Coronatio Patriarchae XXIII II MMXXI

[Taddeo Piccolomini]

Wikariusz podaje spinki.

[Aurelio de Medici y Zep]

Przypinam paliusz złotymi spinkami.

[Stanisław Wieniawa]

Zachowamy bez najmniejszej straty dyscyplinę i ryt Kościoła. Usuniemy z Kościoła każdego, kto ośmieliłby się działać przeciwko tej przysiędze, czy bylibyśmy to my sami, czy ktokolwiek inny. Tak nam dopomóż Boże. Amen.

[Taddeo Piccolomini]

Kardynał Dziekan podchodzi przed Patriarchę, kłania się mu i nakłada na jego palec pierścień, mówiąc:

[Mikołaj Dreder]

Przyjmij pierścień na znak wierności Prawu i Tradycji, którą właśnie przysiągłeś. Niech Pan wspomoże Cię w obronie wolności Kościoła i niech poprzez Twoją rękę, na której spoczywa ten pierścień, broni przed wszelkim grzechem.

[Taddeo Piccolomini]

Następuje koronacja triregnum. Do tronu Patriarszego zbliża się Arcybiskup Trydentu. Kardynał Dziekan podnosi tiarę i koronuje Patriarchę słowami:

[Mikołaj Dreder]

Weź tiarę, ozdobioną trzema koronami i bądź świadom, że jesteś Ojcem Królów i Książąt, Sługą Sług Bożych i Suwerenem Państwa Kościelnego. In nomine Patris et Filio et Spiritui Sancto.

[Taddeo Piccolomini]

Po założeniu tiary, Kardynał Dziekan przyklęka i odchodzi na bok. Szambelan podaje Jego Świątobliwości mowę tronową, którą ten wygłasza.

[Stanisław Wieniawa]

Carissimi Fratelli e Sorelle,

na początku naszej mowy chcielibyśmy się zatrzymać nad sceną biblijną, która miała miejsce po Ostatniej Wieczerzy. Chrystus zapowiedział uczniom, że tej nocy w niego zwątpią. Wtedy Szymon Piotr zarzekł się gorąco, że choćby wszyscy zwątpili w niego, to on tego nie uczyni, choćby mu przyszło umrzeć. Pan Jezus mu odrzekł, że nim kogut zapieje, to Piotr zaprze się go trzy razy. Tak też się stało. Piotr udał, że nie zna swojego Mistrza, bo bał się o własne życie. Nie pierwszy raz dał wyraz słabości swojej wiary. Tak też stało się, gdy próbował kroczyć do Pana Jezusa po wzburzonych wodach jeziora, ale w pewnym momencie przestraszył się i zaczął tonąć. Pomimo tych słabości Piotra, takich ludzkich, Chrystus Pan powierzył mu ważne zadanie bycia głową Kościoła i nazwał Opoką.

Stąd też wybraliśmy właśnie to imię na nasz pontyfikat. Wiele osób wiedziało, a teraz wie zapewne więcej, że avatar Janusza Adama Zabieraja to kolejne wcielenie pewnego mikronauty, który zawitał po raz pierwszy (emanował) do mikroświata 21 sierpnia 2014 r. Już od tego dnia, kiedy poprosił on o nominację diakonatu, Rotria stała mu się bardzo bliska. My jesteśmy tym mikronautą i to nam stała się ona bliska. Jak Piotr kochamy Rotrię, ale tak samo, jak Piotrowi, tak nam brakowało wiele razy tej wiary w nią. Byliśmy (i pewnie jesteśmy) bardzo słabi. Jak Piotr wiele razy zaparliśmy się Rotrii, uciekaliśmy od niej, grzeszyliśmy przeciwko niej i policzkowaliśmy ją, niczym Piotr Chrystusa swoimi słowami wyparcia. Ale zawsze bardzo szybko wracaliśmy. Tak, jak Piotr, który uciekawszy z Rzymu spotkał Pana Jezusa i zapytał go: quo vadis? A na jego odpowiedź, zawrócił czym prędzej. Ostatecznie Piotr zawierzył tak mocno Panu Jezusowi, że poniósł śmierć za wiarę. My również już mocno wierzymy w Rotrię i chcemy się jej całkowicie poświęcić.

Nie będziemy już ponownie ogłaszać, czego pragniemy dokonać. Pożądane zmiany w prawie nastąpią, prosimy tylko o czas na spokojne ich przygotowanie. Nasz aparat państwowy działa bez zarzutu. Tuszymy, że nasz Ekonom Patriarszy - Jego Eminencja Mikołaj kardynał Dreder uruchomi system gospodarczy, aby jeszcze bardziej uatrakcyjnić życie w naszym państwie. Zapowiadamy też, że odbędziemy pielgrzymki do państw, które zechcą ugościć Najwyższego Pasterza. Liczymy, że w ten sposób ubogacimy kościoły lokalne.

Mamy nadzieję, że wszyscy, którym Rotria jest bliska, odnajdą tę Ideę, która ją charakteryzuje. Poczucie wspólnoty, tożsamości, fascynacji chrześcijaństwem i majestatem Kościoła - a obecnie również cudownością różnorodności. To nieprawda bowiem, że Rotria "karczmiano-lenna" jest nudna. Jest właśnie tak ciekawa, jak nigdy. Bo różnorodna i rozwijająca się dzięki tym, którzy ją tworzą. Duchownym, ale i świeckim. Mieszkańcom, ale też gościom. Toczymy żywe, interesujące dysputy. Co z tego, że dotyczące reala? One nas integrują, budzą emocje, pozwalają na wyrażenie własnego stanowiska. Dzięki nim z ciekawością zaglądamy na forum. To jest przyszłość mikronacji.

Dziś dziękujemy wszystkim za zaangażowanie na początku naszego pontyfikatu. Obiecujemy, że wytrwała praca na rzecz Państwa Kościelnego i Kościoła Rotryjskiego zostanie wynagrodzona. Prosimy, abyście nie odwracali się od nas, ale zawsze wspomagali.

To też moment, aby przebaczyć, zapomnieć to, co było złe i zwrócić się ku przyszłości, rozliczając równocześnie z przeszłością. Nadszedł też czas, aby rehabilitować tego, który niesłusznie został uznany za antypatriarchę. Mocą naszego autorytetu, potwierdzoną wydaniem bulli, stanowimy, by od tej pory nikt nie nazywał Jego Świątobliwości Benedykta I antypatriarchą. Benedykt I był legalnie wybranym Biskupem Rotrii przez posiadających sukcesję apostolską biskupów z czasów II Państwa Kościelnego Rotria. Patriarcha ten od 10 lipca do 8 grudnia 2015 r. działał na rzecz odnowy Państwa Kościelnego po jego upadku spowodowanym przez antypatriarchę Aleksandra IV. Jego pontyfikat nie stanowił uzurpacji  Tronu Patriarszego. Benedykt I został bezprawnie pozbawiony władzy przez Alberta Orańskiego i Ksawerego van Berdena, który w drodze zamachu stanu zlikwidowali ówczesne Państwo Kościelne Rotria, znajdujące się na forum Wolnych Narodów i podali fałszywą informację o śmierci Patriarchy.

Pamiętając o zasługach Benedykta I na polu odnowy Państwa Kościelnego Rotria, udzielamy Wam z serca apostolskiego błogosławieństwa.

Benedicat Vos omnipotens Deus: + Pater + et Filius + et Spiritus Sanctus.

[Taddeo Piccolomini]

Po zakończeniu mowy, Patriarcha podnosi się i wyrusza w procesji do zakrystii. Na tym kończy się ceremonia koronacji patriarszej.