Spontaniczna radość w Toskanii

[Aurelio de Medici y Zep]

Spontaniczna radość w Toskanii

Wielka spontaniczna radość opanowała Toskanię tego poranka! Ludzie wyszli z domów, całe klasy pod opieką wychowawców udały się na nieplanowane manifestacje poparcia dla Wielkiego Księcia Toskanii! Robotnicy, chłopi i inteligenci, szlachta, żydzi i duchowni - wszyscy ruszyli w tę samą stronę. Jeden kierunek ruchu - na rynek we Florencji! Na spontaniczny wiec z udziałem Wielkiego Księcia - na spotkanie z Eminencją Medyceuszem-Zepem. Idzie Dicomano, idą robotnicy fabryki, która w te dni stała się symbolem. Manifestanci zorganizowali też symboliczny pogrzeb wszystkich sił wstecznych - nikt po nich nie płacze. Na trasie pochodu, spontaniczne manifestacje. Z szeregami robotników łączą się i idą ramię w ramię żołnierze i oficerowie sił zbrojnych Toskanii. 

Plac we Florencji to największy plac defilad na Orientyce. Wydawało się, że nie ma takiej manifestacji, która byłaby go w stanie zapełnić. A oto teraz, godzina po godzinie, gęstnieją tłumy. Takiego wiecu nie było, jak Florencja Florencją! 

Godzina dziesiąta przed południem. Po trybunie honorowej idzie Wielki Książę Aurelio de Medici y Zep. Pękają wszystkie kordony, tłum ciasno oblega trybunę. Rozlega się nagle pieśń, której się na wiecach nigdy nie śpiewało. 

Wkrótce odegrano hymn państwowy, który lud śpiewał stojąc na baczność. 

Powstańcie, o ludu Toskanii,
Powstańcie, serc ogrzejcie chłód.
Myśl nowa blaski promiennymi
Dziś wiedzie nas na bój, na trud!
Przeszłości ślad dłoń nasza zmiata,
Przed ciosem realioza drży!
Ruszamy bryłę mikroświata,
Dziś niczym – jutro wszystkim my!

Bój to był nasz ostatni,
Krwawy skończył się trud,
Gdy szczęście Toskanii, 
dał Medycejski Ród!

Szlachcice, chłopi i mieszczanie,
duchowny, żyd i robotnik -  
każdy z nich pokochał Toskanię,
odwiedzić ją mógł też Sternik.
Wódka u Jankiela jest zbyt nudna?
Nie musisz wcale jechać w dal!
Antwerpia to kraina cudna,
kup tam, wracaj i u nas pal!

Bój to był nasz ostatni,
Krwawy skończył się trud,
Gdy szczęście Toskanii, 
dał Medycejski Ród!

[Aurelio de Medici y Zep]

Oto mamy już noc, zaś radosne pochody nie ustępują! Młodzi ludzie podążają ulicami niosąc portrety Wielkiego Księcia i śpiewając radosne piosenki na jego cześć! 

Aureliusz wszystkich bojów naszą chwałą,

Aureliusz to młodości naszej blask!

I z pieśniami walcząc, zwyciężając

za Aureliuszem idzie naród nasz.

Tysiące ludzi dołączają do pochodów spontanicznej radości! Czegoś takiego mikroświat nie widział!

[Aurelio de Medici y Zep]

Spontaniczne manifestacje łączą się ze sobą. Lud podążający ulicami zmierza w jedną stronę. Wśród radosnych okrzyków połączyły się manifestacje poparcia dla Wielkiego Księcia oraz dla przyjaźni toskańsko-bialeńskiej. Uczestniczyli w nich robotnicy z florenckich fabryk włókienniczych. Wspólnie stworzyli marsz o wzniosłym i słusznym haśle.

PRZYJAŹŃ WODZÓW BIALENII I TOSKANII - FUNDAMENTEM PRZEMYSŁU WŁÓKIENNICZEGO.

Nagle na trasie marszu pojawia się Jego Wielkoksiążęca i Arcykatolicka Mość. Radość tłumu nie zna granic! Wszyscy wiwatują i radośnie podskakują.
Nagle Wielki Książę zabrał głos i oznajmił, iż postanowił nadać Towarzyszowi Faradobusowi unikalny tytuł szlachecki Jaśnie Oświeconego Towarzysza Przodownika Pracy Kopalń, Fabryk, Hut i Tkalni Toskanii".  Wybrzmiały gromkie brawa i wiwaty. 
Niech żyje Jaśnie Oświecony Towarzysz Przodownik Pracy Kopalń, Fabryk, Hut i Tkalni Toskanii!
Niech żyje Wielki Książę!
Niech żyje Rotria goszcząca Toskanię na swym forum!

[Karol Medycejski]

Słuchajcie jeno, pono wielu młodych ludzi wykrzykuje gromko wandejskie pozdrowienie: wypierdalać!

[Ametyst I Dziecię]

Molte volte! Pozdrawiam Was ćule! Grazzie mille per la grandissima visita!

[Karol Medycejski]

Siamo molto felici di poter salutare il grande teologo e giurista - Cardinale Aurelio de’ Medici e Zep. Benvenuto!

[Ametyst I Dziecię]

On powiedział, że możecie się czuć wśród przyjaciół.