Bezkresna podróż.

[Piotr Pawłow]

Późnym wieczorem, gdy już robiło się ciemno. Do Rotrii w orszaku konnicy wjechał Piotr Pawłowicz. Jego mina mówiła, że ma niewiele do stracenia. Żołnierze wierni Piotrowi zostali odesłani do Brodrii i zwolnieni z danej mu przysięgi, a on sam wjechał na plac przed Pałacem Apostolskim. Tam zrzucił z siebie wszystkie insygnia związane z Brodrią, zerwał Szlacheckie szaty, a pod nimi miał tylko zwyczajne ciuchy i rzekł:

- Dość już tego świata. Ojcze Święty usłysz mnie, zgrzeszyłem, nie proszę o wybaczenie, a zgodę na bezkresne tułanie się po ziemiach Rotryjskich.

Piotr usiadł na ziemi i czekał na interwencję kogokolwiek...

[Gagik Bagratyda]

A czymże znowu Pan (a może Brat) zgrzeszył od czasu, gdy w Pałacu Apostolskim kajał się i prosił o wybaczenie?

[Piotr Pawłow]

Zgrzeszyłem przeciwko samemu sobie. Wielu ludzi zarzuca mi błędy popełnione przez moją niewiedzę, dlatego uważam to za mój własny grzech, który będę niósł przez życie. Chcę tylko zgody na kajanie się po Rotrii bez celu.

[Gagik Bagratyda]

Czyż więcej pożytku nie przyniesie kajanie się z celem, a dokładniej - wynagrodzenie grzechu służbą Bogu?
Choć Bogu można też służyć jako pielgrzym albo jurodiwy.

[Stanisław Wieniawa]

A miał być Brat księdzem.

[Piotr Pawłow]

Chyba taki mój los znaleźć się w Zakonie. Muszę napisać pracę magisterską z teologii, aby zdobyć tytuł, lecz obawiam się że w moim aktualnym stanie psychofizycznym nie będzie to najlepszy pomysł. Pozostaje mi kajać się od Monastyru do Monastyru.

[Gagik Bagratyda]

Jeśli Brat jest w złym stanie, to polecam pielgrzymkę do Grobu Pańskiego w Jerozolimie. Niejednemu już pomogła. I w Cesarstwie są monastery, a w mieście, które zwiecie Carogrodem, liczne cudowne relikwie się znajdują, z których wiele tu wymieniono.

[Piotr Pawłow]

Bizancjum? To pewnie kawał drogi...

[Gagik Bagratyda]

Nie dalej jak stąd do Brodrii. Zresztą czy Brat się gdzieś śpieszy?

[Piotr Pawłow]

Nigdzie się nie spieszę. Chyba powinienem ruszać w drogę.