Pierwsze wzmianki o rodzie von Staufen pochodzą z Kronik Inselii, zgodnie z którymi w roku 1356 szlachcic von Staufen z Hamburgu został zatrudniony przez kupców hanzeatyckich w charakterze kondotiera (najemnego dowódcy) i wraz ze swoim oddziałem został skierowany do Inselii, aby zapewnić bezpieczeństwo miejscowym kupcom. Bardzo szybko ród von Staufen zyskał wielki wpływ na politykę Inselii ze względu na zdolności militarne jego przedstawicieli, a także z powodu bogactwa (aż do dnia dzisiejszego ród von Staufen posiada własność ziemską na terenie Inselii. Pod koniec XVI wieku wszystkim Inselijczykom znane było imię Friedrich von Staufen, był to bowiem sławny dowódca statków kaperskich, które nękały flotę Deltyjczyków, zagrażających w tamtych czasach handlowym interesom Inselii. Na długo zachowano w pamięci wyprawę kaprów inselijskich na północ Scholandii, w trakcie której spalono flotę Delty niedaleko Foros. Dowódcą był właśnie Friedrich von Staufen, zwany odtąd przez sprzymierzeńców i wrogów "Stauf-Raubvogel", albowiem podobnie do drapieżnego ptaka niechybnie atakował i szybko wycofywał się z bogatą zdobyczą.

Dokonania kaprów inselijskich zwróciły na siebie uwagę państwa scholijskiego i gdy w roku 1655 Król Scholii Rainur II wypowiedział Amfiktionii Deltyjskiej wojnę, sprzymierzając się z Inselią, właśnie Karl von Staufen dowodził połączoną flotą Inselii i Scholii, odnosząc szereg zwycięstw nad siłami morskimi Delty. Gdy w 1684 roku został zawarty pokój pomiędzy Scholią i Deltą, Inselijczycy byli bardzo niezadowoleni stratą większej części Arden, chociaż byli w obozie zwycięzców. Winą za niekorzystne warunki pokojowe obarczono syna Karla von Staufen, który nazywał się Walter von Staufen i kierując flotą sprzymierzonych nawiązał bliski kontakt z Królem Scholii Aberengarem II, w tajemnicy przysięgając mu wierność. Oburzenie ludności Inselii było tak wielkie, że Walter von Staufen musiał uciekać do Scholii, zabierając ze sobą większość statków inselijskich, albowiem zdołał przekonać marynarzy, że służba Scholii bardziej im się opłaci. Ze względu na tak wielkie zasługi dla państwa scholijskiego, Król Aberengar II nadał admirałowi von Staufen dziedziczny tytuł barona.

Od końca XVII wieku los rodu von Staufen był ściśle związany ze Scholią. Potomkowie Waltera von Staufen byli dowódcami wojskowymi i bogatymi właścicielami licznych posiadłości ziemskich. W okresie buntów za czasów panowania Abogarda VII, Markus von Staufen pozostał wierny swojemu królowi i musiał wraz z nim iść na wygnanie do Inselii. Inselijczycy jednak wciąż nie mogli przebaczyć potomkom rodu von Staufen starej zdrady i cudem uniknąwszy skrytobójstwa, Markus von Staufen zdecydował, że w takiej sytuacji nie ma dla niego miejsca w państwach Scholandii. W roku 1700, wraz ze swoim dobytkiem, na który składały się również statki, baron von Staufen wywędrował do powstałego w roku 1656 Królestwa Elsynor w Dreamlandzie. Było to w tamtych czasach jedno z najpotężniejszych państw starożytnego Dreamlandu, szczególnie po ogłoszeniu w 1664 roku Unii Weblandu, obejmującej całe terytorium Wielkiej Wanty. Jako doświadczony dowódca baron von Staufen został zaangażowany w wojsku Unii w randze generała. Kilka pokoleń rodu von Staufen wiernie służyły Królom Weblandu, a szczególnie od roku 1786, gdy za czasów panowania króla Elsynora II Unia została napadnięta przez Furlandię. Baron von Staufen był jednym z najskuteczniejszych dowódców jazdy Weblandu i właśnie od tamtych czasów na jego herbie pojawia się podkowa, świadcząca o militarnych sukcesach baronów von Staufen. Gdy w 1838 roku syn Elsynora II zginął z rąk najeźdźców, Johannes von Staufen zdecydował, że odtąd jest on już wolny od przysięgi, danej domowi Elsynorów i powrócił do Inselii. Gdy natomiast Król Scholii Adamast I werbował na Inselii najemników, Johannes von Staufen zaciągnął się do wojska wraz ze swoim oddziałem. Trudna sytuacja militarna Scholii po klęsce pod Czarną Górą z rąk koalicji północno-zachodniej została znacznie polepszona ze względu na wykorzystanie wysokich walorów militarnych najemników inselijskich, wśród których największą rolę w odparciu koalicji odegrał Johannes von Staufen, któremu potwierdzono jego tytuł barona i mianowano dowódcą jazdy Scholii.

Ostatni wiek istnienia państwa scholijskiego przyniósł rodowi von Staufen spokojną egzystencję. Jednym ze znacznych wydarzeń było wybudowanie w roku 1865 pałacu w Elfidias, którego wspaniałe walory estetyczne możemy podziwiać aż do dnia dzisiejszego.