Wir vergeben und bitten um Vergebung

[Mikołaj Dreder]

Szanowny Ametyście, 

Może jacyś historycy z Republiki - znający historię Państwa Kościelnego i Kościoła Rotryjskiego; w co wierzę, że mieszkają tam takowe osoby - zechcieliby uczestniczyć w naszym sympozjum o historii PKR? Myślę, że zaproszenie z mojej strony - jako organizatora tego eventu - oraz uczestnictwo ewentualnych zainteresowanych udziałem byłoby również dobrym krokiem do zbliżenia naszych Ojczyzn i poprawy relacji między naszymi państwami?

[Ametyst I Dziecię]

Zapakuję mu do pojemnika.

Cóż, ja sam jestem takim historykiem i nie widzę powodów, abym miał takiego zaproszenia nie przyjmować. Chętnie przyjadę i powiem, co wiem. Uprzedzam jedynie, że wolałbym wziąć się do pracy po 21 września, bo niestety do tego dnia będę musiał załatwić kilka spraw realnych, nota bene związanych z naukowym uprawianiem historii. Przekażę też zaproszenie kolegom. W ogóle w najbliższej przyszłości będę chciał wybudzić naszą akademię z letniego snu, ale wcześniej będę musiał pozbyć się którejś z funkcji.

[Stanisław Dmowski]

Konflikt potrafi być emocjonujący i ożywczy tylko na krótką metę. W dobie mikronacyjnego zaniku warto otwierać się na współpracę i płynące z niej dla obu stron pożytki.

[Mikołaj Dreder]

Zapakuję mu do pojemnika.

Cóż, ja sam jestem takim historykiem i nie widzę powodów, abym miał takiego zaproszenia nie przyjmować. Chętnie przyjadę i powiem, co wiem. Uprzedzam jedynie, że wolałbym wziąć się do pracy po 21 września, bo niestety do tego dnia będę musiał załatwić kilka spraw realnych, nota bene związanych z naukowym uprawianiem historii. Przekażę też zaproszenie kolegom. W ogóle w najbliższej przyszłości będę chciał wybudzić naszą akademię z letniego snu, ale wcześniej będę musiał pozbyć się którejś z funkcji.

Zatem proszę przekazać oficjalne zaproszenie - dla każdego chętnego.

[Ametyst I Dziecię]

Przekazane.

[Mikołaj Dreder]

Przekazane.

Bóg zapłać, kulego Ametyście. Może to pobożne życzenia, może naiwna wizja - nie wiem - ale prostymi gestami, współpracą na wielu płaszczyznach, można zbudować nowy poziom relacji międzynarodowych. Wierzę, że nasze państwa będą w stanie wybić się w wielu kwestiach ponad przyjęte obecnie standardy, a za naszym przykładem pójdą inne mikronacje. Póki co prywatnie życzę Republice Bialeńskiej wszystkiego dobrego.

[Ametyst I Dziecię]

I ja, niezależnie od politycznych i społecznych animozji, zawsze spoglądam z życzliwością na Rotrię z tego względu, że jest zwyczajnie ciekawa. Dobra mikronacja to mikronacja z pomysłem, gdzie kontent czyta się z zainteresowaniem. 

W ogóle w przypadku Bialenii kluczem do dobrych relacji z nami jest właśnie takie budowanie fundamentu na wielu płaszczyznach, a to dlatego, że jesteśmy Republiką i ekipa rządząca może się zmienić, ale naród pozostaje mniej więcej ten sam.

[Ametyst I Dziecię]

Pożegnalne spotkanie szefów dyplomacji Rotrii i Bialenii

Po kilku dniach pobytu w Państwie Kościelnym minister Ametyst Faradobus spotkał się z przedstawicielami miejscowej i zagranicznej prasy, aby opowiedzieć o wrażeniach.

- Jak wrażenia? - zapytał jeden z pismaków.

- Warunki w pałacu mieliśmy bardzo dobre i nie jest prawdą, że dach przeciekał (zwłaszcza, że prawie nie padało). Wszystko to zasługa Kardynała Sekretarza, Kardynał Medycejski dbał o nas jak ojciec najlepszy. W ogóle jestem z tej wizyty bardzo zadowolony. Dziękuję Władzom Państwa Kościelnego za gościnę i owocną wymianę zdań. Ja nie lubię wróżyć z fusów, ale chcę wierzyć, że to jest początek dobrej zmiany. Obym miał rację.

- Czy Ministrowi się często psuje samochód?

- Na ogół jak już nim jadę to się nie psuje. Ja tak znowu nie jeżdżę często...

Kilka godzin później sznur samochodów z szefem bialeńskiej dyplomacji mknął w kierunku granicy z Monarchią Austro-Węgierską. Bialeńskim delegatom towarzyszyli kurtuazyjnie urzędnicy z Sekretariatu Stanu. Tuż przed przejściem, w okolicach Croceburga profesor Faradobus kazał niezwłocznie zatrzymać pojazd i przez pole udał się do przydrożnej kapliczki, w pobliżu której odpoczywali miejscowi chłopi.

- Witojcie dobrzy ludzie, a paczemu za szybą ten krasnal i ile on kosztuje? Płacę w dewizach!

Pospiesznie na miejsce przybiegł spocony prałat, jeden z towarzyszących delegacji urzędników z Sekretariatu, mówiąc:

- Ależ Panie Ministrze, przecież to jest Ojciec Święty!

- Aha, to zróbcie mi z nim zdjęcie i jedźmy już do tej granicy. Jak będziemy już w Czechach to znowu się zatrzymajcie, bo muszę sobie kupić piwo i kofolę.

Kilka minut później kawalkada na dobre ruszyła w stronę rubieży. Urzędnicy rotryjscy machając na pożegnanie odetchnęli z ulgą.