Postaram się podsumować do czego do tej pory doszliśmy. Jak widać - mamy trzy drogi, spośród których powinniśmy wybrać jedną. Ekscelencja Hans proponuje drogę najbardziej instytucjonalną - tj. stworzenie nowej konwencji OPM, która w założeniu zastąpi starą, poprawi ją i rozwinie. Moja koncepcja jest podobna - choć stoję na stanowisku, że konwencja powinna mieć charakter umowy między poszczególnymi uczelniami, a nie państwami. Z kolei Ekscelencja von Lichtenstein utrzymuje, że należy znieść system ustanowiony przez konwencję i pozostawić wszystko uczelniom - aby mogły same, swobodnie się rozwijać.

Odnosząc się do tej ostatniej kwestii, osobiście uważam, że o ile faktycznie obecna konwencja ma charakter mocno "zachowawczY" i raczej broni dostępu nowym uczelniom, o tyle całkowita deregulacja będzie krokiem w tył, a nie naprzód. Złe są zapisy obecnej konwencji, a nie sama koncepcja unormowania pewnych podstawowych kwestii dotyczących wirtualnej edukacji. Jak pokazuje - choć ograniczona - współpraca między KAN a UKD, mikronacyjne uczelnie mogą korzystać na współdziałaniu. Proponowany przeze mnie projekt, po dopisaniu elementów z dawnej konwencji (tj. dot. tytulatury) mógłby by być podstawą do nowej umowy, która nie ograniczałaby możliwości współpracy - a dawała podstawę do niej. Taką podstawą mógłaby być chociażby Rada Konwencji, która, choć powołana dla konkretnych celów, mogłaby dalej dyskutować i proponować dalsze rozwiązania koordynujące.

Ponieważ główne kierunki mamy nakreślone, proponuję przeprowadzić jakieś mniej lub bardziej formalne głosowanie, którą drogę wybierzemy - i na podstawie tego podjąć dalsze działania. Jeżeli pierwszą - zachęcić reprezentantów do udziału w dyskusji. Jeśli drugą - zaprosić (np. jako ekspertów) do udziału w dyskusji rektorów wirtualnych uczelni wyższych. Jeżeli trzecią - no cóż, wtedy zostaje tylko zachęcić wszystkich sygnatariuszy konwencji do jej wypowiedzenia.