, wspierając nowe kierownictwo radą i doświadczeniem. Tymczasem na sarmackim Forum Centralnym czytam oświadczenie Waszej Ekscelencji, w której ogłoszony zostaje „koniec OPM”. Trzeba było zatem wniosku o odwołanie WE, by dowiedzieć się, że Organizacja Polskich Mikronacji przez cały ten czas pozostawała tworem jednoosobowym.

Życzę powodzenia.